M. Ward - Transfiguration of Vincent (2003)

ouderwets in de goede in van het woord: intiem, oprecht, sfeervol. brilliant album! een aanrader voor liefhebbers van nick drake, lambchop, iron&wine. dikke 4.5*!

Grote klasse. M. Ward is een van de beste singer-songwriters die ik ken. Een eigen geluid, tegelijk zijn invloeden van o.a. Tom Waits en Howe Gelb hoorbaar.
Vincent O'brien; Sad, Sad Song; Involuntary en Fool Says. Allemaal pareltjes van een genie!
Gaat dit luisteren! 4,5 sterren

Op de een of andere manier bevalt de sfeer van het album mij erg goed. Opbouw van de nummers is goed en M. Ward lijkt niet de behoefte te hebben om bij elk nummer een ´statement ´ te maken, en dat luistert zeer prettig. ´Poor Boy, Minor Key´ is het nummer dat bij mij de doorslag gaf voor aanschaf. Prachtige opbouw met eerst de gezellig rommelige piano, de net iets te rauwe gitaar als je er niet meer op rekent en daarna de zang er bij: het past allemaal precies perfect bij elkaar.

Ook nog niet genoemd hiervoor: Let´s Dance, de cover van het David Bowie nummer uit de jaren ´80. Misschien moest ik het hier niet opmerken, want eigenlijk is het het leukste als je dat ontdekt zoals ik het deed; album voor de eerste keer helemaal draaien, terwijl je intussen de krant leest ofzo, en ineens denk je ´Hé die tekst ken ik".

Voor wie het niet wist; M. Ward heet dus eigenlijk MATT WARD, waarom hij die voornaam altijd mysterieus afgekort plaatst is mij een raadsel.

Maar afgezien daarvan heeft sq het hier mooi uitgelegd, sommigen zijn daar nogal straf in, ik ook soms, maar niet om zes uur 's ochtends voor ik die truck instap.

Mooi album, en herlees er onze collega sq's recentie maar eens op na, ik kan me daar prima in vinden.
4,5 sterren die erg blinken ****1/2

Volgens mij kort hij zijn naam af omdat hij niet verward wil worden met een andere artiest die Matt Ward heet. Kan alleen niet meer vinden waar ik het nou gelezen heb.

Net geen 5* omdat ik post war nog net een tikkeltje beter vind, al komt deze echt in de buurt van de volledige mep. Om de een of andere reden wordt ik altijd geweldig rustig bij het horen van Matt Wards spinsels.

Dat was voor mij de reden om hier eens naar op zoek te gaan. Hoorde het nummer langskomen in de film "eagle vs. shark". Zodoende die soundtrack opgeduikeld en dit nummer als een van de favorieten bestempeld. Deze plaat vind ik, net als Post War allebei erg aangenaam.
Het zijn m.i. (nog) geen topplaten, maar m. ward heeft zeker potentie!

Lees net overigens ook op de site dat de nieuwe cd "hold time" 19 feb. '09 in de VS uit zal komen.
Ben benieuwd.

Lang niet terug naar gegrepen, vandaag weer wel en het album pàkt me nog méér dus ik verhoog naar 4.5;
Prachtplaat van eigenwijze liedjesmaker die, vrees ik, nooit de grote massa zal bereiken, maar ach, dat hoeft ook niet....

Ik hoor Nick Drake in grote delen van dit album.
Ook dit album begint weer ijzersterk, maar zakt na een aantal nummers in tot redelijk niveau.

Pracht plaat.

M. Ward doet mij een beetje denken aan Waits en Lanegan, muzikanten die mij niet weten te ontroeren. M. Ward slaagt daar wel in. Waarom precies, is lastig uit te leggen. Het pakt me gewoon.

Ward weet een vrij intieme sfeer te creëren en dat drie kwartier lang. Het intieme maakt het ook zeer persoonlijk en maakt het een een kwetsbare plaat. Ik heb altijd al een zwak gehad voor de weemoedige, de vrolijke komen zo gemaakt over op mij. De verlierzer is immers interessanter dan de winnaar, want de verlierzer staat mij dichterbij het hart. De ware aard van de mens lijkt wel lijden te zijn. En wat is er nou mooier dan dat lijden te delen met anderen die lijden.

Het zakt nergens in, en bereikt verschillende hoogtepunten: Sad, Sad Song , Undertaker, Poor Boy, Minor Key en Dead Man zijn slechts enkele voorbeelden.

Ideale plaat om te draaien als die vervaagde, onbereikte verlangens weer zichtbaar worden, enkel om duidelijk te maken hoe erg je gefaald hebt. Maar na "Transfiguration of Vincent" lijkt dat allemaal om de één of andere manier wel mee te vallen.

Prachtig verwoord

Dit is veruit mijn favoriete M. Ward plaat, en het grijpt me elke keer weer.
Ik word heerlijk kalm als ik naar zijn stem luister, en zijn platen doen vooral 's nachts/ 's avonds goed: comfortabel in bed liggen, alle lampen uit en dan is het enkel ik en de muziek.

Vincent O' Brien is echt m'n favoriete nummer van het moment. Het klinkt een beetje als een kruising van Elliott Smith met Tom Waits. Outta My Head vind ik ook heel goed, en daar hoor ik dan weer invloeden van Jason Lytle (Grandaddy) in.

De plaat zelf vind ik voorlopig wat te gevarieerd om al te beoordelen, ik geef hem nog wat luisterbeurten in z'n geheel vooraleer ik stem!

Sterk album. Ik kende eerder alleen Sad Sad Song, maar de rest smaakt me ook erg goed. Heerlijke heldere muziek. Je hoort de verschillende instrumenten goed, een feest voor de oren.

Het album van de Monsters of Folk kende ik al, maar M. Ward nog niet. Toen ik pas geleden de (aangrijpende) film Dead Man's Shoes had gezien, hoorde ik tijdens de aftiteling het mooie, verstilde Dead Man. Toen was ik verkocht.
Voluntary ademt de geest van het oude akoestische Floyd-werk (More, Meddle).

Ik word niet omver geblazen maar leuk is dit zeker . Heldere klanken inderdaad.

Inmiddels aangeschaft en word al blijer . Kabbelend maar toch spannend genoeg om interessant te blijven. Heel beheerst en treffende muziek: geen noot te veel of weinig. Erg mooi!