The Smashing Pumpkins - Aghori Mhori Mei (2024)

IK HEB HIER ZOVEEL ZIN IN.
Volgens Billy corgan komt dit album het meest dichtbij mellon collie en siamese dream. Ik ben mega hyped en slechter dan het laatste album kan bijna niet.
2 weken wachten, bijna onmogelijk

En fijn, gewoon 10 nummers ipv 30, die teveel op elkaar leken.

Misschien krijg ik het dit keer wel helemaal uitgeluisterd!!

Dit album is perfect in balans met de sp zijn hele discografie!
Iets teveel van hun laatste albums maar een hele stap vooruit ivm het vorige album.

Wat me opvalt zijn de kleine hints naar oude nummers (tonight tonight) in bijv pentecost. En af en toe hoor ik hele bekende gitaar riedeltjes.

Enige kleine minpuntje is de soms typische herhalende synth gitaar sound wat sommige nummers op elkaar doen lijken. (Zie vorige
album).

De SP doen een zeer geslaagde throwback.
4* met uitzicht op meer!
Favorieten:
Edin, pentecost, who goes there, sicarus en de afsluiter!

Dat is nog eens een return to form! Na eerste luisterbeurt: minstens zo goed als de beste van hun "comeback-platen" namelijk: Oceania. Zoals Juul al zegt: perfect in balans. Harde gitaarriffs en bijna proggy werk (openingssalvo), afgewisseld met pop/rock tracks en ballads. Als ze dit nog in zich hebben, denk je bij jezelf: waar waren Billy en co. de afgelopen 10 jaar in hemelsnaam mee bezig? Puntjes van kritiek zijn er wel: soms doen ze lichtjes aan zelfplagiaat, soms klinkt het een beetje overstuurd (in 1 van de refreinen van het laatste nummer bijvoorbeeld), hoewel ik voor de rest de productie best oké vind. Soms dreigt een nummer richting kitsch te gaan (nrs 4 en 10), maar de strijkers (afgewisseld met synths) geven het toch weer een fijn warm bad. Who Goes There en Goeth The Fall zijn fijne popliedjes zoals we ze lang niet meer gehoord hebben van SP. En het openingsduo: super! Een voorzichtige 4 sterren voor nu.

Eindelijk weer eens een echte SP plaat, niet meer verwacht, maar zeer welkom.

Edin is verreweg het beste sp nummer van de laatste 10 jaar! Staat op dezelfde hoogte als panopticon van oceania!
Sowieso is dit het beste album wel sinds oceania
Wat een energie en dynamiek

Dat is inderdaad een geweldige opener, het tweede nummer is ook prachtig. Het hele album is eigenlijk goed te doen, had ik niet meer van ze verwacht. Ik heb het allemaal nog niet vaak genoeg gehoord om er sterren aan te hangen maar het doet mij best denken aan hun hoogtijdagen

Ben benieuwd. Momenteel nog in vakantie modus met veel Prince, Elvis, country, blues en soul. Komt dit album wel als ik weer thuis ben, maar deze berichten klinken bemoedigend!

Je bent wel zo ongeveer mijn droomvakantie aan het beleven zeg:)

On topic: het moet raar lopen wil Pentagrams niet mijn song van het jaar worden, al kan mijn euforie ook door mijn huidige enthousiasme komen dat ik eindelijk weer eens goeie Pumpkins muziek hoor sinds 1996.

Samen met de opener de hoogtepunten van het album. Vooralsnog vind ik de afsluiter wel vrij vreselijk...

Toch maar even met een koptelefoon beluisterd: ik was te nieuwsgierig. Valt zeker mee. Beetje het niveau van Shiny and Oh So Bright, Vol. 1. Ik weet dat velen dat album niet pruimen, maar die kwam bij mij uit op 4* en dat doet deze vooralsnog ook.

De plaat waarvan ik altijd stiekem nog hoopte dat ze hem ooit nog eens zouden gaan maken is dan toch eindelijk daar. Ennnnnn.......
Ik vind er geen moer aan....
Het is wel degelijk fijn om de oude helden weer eens fatsoenlijke muziek te horen maken, de drums zijn eindelijk ook weer vanouds, er is inderdaad weer dynamiek, maar het pakt me niet...
Ik vind de composities niet aansprekend genoeg, de lyrics te vrijblijvend en vooral de zang te clean...
Mellon Collie zal voor altijd mijn beste plaat ooit blijven, ik ben heel blij dat de heren weer eens een deugdelijke plaat maken, maar ik ga de vakantie in met een raar gevoel; waarom geniet ik hier niet van....

Dat heb ik al zo lang bij deze band. Bij het oude werk leef ik helemaal op. Was live ook zo. Ik snap wat je zegt over dit album: het is beter dan voorgaande albums, maar het voelt niet meer. En toch wel blij zijn met wat meer kwaliteit. Zoiets?!

