16 Golden Top 40 Oldies (1982)

vigil, deze noemde ik in de inleiding van mijn artiesten top-100. Mag jij raden welke nummers ik het mooiste vond van deze plaat. Er sprongen er vijf heel erg uit voor mij.

Het vliegt wel alle kanten op met deze compilatie. Diverse hits uit de periode 1965-1975. Al Stewart's Year of the Cat is de recentste hit, want 1975, en The Kinks en The Searchers vechten beiden om wie met hun single de oudste opname hebben. Het ontloopt elkaar niet veel.
Ik schat zo in dat in elk geval Al Stewart één van jouw vijf favorieten is, als ik zo vrij mag zijn, Mssr Renard.
Zelf ben ik wel gecharmeerd van Grapefruit's Deep Water, dat nummer kom je niet zo vaak tegen. Tossing and Turning van The Ivy League is ook best leuk, maar dat is ook zo ongeveer het beste dat deze groep heeft gepresteerd. Eigenlijk was het ook geen echte groep.
Eén van mijn vroegste herinneringen is Summertime van Billy Stewart. Mijn zwager had de originele single. Dat nummer is volgens mij opgenomen met hulp van The Wrecking Crew. De drummer mept alles snoeihard en strak bijelkaar, alsof hij dwars door zijn snare heen wil. Alleen al daarom een genot om naar te luisteren, los van Billy's vocale capriolen.

Als ik dan ook een duit in het zakje mag doen: The Kinks met "A Well Respected Man".

Oh, dat is een lastige vraag!

Ik denk:
Year Of the cat, Grapefruit, Take it or leave it, in the year 2525 (mijn favoriet!) en Summertime

Year of the Cat, Space Oddity, American Woman, In the Year 2525 en Nothing Rhymed.

Toch wel een aantal goed, Vigil en nlkink.
Dit was (ook al vliegt het alle kanten op) één van de eerste platen die ik echt verslond. Mijn muzikale opvoeding.

Komisch dat dit album uit 1982 de naam "Top 40 Oldies" draagt. De nummers die erop staan zijn uitgebracht tussen 1964 en 1973. Ik denk dat ik dit jaar ook een golden oldies-plaat ga uitbrengen met nummers uit de periode 2006-2015.

Lol.

Maar goed, in m'n jonge jaren vonden m'n klasgenootjes muziek van een jaar eerder al 'oud'.

Jullie moeten het in het tijdsbeeld zien. Populaire muziek bestond toen nog geen 30 jaar. En de populaire muziek waar de eerste generatie liefhebbers mee was opgegroeid werd niet op de radio gedraaid. Het was de tijd van de new wave, hip-hop, hardrock, electropop, etc.

Verzamel-lp's als deze voorzag in de behoefte om die oude hits toch te horen. Nu is dat anders. Nu kun je met een klik op je smartfoon muziek uit alle tijden luisteren.

Er waren ook hele albumseries gewijd aan The Sixies en The Seventies. De term classic rock was overigens nog niet uitgevonden. Het format "classic rock radio" kwam pas in de vroege jaren '90. Men moest het dus wel met dit soort lp's doen.

En ik blij toe, want ik heb dankzij dit soort lp's toch nog een gedegen muzikale opvoeding genoten.

Ja, de beleving en het perspectief van popmuziek was in 1982 heel anders dan nu. Toen heetten dit soort nummers met recht 'golden oldies', die kreet hoorde je ook gewoon op de radio. En dus werd je in de jaren tachtig doodgegooid met verzamelalbums met hits uit de jaren zestig en zeventig. Die klonken echt als uit een andere tijd. Eigenlijk evolueerde muziek (of in elk geval de klank en productie) in die dagen veel sneller als nu. Op het eerste gehoor is er geluidstechnisch nauwelijks verschil tussen een pophit uit 2014 of 2024. Dat was toen wel anders.

Ik heb deze LP ook nog. Gekocht in het verschijningsjaar, of misschien een jaar later, want uit de uitverkoopbakken: de Radio Modern-sticker van 9,95 gulden zit nog op de hoes (en is niet te verwijderen zonder de hoes te beschadigen, weet ik uit ervaring). Destijds voor mijn gevoel een aardige aanvulling, hoewel ik een handvol nummers - die ik voordien nog niet kende - ondermaats vond en vind.
Maar deze plaat bevat natuurlijk ook een aantal klassiekers: Bowie, The Sweet, The Guess Who, The Kinks, Lou Reed, Al Stewart en in iets mindere mate Zager & Evans. Die wilde ik maar wát graag aan mijn collectie toevoegen.
Geluidstechnisch klinkt deze plaat ondanks zijn lange speelduur ook behoorlijk goed. Ik was alleen geschokt door de matige opnamekwaliteit van A well respected man. Ergens op driekwart van het nummer zit een dramatische drop-out, waarin het nummer plotseling eventjes flink wat zachter klinkt. Ik leerde later - door de originele single - dat dat gewoon in de opname zelf zit. Heeft dus niets met de mastering van deze LP te maken.

Rond deze tijd (1982 dus) stond Joan Jett in de hitparade met haar cover van Crimson and clover. Leuk om de originele versie eens te horen. Die viel me destijds tegen, maar inmiddels vind ik dit toch wel een mooi en apart nummer.
Year of the cat is pakweg voor de helft ingekort, wat natuurlijk vrij drastisch is. Maar dit was wel de originele Nederlandse single-versie, zoals die tot die tijd vaak op de radio te horen was. Uit nostalgische overwegingen leuk om er bij te hebben. Deze versie is dus met recht een top-40 golden oldie.

Ik twijfelde nog tussen Nothing Rhymed en Summertime als laatste optie. Bowie was ik niet opgekomen, ik dacht dat je niets met hem had.

Dat klopt wel een beetje. Maar een top-10 Bowie kan ik wel samenstellen, zoals 'Ashes to Ashes', 'Heroes', 'This is Not America', etc. 'Space Oddity' is van zeldzame pracht. Eigenlijk een spacerock-song.

'Summertime' vond ik intrigerend met die drums die Bill Stewart met zijn stem doet. Inderdaad en lekker stevige versie. Later leerde ik pas dat 'Summertime' duizendmaal al was gedaan.

'Nothing Rhymed' vond ik erg mysterieus en daar houd ik wel van. Ik heb 1 lp van Gilbert thuis staan, en ik draai hem eigenlijk te weinig.