Special Teamz - Stereotypez (2007)

Mits een selectievere omgang met de tracklist kon dit een topalbum geworden zijn. Maar nu wisselen ongemeen vette nummers te vaak ronduit slechte nummers af.

Aan de MC's ligt het niet altijd, want zowel Jaycaun, Edo G als Slaine zijn begenadigde MC's waar ik graag naar luister. Vooral flowgewijs is het genieten, want inhoudelijk komen ze meestal niet verder dan (erg sterke) battleraps. Ze hebben alle drie de gave om met hun diepe en zelfzekere stem een beat aan flarden te verscheuren.

Productioneel gezien is het hard, ongecompliceerd en zonder scrupules. Diepe hardcore bassen of simpele pianoriedeltjes met een zware boombap-beat. DJ Premier levert met "The Main Event" een degelijke beat af. Typisch Premo: duidelijke diepe bass, boombapritme en gescratchte hook. Uitgemolken formule misschien maar nog steeds erg lekker. Pete Rock produceert "Boston to Bucktown" maar kan veel beter. Ook hij teert op een prominente diepe bass, die wel wat soulvoller klinkt dan die van Premo bv., maar het nummer "pakt" minder.
Eén van beste beats is "One Call" van Marco Polo: swingende leidinggevende pianomelodie met een stoere drukkende bass. Een verschrikkelijk stoer klinkende productie perfect voor de heerlijke brag 'n boast van het trio. "Long Time Comin" is eveneens een favoriet. Erg soulvol refrein van Devin The Dude op een bassje waar de funk van af druipt. Het is moeilijk voor mij om er op stil te zitten en zeker tijdens het beresterke derde vers van Slaine. De beat is van de voor mij althans onbekende Xplicit.
Jake One produceert "Fallen Angelz" dat ondanks een tenenkrullend gezongen refrein toch een leuk nummer is. De beat bezit een apocalyptisch sfeertje en de immer betrouwbare MC's maken er handig gebruik van voor de eerder klagende teneur in hun verzen. Ill Bill produceert "Stereotypez", wat een nummer is met een weinig originele inhoud over stereotiepen in de maatschappij. Gelukkig vullen de MC's het vormelijk gezien goed in met leuke flows en grappige lines. De beat daarentegen is dubieus met iets dat op een kinderdeuntje lijkt ondersteund door vreselijke claps.

Young Cee produceert 5 tracks en weet vooral op "Get Down" (één ven de betere nummers hier met triomfantelijke blazers doorheen het nummer) en "Three Kingz" (nummer met een soort middeleeuwse sfeer van ridders en kastelen en Run DMC-sample) te overtuigen.

Ik geef dit album een 3,5 want ondanks de sterke momenten zijn er teveel nummers die ik regelrecht skip (Home 2, Story of My Life, Fight Club en Gun in My Hand). Er staan een vijftal à zestal échte topnummers op dit album wat de minpunten doet vergeten en me toch opzadelt met een vrij positief gevoel over dit album van 3 sterke MC's en een erg goede DJ. Jammer van de occasionele productionele misstapjes en sommige hooks die om bij te huilen zijn.