Mja, zoiets. Will of the People van Muse vind ik juist misschien wel hun beste, de laatste Placebo is een meesterwerk... waarom lukt het bij de pumpkins niet meer... zelfs niet met deze....

Beetje rare plaat. Beste in tijden, klinkt echt als oude SP maar er ontbreekt wat. Ik denk gewoon niet zo een goede nummers. Maar pakken beter dan Actum en co

Ik heb nu ruim de helft gehoord en wat ik vooral denk: hou eens wat vaker je bek. Die legozanglijntjes zorgen ervoor dat al die liedjes eenvormig klinken. Jammer.

Jullie zijn gek. Beste SP plaat sinds oceania.

Dat ben ik misschien met je eens
Op dat gek zijn na dan.

Ik ben ook gek hoor, daarnietvan
En: je hebt eindelijk weer een album van ze kunnen uit luisteren haha.
Maar ik snap je punt overigens wel, maar ondanks dat vind ik dit een verdomd goed en lekker album!

Ik vind deze toch wel terug een degelijke tot goede plaat in tegenstelling tot hun laatste pogingen...
Enkele hoogtepunten voor mij (Edin, Pentagrams) maar niet echt zwakke nummers vind ik.

Deze komt evenwel nog niet voor het eerst uit op vinyl/cd precies ?!

K

Jawel, op standaard zwart vinyl en op een eenmalige uitgave gekleurd sunset vinyl met alternatief artwork en een 7” erbij met twee nummers extra.

[quote]coldwarkids schreef:


Jawel, op standaard zwart vinyl en op een eenmalige uitgave gekleurd sunset vinyl met alternatief artwork.[/quote

in November pas... dacht ik ?

Klopt als een bus!

Er is ook een vinyl versie met bonus 7" single met twee extra nummers: Formosa en Our Lady of Sorrows.

Ben ik ook gek als ik zeg dat de plaat een beetje opgeblazen klinkt?

Nee hoor, dat is het helaas ook.

Goeth The Fall is vreselijk mooi en Pentagrams is ook goed te pruimen.

Best wel een fijn album van de Pumpkins. Ik was ze nogal kwijt de laatste albums, maar dit klinkt weer wat ouderwets, hoewel.... Het valt mij op dat als ik dit album hoor met kenmerken van 20 tot 30 jaar geleden, ik dan ook het gevoel wil krijgen van 20 of 30 jaar geleden. Dat lukt natuurlijk niet. Ik ben ouder en zo ook de band. Dat hoor je terug. Niets mis mee.

Hoewel ik Oceania nog prima te pruimen vond, is de band (ooit een van mijn grote favorieten) mij sindsdien volledig kwijt geraakt. Ik vond ze vaak klinken als een coverband. Alsof ze ontzettend hun best deden te klinken als de Pumpkins, maar het totaal niet authentiek meer overkwam. Gezien de rating hier, moet ik deze wellicht toch maar eens een kans geven.

Die stem van Billy Corgan, die trek ik een paar nummers, maar niet lang, stemmen, zeker de stem met een geheel eigen klank, zoals die van Corgan, zijn nogal smaakgevoelig, ik heb een stukje van deze nieuwe worp op Spotify gehoord, een typisch midden jaren 90 geluid, een geluid, mede door die stem, waar smashing pumpkins pattent op heeft.

Na zich heel lang op een steeds steiler hellend hellend vlak te hebben begeven, schijnt het dat de Pumpkins hier een goede plaat hebben afgeleverd. Mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn zorgen: ga ik weer eens de partypooper zijn? Een Smashing Pumpkins-album dat kan doorgaan voor een Smashing Pumpkins-album; dat heb ik namelijk al enkele decennia niet meer meegemaakt. Ondanks deze scepsis treed ik deze voormalige jeugdliefde met open vizier en positief tegemoet.

Ondanks de vreselijke titel blijkt Aghori Mhori Mei een beluisterbare plaat waarvoor hoorbaar meer moeite is gedaan dan de stortvloed aan nietszeggende muziek op een lange reeks voorgaande platen. Vooral aan het begin van de plat staan enkele nummers die aankomen. De productie is wat kil, maar wel knallend. Modern dus.

Helaas vind ik het geheel toch (weer) niet volovertuigend. De tweede helft glijdt onopgemerkt voorbij, met zelfs enkele stinkers. Het klinkt me wat al te veel als een band die de in chronologisch opzicht angstig vroeg liggende piek van haar carrière (lees: circa Siamese Dream) probeert te hervinden. Maar dan met het B-elftal, en met gespeelde inspiratie in plaats van échte.
Toch weer een beetje de party-pooper dus... (sommige vrienden noemen mij "de muziek-hitler").

Atum vond in een geweldige plaat, van bijzonder hoog niveau over de gehele (extreem lange!) speelduur. Ik heb meer met deze Pumpkins dan de oude ten tijde van Mellon Collie.
Deze plaat zou ik omschrijven als Atum met meer gitaren (een terugkeer naar de begindagen hoor ik er niet in), bevalt ook erg goed.