Irish Coffee - Irish Coffee (1971)

Irish Cofee, een Aalsts fenomeen. In '72 brachten ze dit album uit, geperst op 3000 exemplaren (Triangle label). In die tijd geliefd onder Vlaamse rockers, heden ten dage begeerd door het internationale vinyl collector's gezelschap. Enkele weken geleden werd dit originele album nog voor meer dan 1000 euro verkocht op eBay...meer hoef ik niet te zeggen.
Daar ik over geen zo'n beurs beschik, schafte ik eerder deze week de herpersing op Akarma label aan in een Antwerpse platenwinkel. De hype is grotendeels terecht. Irish Coffee brengt heavy rock in de traditie van Black Sabbath en Deep Purple. De muziek drijft sterk voort op een orgelsound en gitaarsolo's. Daarom wordt dit debuut vaak in het progressieve hoekje geduwd. Dé kenmerkende factor is echter het stemgeluid van W. Souffreau, dat zeer naar Ian Gillan neigt. The beginning or the end en A day like today zijn echte knallers. Zeer internationaal klinkend en zeker te ontdekken!

idd beste thyson

er is momenteel een te koop voor 500 euro. dit in het West-Vlaamse Harelbeke, bij Kortrijk.

De vinyl bevind zich in goede staat (wel wat kenmerkend sletage op de plaat en de hoes ziet er matig uit)

De plaat is razend populair in Korea. Hoe deze wereld vreemd kan draaien.

Echt een schitterende groep, spijtig dat vandaag de dag haast niemand hen nog kent. Irish Coffee maakte lekkere hardrock die bijna veertig jaar later nog steeds even goed klinkt. Helaas heb ik deze cd nog nergens gevonden, ik beluister hun muziek dus altijd via internet. (Andere schitterende nummers van deze groep die niet op deze cd staan zijn Your Love en Apocalypse, te vinden op YouTube. Aanraders!)
Hier kan ik dus echt uren naar luisteren... Een dikke 4,5, kans op verhoging.

Recensie van op mijn blog:

Het eerste nummer Can’t Take It opent met de gitaar van Van der Schueren en de grommende stem van Souffreau invalt. Dit is echt een hard rock nummer dat op hetzelfde niveau als Deep Purple en Led Zeppelin kan meedraaien. Als je niet zou weten dat het Belgen waren dacht je waarschijnlijk dat het Amerikanen of Britten waren. Het nummer gaat over het niet meer kunnen hebben dat ze je hart breken. Er zit ook een geweldige gitaarsolo in het middenstuk en dan het fantastische orgel dat meedoet. Het nummer is een zeer goede opener voor een album en laat je direct meegaan in de hardrock van Irish Coffee.

The Beginning Of The End neigt dan weer meer naar Led Zeppelin. Het bevat meer bluesinvloeden dan de andere nummers en opent fantastisch met het orgel van Lambert. Van der Schueren scheurt ook weer zijn gitaarsolo’s erdoor. Deze band moet gewoon nog meer herkenning krijgen en op een major worden heruitgebracht. Het bevat ook een donkere tekst en de stem van Souffreau maken dit een klassieker. Hoe het album eindigt is ook wel het vermelden waard, met de geweldige drum en de gitaar die afneemt.

When Winter Comes begint met een gesproken intro door Souffreau, en rekt helemaal open door het geweldige gitaarwerk van Van der Schueren. Ook de baslijn die er achter verstopt zit tilt het nummer naar een hoger niveau. Het nummer vertoont meer kenmerken en invloeden van The Who meets Jimi Hendrix.

The Show(part 1) is eigenlijk een zeer groovy funky rocksong dat wat meer neigt naar Sly & The Familystone. Het is dus niet allemaal zomaar hardrock, en dan gaat het wat meer verder naar de Bluesrock van Led Zeppelin met de stem van Souffreau die eenzame hoogten haalt. There’s a time you always will remember is het catchy stuk van het nummer.

