Hoodoo Gurus - Magnum Cum Louder (1989)

deze heb ik gisteren gekocht vooral voor de leuke hoes, ik kende de band niet en weet na een eerste luisterbeurt niet wat ik ervan moet denken, vind ik dit nu goed of niet, of zelfs slecht? kben er nog niet uit
kzal hem even langs de kant laten en dan nog eens proberen....

Goh ja rock muziek in zijn pure vorm, gitaren hé..
Nu mag het normaal gezien wat spannender zijn voor mij maar toch kan ik hier ook van genieten....niet alles wat hier op staat is even goed...een nummer als Shadow Me vind ik zelfs ronduit slecht, gelukkig komt daarna een uitstekende 'vuile' rocker met Glamourpuss. Ook Hallucination is een meer dan goede song net als All The Way (lekker meeroepen)...
Een nummer als Baby Can Dance doet het voor me, begint als een slome song maar ergens in het midden gaat de groep volledig los en krijg je gewoon een erg goed nummer.
De heren zijn ook niet vies voor een uitstapje naar de rockabilly toe met Where's That Hit. Death in The Afternoon gaat lekker loos op het einde...nen passende afsluiter van dit net boven de middelmaat uitstijgend album...

ik mis wel de nummers 7, 10 en 13 op mijn versie

(Beetje) afknapper na Blow Your Cool en zeker na hun debut album

Na aanschaf van deze plaat hield ik het voor bekeken met deze groep (was al wat begonnen met derde plaat). De eerste twee blijven pareltjes.

Na het fantastische Blow Your Cool! kwam Hoodoo Gurus in 1989 met Magnum Cum Louder, een album waarmee ik altijd een wat vreemde verhouding heb gehouden. Het is absoluut geen slechte plaat. Daarvoor staan er te veel sterke nummers op en ligt het muzikale niveau veel te hoog. Toch klinkt de band duidelijk anders: harder, strakker en voor mij ook wat klinischer. Er was in twee jaar tijd dan ook het nodige veranderd. Clyde Bramley was op bas vervangen door Rick Grossman en na problemen met hun oude platencontract hadden Hoodoo Gurus het Big Time label verlaten en waren ze bij het grote RCA/BMG terechtgekomen. Bovendien produceerde de band het album zelf. Welke verandering de meeste invloed heeft gehad, weet ik niet, maar de koerswijziging is duidelijk hoorbaar.

“Come Anytime” is fantastisch en behoort voor mij tot het beste werk van Hoodoo Gurus. Ook “Another World” en het prachtige “Shadow Me” zijn erg sterk. Met “Axegrinder”, “Hallucination” en later “I Don’t Know Anything” komt het hardere gitaarwerk veel nadrukkelijker naar voren. Aan het muzikantschap ligt het nergens: de band speelt hier uitstekend. Achteraf zie ik Magnum Cum Louder vooral als een overgang naar de stevigere gitaarplaten van de jaren negentig. Een goede en technisch indrukwekkende plaat met verschillende uitstekende nummers, maar ook het album waarop Hoodoo Gurus voor mij begint weg te bewegen van het lossere en melodieuzere geluid van de eerste drie albums.