London Grammar - The Greatest Love (2024)

Into Gold

Mooi nummer!

Fakest Bitch en Kind Of Man niet te vergeten.

Alle 4 de nummers die nu op Spotify staan vind ik prachtig, hopelijk haalt het hele album dit nivo!

Misschien dat de betovering wat minder groot is dan op de eerste twee albums, maar het blijft puur genieten van London Grammar en dan vooral van Hannah Reid.

Gedegen popliedjes met een alternatief randje, schitterende muzikale inkleuring en een engelenstem. Meer is niet nodig. Ik blijf genieten van dit gezelschap en The Greatest Love is een heerlijke aanvulling op de voorgangers.

Het gaat een zwoele herfst worden.....

Misschien wel hun beste, zeker een vooruitgang tov de teleurstellende voorganger.

Heb deze net eenmaal gedraaid - ik heb de indruk dat Hannah iets meer ingetogen zingt. Ben overigens wel benieuwd waarom je Californian Soil wat minder vindt.

Misschien omdat mijn verwachtingen te hoog waren. Muzikaal vind ik het album te vlak en te licht en het pakt mij niet, ondanks haar fraaie stem.

Zou ik niet zo 1-2-3 onderschrijven, maar ik ga nog 'ns luuster'n - allemoal

De eerste was natuurlijk het meest verfrissend.

Mee eens. Bijna niks weet mij echt te pakken. Vooral de rustige nummers zoals 'Fakest B*tch' en 'The Greatest Love' vind ik nog enigszins ok, maar verder is het het net niet.

Zojuist onderweg in de auto beluisterd. Het is in elk geval een fijn album voor ‘on the road’

Dat heb ik ook altijd met London Grammar. Verheug me nu al om dit voor het eerst on the road te gaan beluisteren komend weekend.

..positief verrast door dit 3tal Dot Don en Hannah. ..mooi gedragen nummers. ..die niet alleen maar in dienst staan van het zo goed naar voren brengen van het engelengeluid van Hannah. ..vooral kant A springt er voor mij uit. ..m.i. doet deze niet veel onder voor hun debuut. ..teksten over stikstofproblematiek hoef je van Hannah niet te verwachten, maar het wel en wee en lief en leed van de menselijke relaties, weet ze m.i. met momenten mooi te treffen. ..we are what we are nietwaar. ..kijk er naar uit om ze in november live te gaan horen.

Tja, wat een stem.
Er gebeurt best veel op dit album, maar elk instrument op deze plaat kent haar plaats, en dat is natuurlijk in de schaduw en in dienst van Hannah.
London Grammar brengt geen platen in de herfst of winter uit, want wegdromen lukt zo veel beter als de dagen nog lang zijn. Ik heb het al lang opgegeven om een hele plaat met volle aandacht te luisteren. Het lukt gewoon niet en dat komt echt door die sfeer, de rustige momenten en natuurlijk die bezwerende stem.
LG heeft bijgevolg zowat alle elementen waardoor het openingsbod voor mij altijd minstens 3.5 zal zijn.

Hannah Reid heeft een geweldige stem. Dat is zo geen twijfel. Toch vind ik haar stem het mooiste in de hele rustige opbouwende nummers zoals Strong. Dat vind ik hier niet meer terug. Meer poppy wel.

Daarom is dit een ander album maar nog steeds goed.
Want we hebben de stem nog.

Die soms lichtjes door de autotune is gegaan of een andersoortige bewerking heeft ondergaan. Dat begrijp ik dus niet…..als je zo’n stem hebt.

Aan de ene kant ben ik het wel met Premonition eens, omdat dit album gevarieerder is dan het vorige, aan de andere kant lijkt het erop alsof er een stemcoach is ingeschakeld om Hannah - net zoals Bono bij TUF - wat ingetogener te laten zingen; een beetje alsof je een auto met een turbomotor rijdt en overschakelt op het moment dat de turbo erin komt (en het dus leuk wordt).

Zit nog in de twijfelzone, maar weet al wel dat ik geen zakgeld in ga steken in de lp

Naar verluidt weet autotune na al die jaren Kanye ook niet wat het overkomt.

Het lijkt er domweg bij te horen, zeker als je met je muziek een (redelijk) groot publiek bereikt. Nog wat 'grotere' artiesten, waarvan algemeen bekend is dat ze heel goed kunnen zingen, doen het ook. Maar inderdaad, zonde van die stem.

Mooie hoes heeft deze verder.

Ook op oudere albums van London Grammar zat er wel wat reverb op haar stem, zie bijvoorbeeld: London Grammar vocal reverb? - Gearspace. Op het nieuwe album is het misschien wat uitdrukkelijker aanwezig. Het klinkt niet als autotune, vind ik, maar ik ben geen expert.

Een grote London Grammar fan! Had geen album verwacht dit jaar, dus blij verrast! Helaas is dit wel hun minste album.

Het voelt allemaal te soft, te simpel vergeleken met hun eerdere albums. Toch zijn er een aantal sterke nummers en dat zijn de eerste vijf. House had heel goed op hun vorige album gepast qua sound. LA (vind ik het leukste nummer van het album) dan weer op hun tweede album qua sound en qua tekst ook op hun vorige.

King of Man klinkt weer heel erg naar hun eerste album. Wat ook best een leuk nummer is.

De rest is matig. Waarvan Rescue nog wel erg aanstekelijk is, maar niet bijzonder. Into Gold staat hoog aangeschreven bij velen, maar daar heb ik niks mee. Tot nu toe het minst leuke nummer voor mij. De bonustracks even op moeten wachten, maar helaas nog minder.

Een schappelijke 3,5*, maar puur omdat ik London Grammar in zijn geheel hoog heb zitten.