Mink DeVille - Cabretta (1977)

Het was 1977 en wie in New York in zaal CBGB optrad was ofwel punk, ofwel new wave. Met dat laatste stickertje kwam Mink Deville in oktober dat jaar de Nationale Hitparade binnenwaaien middels Spanish Stroll en ik viel onmiddellijk voor het liedje. Nog steeds trouwens, alleen al de beginakkoorden: die blijven zó mooi! Of de brug met het Spaanstalige deel en de akoestische solo aan het einde met die jengelgitaar erbij, práchtig vond ik het. TopPop toonde livebeelden, die niet in de Hilversumse studio waren gemaakt. De single piekte in december in de Nationale Hitparade van de NOS op #4, met Kerst in Vlaanderen #4.

Is dit new wave? Natuurlijk niet, dit is muzikaal zoveel conservatiever dan CBGB-genoten Blondie, Television en noem ze allemaal maar op. Maar als je de term opvat als een stroming van nieuwe namen die met korte nummers muziek maakten buiten de geijkte pop- en rockpaden? Ach ja, voor dit ene album, prima.
TOTP2, het clipprogramma van de BBC met muziek uit het archief, trekt bij de aankondiging van de video een vergelijking met Lou Reed. Ik had het er nooit in gehoord, maar okay. Een extra argument om Spanish Stroll in mijn afspeellijst met new wave te zetten.

Enkele jaren later leende ik de bijbehorende elpee uit de fonotheek. Cabretta heeft inderdaad weinig met new wave van doen. Althans, in mijn oren. Ik hoorde vooral kwaliteitspop, zwoel en romantisch vanaf de eerste tonen, al heeft opener Venus of Avenue D zijn stevige delen.
Maar Little Girl vond ik een pareltje, een ontroerend mooi klein liedje, intens romantisch bovendien. Jammer alleen dat geen meisje mij zag staan...
Niet alles zette ik op cassettebandje, maar bij herbeluistering via streaming herken ik onmiddellijk Mixed up, Shook up Girl, het swingende Gunslinger waar een scheurende gitaar samengaat met blazers en het uptempo en bluesachtige Cadillac Walk. Daarbij constateer ik dat de andere nummers daar zeker niet voor onderdoen; waar ik dit toen een 7 zal hebben gegeven, verbind ik er nu het cijfer 9 aan, oftewel 4,5 ster.

Andere albums van de groep of zanger Willy DeVille staan niet op mijn afspeellijsten met new wave, daarvoor vind ik de stijl echt te afwijkend. Maar nog altijd zet ik hem in het rijtje John Waite en David Coverdale: mannen die romantiek in prachtige liedjes kunnen vertalen, waarvan deze Amerikaan de meest popachtige muziek maakte. Een vriend van me zag hem ooit live; daar had ik wel bij willen zijn...

Op ontdekkingstocht langs de albums achter mijn afspeellijsten met new wave en soortgenoten, kwam ik van het Britse Dr. Feelgood. Nu drie maanden terug in de tijd, toen in juli Eddie & The Hot Rods succesvol waren in het Verenigd Koninkrijk met hun tweede album.

heb Willy DeVille 2 keer live mogen horen/zien. 1x in 1985 met zijn band Mink De Ville en in 2008 als Willy De Ville met band.

herinner me van het 1985 concert in zaal De Doelen, Rotterdam dat hij aanvankelijk door een deel van het publiek (o.a. skinheads) werd uitgejouwd, waarop hij provocerend reageerde en later alsnog ook dat deel van het publiek meekreeg. een VPRO documentaire uit die tijd liet opnames zien van een bezoek aan zijn ranch in Amerika, waarbij Willy DeVille zijn wapencollectie liet zien en desgevraagd opmerkte dat hij iedereen die ongevraagd op zijn terrein zou verschijnen neer zou schieten. een boude uitspraak van deze "ruwe bolster, blanke pit".

er is hierboven al genoeg gezegd en geschreven over dit debuut album. persoonlijke favorieten zijn "Venus of Avenue D", de ballads "Little Girl" en "Can't Do Without It" en het prijsnummer van dit album "Mixed Up, Shook Up Girl" met een schrijnende tekst over een jonge, drugsverslaafde vrouw. van dit nummer staat een prachtig lang uitgesponnen versie van 9 minuten op YT met geweldig gitaarspel van de Franse gitarist Freddy Koella.

"Mixed Up, Shook Up Girl" en "Cadillac Walk" werden later door Boz Scaggs gecoverd op zijn album "Memphis" (2013).