Nelly Furtado - 7 (2024)

Ik ben blij dat Nelly Furtado terug is, maar ik ben niet echt enthousiast over het album. Het klinkt als een onsamenhangend geheel, gedateerd en niet echt pakkend. Sommige liedjes voelen eerder als demo's, waaronder Floodgate en Untitled. Echte highlights zijn er ook niet echt. Nelly Furtado heeft een prachtige stem, dat is wel duidelijk. Ik denk echter dat ze een betere producer nodig heeft om het geheel naar een hoger niveau te tillen.

Update: nu geluisterd, maar ben niet onder de indruk helaas. Nelly heeft 2 modes - de meer folk-poppy sound van haar eerste twee albums (I'm Like A Bird, Turn Off The Lights, Powerless...) en de meer electro/hiphop georienteerde sound van Loose (met Maneater, Promiscous...). Ik ben zelf meer fan van die eerste sound, maar er bestaat geen twijfel over dat Nelly destijds ook die andere sound zeer succesvol heeft uitgevoerd - en er stonden op Loose nummers die ik erg knap vond, zoals Say It Right en All Good Things.

Jammer genoeg vind ik geen van beide van deze 'versies' van Nelly terug op dit album. Er staan geen echte bangers op in de stijl van Loose - Corazon komt nog het meeste in de buurt - maar ook geen leuke poppy/folky quirks. Ik snap waarom MarkF de nummers Floodgate en Untitled wat meer als demo's vindt klinken, maar aan de andere kant vind ik dit eigenlijk twee van de beste nummers op 7, want ondanks een dikke laag productie blijven deze meer introspectieve songs wel overeind staan.

Ook wat gemiste kansen op interessante collabs - ik ben fan van Charlotte Day Wilson, maar deze samenwerken is heel flets.