Al Stewart & The Empty Pockets - Live (2024)
mijn stem
4 stemmen
Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Wallaby Trails
-
Sirens of Titan (3:16)
-
Story (Antarctica) (0:12)
-
Antarctica (4:12)
-
Palace of Versailles (4:53)
-
Story (Time Passages) (1:26)
-
Time Passages (6:39)
met Peter White
-
On the Border (3:43)
-
Story (Midas Shadow) (2:26)
-
Midas Shadow (3:40)
-
Flying Sorcery (4:35)
-
Soho (Needless to Say) (4:19)
-
Carol (5:10)
-
Story (Modern Times) (1:47)
-
Modern Times (8:44)
-
Broadway Hotel (4:15)
-
Joe the Georgian (4:16)
-
One Stage Before (5:16)
-
Story (Year of the Cat) (1:49)
-
Year of the Cat (7:07)
2
geplaatst: 10 augustus 2024, 14:39 uur
Al Stewart is exact 5 dagen later geboren dan Van Morrison. De eerste in Glasgow, de ander in Belfast. Ik ben van beide een grote fan. En het toeval wil dat Al 7 dagen na Van een live-album heeft uitgebracht.
Ik verwachtte van beiden niet veel, maar het album van Van heeft mij enorm verrast.
Inmiddels heb ik Al's album ook een paar keer beluisterd.Dit album kent een interessante setlist. Met zijn begeleidingsband treedt hij al 8 jaar op. Dat is te horen, want het is best een goede band. Het enige nadeel is het geluid van de drums: dat klinkt een beetje 'droog' en is (naar mijn smaak) wat teveel op de voorgrond gemixt. Maar voor de rest: prima band.
De verschillende aankondigingen bij de songs zijn niet hinderlijk, en soms zelfs grappig. Zoals de anekdote dat de jonge Al gitaarlessen kreeg van Robert Fripp, en hoe die daar 40 jaar later op terugkeek.
Mijn voorlopige conclusie: best een fijn album, maar ook weer niet bijzonder. En dat is die van Van Morrison wel, vooral vanwege de context en de daaruit voortvloeiende bevlogenheid die duidelijk oorbaar is.
Maar toch vind ik het al met al heel fijn om die 78-jarigen nog altijd bezig te horen.
Ik verwachtte van beiden niet veel, maar het album van Van heeft mij enorm verrast.
Inmiddels heb ik Al's album ook een paar keer beluisterd.Dit album kent een interessante setlist. Met zijn begeleidingsband treedt hij al 8 jaar op. Dat is te horen, want het is best een goede band. Het enige nadeel is het geluid van de drums: dat klinkt een beetje 'droog' en is (naar mijn smaak) wat teveel op de voorgrond gemixt. Maar voor de rest: prima band.
De verschillende aankondigingen bij de songs zijn niet hinderlijk, en soms zelfs grappig. Zoals de anekdote dat de jonge Al gitaarlessen kreeg van Robert Fripp, en hoe die daar 40 jaar later op terugkeek.
Mijn voorlopige conclusie: best een fijn album, maar ook weer niet bijzonder. En dat is die van Van Morrison wel, vooral vanwege de context en de daaruit voortvloeiende bevlogenheid die duidelijk oorbaar is.
Maar toch vind ik het al met al heel fijn om die 78-jarigen nog altijd bezig te horen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.