Paysage d'Hiver - Die Berge (2024)

Die Berge wordt na Dark Space -II de tweede release van Wintherr alias Tobias Möckl dit jaar. Eind oktober is (gelukkig) nog even weg, desalniettemin een fijn vooruitzicht. Met een uur en drie kwartier trouwens weer een uitstekende speelduur, dat kun je de beste man wel toevertrouwen.

Opener Urgrund is hier te beluisteren.

Dank aan de heer B. Robertson voor het toevoegen.

Over het nieuwe nummer ben ik vrij enthousiast.

Dit schreef ik al op de artiestenpagina:

Na het licht teleurstellende Geister belooft dit toch wel weer wat bijzonders te worden. Het verzwaarde geluid deed me even twijfelen of ik wel echt Paysage d'Hiver aan het luisteren ben. Heel in de verte doemden visioenen van Nightbringer en aanverwanten op. Urgrund laat wat ook meer verwantschap horen met Wintherrs andere project Darkspace. Toch is de sfeerzetting vertrouwd. Al is het maar vanwege de winterse stormwinden waarmee het stuk geopend wordt.

Laat de winter maar aantreden!

Ik zat er al klaar voor, maar de releasedatum is (blijkbaar) opgeschoven naar 8 november. Nog even geduld dus. In de tussentijd hier het tweede nummer Verinnerlichung.

Nog één laatste tocht van Der Wanderer, de hoofdpersoon in de winterlandschapsaga van Tobias Möckls Paysage d’Hiver. Of zoals de Bandcamp omschrijft:

Ergens rond de vijfde minuut van Urgrund ontvouwt het zwarte gat zich. En sleurt je mee in een ijzingwekkende extase. Een bezwerende albumstart, die zich meet met klassieke openers als Welt aus Eis of Ich Schreite.... Verinnerlichung is lastiger te doergronden. Gaandeweg worden de vocalen, bedolven onder een niet-aflatende storm aan blastbeats en riffs, steeds wanhopiger. Culminerend in een onwaarschijnlijke – en ontroerende – leegte.

De sferische Transzendenz-trilogie neemt wat gas terug en laat zich gevoelsmatig vergelijken met de EP Im Traum. Ausstieg begint nog wat weifelend, tot alle registers worden opengetrokken. Net als Verinnerlichung een masterclass in black-metalvocalen. Langzaam dooft het geweld en sluipt een koortsdromerige synth het nummer binnen. De instrumentale afsluiter Gipfel is één lange gitaarlitanie. Een passend slotstuk.

De plaat is omvangrijk, gespannen en zwaar. Voelt soms als een eindeloos durende brei aan duisternis. Maar de geduldige luisteraar wordt beloond. Met Die Berge raakt Möckl iets dieps. Sterfelijkheid. Aardsheid. Het tegenovergestelde van de ambientkosmos van Darkspace. Evenwel muziek zonder hoop. Fascinerende artiest.