Tremonti - The End Will Show Us How (2025)

Zo, de openingstrack klinkt in ieder geval weer erg lekker met wat creatieve geluiden. Just Too Much klinkt mijn dan weer iets te standaard voor Tremonti. Maar goed het zal allemaal wel weer erg strak in elkaar steken, ben benieuwd. Mooi muzikaal begin van het jaar in ieder geval.

Vier singles ondertussen alweer. The Mother, the Eart and I blijft hier wel favoriet. The End Will Show Us How is een meer relaxte ballad maar past wel mooi in het plaatje voor zover. Lijkt toch wel weer een lekker divers album te worden. Ben erg benieuwd. Tremonti blijft toch altijd erg fijne muziek afleveren.

Dat deze pingelbaas een fantastische gitarist is, behoeft weinig uitleg.
Maar de zielloze zangpartijen en drums die ergens naar de achtergrond zijn gemixt, maakt dat dit voor mij weinig boeiend blijft.

Mmmm, ik ben niet erg onder de indruk van deze zesde plaat van Tremonti. In de eerste plaats knap ik enorm af op de mix die zonder twijfel weer door Michael Baskette is verzorgd. Maar ook de nummers klinken bijzonder ongeïnspireerd en futloos, ondanks het zware gitaarwerk. Maar ja, een goede gitaarriff is meer dan zwaar gezaag op laaggestemde snaren. Cannabooze memoreert de zang op dit album al en ik sluit me daar bij aan. Tremonti is een prima zanger, maar de zanglijnen zijn weinig spannend.

Misschien wordt het voor Tremonti (en ook Alter Bridge) eens tijd om voor een inspiratieboost te wisselen van producer.

Tremonti blijft, net zoals AB, voor mij altijd erg genietbare muziek. En ook op dit album staan weer een paar lekkere nummers. Waarbij vooral de opener en afsluiter mij bijblijven. Verder is het helaas allemaal iets minder boeiend en klinkt het soms als wat left-over materiaal van de vorige worp. Doch knallen sommige nummers best lekker en ik voorzie wel weer een energieke live ervaring volgende maand.

Het is even bekijken hoe goed deze blijft hangen de komende tijd. De vorige twee zijn voor mij toch wel redelijk vaste waarden geworden. En wie weet wat de live ervaring kan toevoegen. Vooralsnog levert hij hier gewoon weer een zeer degelijk en genietbaar album af.

De stevige tweede helft van het album is wat mij betreft beter dan de meer ingetogen eerste, maar afgezien daarvan is dit een sterk zesde album van meneer Tremonti. Weinig verrassingen; never change a winning formula, zal hij gedacht hebben. Lekker stevige amerikaanse rock, vet geproduceerd. Bij bepaalde tracks duurt het even voor het kwartje valt, zoals bij opener The Mother, The Earth And I, maar uiteindelijk valt alles op zijn plek.