Gil Scott-Heron - Small Talk at 125th and Lenox (1970)
mijn stem
32 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Flying Dutchman
-
The Revolution Will Not Be Televised (3:22)
-
Omen (1:46)
-
Brother (2:36)
-
Comment #1 (4:27)
-
Small Talk at 125th and Lenox (1:21)
-
The Subject Was Faggots (3:12)
-
Evolution (And Flashback) (3:21)
-
Plastic Pattern People (2:54)
-
Whitey on the Moon (2:00)
-
The Vulture (4:32)
-
Enough (4:16)
-
Paint It Black (0:34)
-
Who'll Pay Repartions for My Soul? (5:16)
-
Everyday (4:30)
1
geplaatst: 2 mei 2015, 15:07 uur
Mooi album met vooral een indrukwekkende voordracht van Gil Scott-Heron. Hoe zijn stem na de introductie van de gedichten omslaat van schuchter en laid back naar zelfverzekerd en intens, dat is echt heel mooi.
En ook de gedichten en liedjes zelf zijn schitterend, Scott-Heron die als boze straatdichter stevig met zijn voeten op de grond staat, en niemand spaart die wel zweeft. Zowel de hypocriete zwarte revolutionair die het overzicht is kwijtgeraakt of niet wil zien, als de blanke man die niet verder wil kijken dan zijn neus lang is, als de media (toen al!) krijgen er stevig van langs. Het is geen pose, Gil is echt boos en spuwt zijn gal omdat iets in hem ertoe dwingt. Een echte Artiest dus. Tegelijkertijd verliest hij de humor niet uit het oog, niet in zijn introducties, en ook niet in zijn gedichten.
Enig minpuntje van dit indrukwekkende debuut: af en toe gaan de teksten wat langs me heen. Ze zitten immers vol met verwijzingen naar de politieke en culturele realiteit van Amerika anno 1970, en al draagt dat langs de ene kant bij aan de sfeer van de plaat, ik raak af en toe de draad wel een beetje kwijt.
Als kind van de blanke middenklasse heb ik een beetje het gevoel dat deze plaat niet echt voor mij gemaakt is, maar toch kan ik hier erg van genieten.
En ook de gedichten en liedjes zelf zijn schitterend, Scott-Heron die als boze straatdichter stevig met zijn voeten op de grond staat, en niemand spaart die wel zweeft. Zowel de hypocriete zwarte revolutionair die het overzicht is kwijtgeraakt of niet wil zien, als de blanke man die niet verder wil kijken dan zijn neus lang is, als de media (toen al!) krijgen er stevig van langs. Het is geen pose, Gil is echt boos en spuwt zijn gal omdat iets in hem ertoe dwingt. Een echte Artiest dus. Tegelijkertijd verliest hij de humor niet uit het oog, niet in zijn introducties, en ook niet in zijn gedichten.
Enig minpuntje van dit indrukwekkende debuut: af en toe gaan de teksten wat langs me heen. Ze zitten immers vol met verwijzingen naar de politieke en culturele realiteit van Amerika anno 1970, en al draagt dat langs de ene kant bij aan de sfeer van de plaat, ik raak af en toe de draad wel een beetje kwijt.
Als kind van de blanke middenklasse heb ik een beetje het gevoel dat deze plaat niet echt voor mij gemaakt is, maar toch kan ik hier erg van genieten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.