Nelly Furtado - 7 (2024)

Ik ben blij dat Nelly Furtado terug is, maar ik ben niet echt enthousiast over het album. Het klinkt als een onsamenhangend geheel, gedateerd en niet echt pakkend. Sommige liedjes voelen eerder als demo's, waaronder Floodgate en Untitled. Echte highlights zijn er ook niet echt. Nelly Furtado heeft een prachtige stem, dat is wel duidelijk. Ik denk echter dat ze een betere producer nodig heeft om het geheel naar een hoger niveau te tillen.

Interessant dat je het onsamenhangend noemt, want dit lijkt het resultaat van een nogal chaotisch process - ik las dit zonet: "I made 400-500 pieces of music in 4 years. My ADHD doesn’t always allow for me to organize creations in a methodical way so it’s hard to explain how we have chosen 14 songs that magically rose to the top of the heap. Phew - they come together just by nature of being in the same collection, 7, kind of like random seashells that may be similar but not at all alike."
Bron: Nelly Furtado goes topless on new album cover, opens up about ADHD

Ben nu zelf aan het luisteren, benieuwd wat het zal worden want Nelly is gewoonlijk wat hit or miss voor mij. Haar stem heeft we wel altijd aangesproken.

Update: nu geluisterd, maar ben niet onder de indruk helaas. Nelly heeft 2 modes - de meer folk-poppy sound van haar eerste twee albums (I'm Like A Bird, Turn Off The Lights, Powerless...) en de meer electro/hiphop georienteerde sound van Loose (met Maneater, Promiscous...). Ik ben zelf meer fan van die eerste sound, maar er bestaat geen twijfel over dat Nelly destijds ook die andere sound zeer succesvol heeft uitgevoerd - en er stonden op Loose nummers die ik erg knap vond, zoals Say It Right en All Good Things.

Jammer genoeg vind ik geen van beide van deze 'versies' van Nelly terug op dit album. Er staan geen echte bangers op in de stijl van Loose - Corazon komt nog het meeste in de buurt - maar ook geen leuke poppy/folky quirks. Ik snap waarom MarkF de nummers Floodgate en Untitled wat meer als demo's vindt klinken, maar aan de andere kant vind ik dit eigenlijk twee van de beste nummers op 7, want ondanks een dikke laag productie blijven deze meer introspectieve songs wel overeind staan.

Ook wat gemiste kansen op interessante collabs - ik ben fan van Charlotte Day Wilson, maar deze samenwerken is heel flets.