The Show (part 2) is eigenlijk zwaarder dan zijn voorganger en word vooral gekenmerkt door het kwalitatieve drumspel van Verhoye en dat in combinatie met de killerriffs van Van Der Schueren. Hier zitten ze dichter bij de heavy metal zoals Black Sabbath het toen speelde.

Hear Me is dan weer een mix van jazzrock met hardrock. Je hoort hier goed hoe de band op elkaar is ingespeeld. De zang en de gitarist die perfect bij elkaar passen, de drum die het ritme aangeeft. De bassist die er zijn laagje overlegt, gewoon een fantastisch album dat je bij elk nummer verbaasd laat staan over dat dit uit België komt.

A Day Like Today is dan een rustiger nummer, het is een soort van ballade. Die rustig start met de stem van Souffreau die invalt en zich rustig opbouwt. Dit nummer kan gerust in het rijtje nummers zoals Stairway To Heaven worden gezet. En dan die fantastische solo die er door komt, dit is echt hardrock van hoge kwaliteit.

I’m Lost is dan weer een fantastische afsluiter die mooi laat zien wat voor een talent Irish Coffee allemaal in de band had. Bij elke vooruitgang van het nummer gaat de gitaar open en laat je mee in het ritme zakken samen met de drums.

Als deze jongens zonder het ongeluk bij elkaar hadden kunnen blijven en op een major het album hadden kunnen uitbrengen dan stonden we op hetzelfde niveau qua hardrock in België met Led Zeppelin en Deep Purple. Het is een fantastisch album dat alle typische dingen (schitterende sologitarist, ritmedrum, snauwende stem en een orgelspeler) bevat dat een goed hardrock album moet bevatten. Het album zou nu gewoon terug heruitgegeven moeten worden op een major label en terug ontdekt laten worden door verschillende muziekliefhebbers. Het album is gewoon te onbekend, het moet gewoon bijna een kruistocht worden om het overal binnen te krijgen.

Nog meer informatie op Demofarm

"The Beginning of The End", "When Winter Comes"

Alleen al deze nummers zijn 5* waard!

Dan nog van eigen bodem... Ik kon het haast niet geloven!

Het blijft een meesterwerk. Na een goed 6 jaar het debuut van Aalsterse rockband Irish Coffee nog eens opgelegd op, jawel, origineel vinyl. Alle ingrediënten zijn aanwezig om van deze parel een iconische plaat te maken. En dit is ze ook geworden natuurlijk mede door de variatie die goed aanwezig is. Belgische klassieker!!!!!

Ben verrast door de hooge score. De muziek zelf verraste me stukken minder. Voor mij gewoon een doordeweeks rockplaatje.

Een vergeten Belgische band maar dit album toevallig op de rommelmarkt gevonden. Duidelijk in de tijdgeest - ligt tussen blues en hardrock - met prominente aanwezigheid van de orgel, als ik vergelijkingen moet maken lijken Deep Purple en Uriah Heep het meest aangewezen. Maar toch nog voldoende eigenheid met krachtige zang en sterke riffs, je zou niet horen dat het een Belgische band is.
Dat deze band onbekend is gebleven komt omdat de Vlaamse radio en TV destijds geen aandacht schonk aan rock (des te meer aan Vlaamse schlagers) en Studio Brussel bestond toen nog niet. Moest Irish Coffee destijds uit Nederland komen werden zij wel in eigen land met open armen ontvangen.

De legendarische frontman William Souffreau is op 76-jarige leeftijd overleden. Gekend onder de rockliefhebbers van de States tot Japan. Het gaat je goed. Ik leg deze parel met veel plezier nog eens op.

Hey,ik heb nog de herpersing Akarma Records 2002 liggen, heeft nooit gespeeld, was met de originele bezetting altijd mee met hen als roadie,heb ook hun T-shirts gedrukt. LP is te [email protected]