Childish Gambino - Bando Stone and the New World (2024)

De zwanenzang van Childish Gambino, samen met Tyler de outcasts van de rap. Lithonia is hoe Kanye had kunnen klinken als hij niet van het padje was afgegaan. Heel de plaat gaat van soul naar rock naar Hiphop. Het is een soort mengelmoes met een heel crispe productie. Soms werkt het fantastisch maar soms ook niet : talk my shit bvb.

Dat dit niet hoger scoort snap ik niet. Het is geen 5* plaat, daarvoor niet consistent genoeg, maar een 4* is het minimum voor een artiest die hier weer eens bakens verzet. Guests zijn impeccable, zelfs een artiest als Yeat is hier te horen, imo een toekomstige star. Nu weet ik dat in het verleden elk van zijn platen slecht scoorde en steeg met de tijd.

Misschien dat de bijhorende film de score gaat veranderen. De man die ons Atlanta bracht kan wel verrassen.

Volgen De Volkskrant een 5* album. Heb even vluchtig geluisterd en het is gewoon mijn smaak niet denk ik.

Met zijn zwanenzang ‘Bando Stone & The New World’ zet Childish Gambino een meesterlijk laatste album neer
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Kan alle lof voor dit album niet plaatsen. Als je een eclectisch album als dit maakt, is het fijn als je goed bent in liedjes schrijven. Childish Gambino slaagt er eigenlijk zelden in om dat voor elkaar te krijgen. Vooral de uitstapjes naar andere genres zoals Lithonia, Running Around en A Place Where Love Goes zijn gewoon hele matige liedjes. Lithonia klinkt echt als een heel zwak Jimmy Eat World-aftreksel. Punkpop zoals je dat in de vroege jaren ‘00 bij elk lokaal open podium tegenkwam. Dat kan de te gladde productie niet verhullen.

Absoluut dieptepunt is echter Can You Feel Me. Wanneer beseffen artiesten eens dat liedjes samen met je kind nooit werken. Dat is gewoon altijd tenenkrommend cheesy en Can You Feel Me is daar geen uitzondering op.

Gelukkig is de rest van het album wel een stuk beter. Vooral de eerste helft van Yoshinoya heeft een fijne productie. Maar als geheel is het album niet echt de moeite waard.

Ik haal deze week Channel Orange wel weer eens uit de kast, aangezien Frank Ocean het wel voor elkaar krijgt om van genre naar genre te hoppen waarbij elk nummer ijzersterk is.

De laatste pak en beet 7 tracks zijn echt sterk waardoor ik dit album toch wel steeds meer ga waarderen.

Mijn grootste tegenvaller is wel de Prodigy sample van GOT TO BE. Dat is echt een gedrocht van een track..

Valt wel mee toch hoe 'outcast' die twee zijn? Ze zijn allebei niet de ultieme top van de mainstream maar op de meeste medium tot grote festivals zijn ze al jaren headliners. En Yeat is al een mega grote artiest, alleen merk je daar weinig van op een platform als MuMe waar (zeker moderne) hiphop nog altijd ondergewaardeerd is en de gemiddelde leeftijd 3x die van zijn publiek is.

Net als Yeat is Glover i.m.o. maar een middelmatige rapper trouwens. This Is America is (vooral vanwege de inhoud) een classic en ik waardeer zijn album Awaken, My Love! (wat veel meer funk is dan rap) maar verder mag hij de veters van een Tyler niet strikken. Ik zie er dan ook weinig heil in om dit hele album te luisteren, zeker op basis van de singles en andere flarden die ik heb gehoord.

Ik beschouw ze beiden als buitenbeentjes, net omwille van hun versatiliteit.