Sylvie Kreusch - Comic Trip (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sylvie Kreusch - Comic Trip - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sylvie Kreusch - Comic Trip
Met Montbray leverde Sylvie Kreusch aan het eind van 2021 een geweldig album af, maar het nog wat veelzijdigere en continu verrassende Comic Trip is nog veel mooier en is in alle opzichten een groots album

Het debuutalbum van Sylvie Kreusch was voor mij een van de grote verrassingen van 2021. Deze week keert de muzikante uit Antwerpen terug met haar tweede album en zet ze een volgende stap. Ook Comic Trip profiteert van de mooie stem van de Belgische muzikante en haar verleidelijke zang, maar ook in muzikaal opzicht is het een fascinerend album. Het is een album met een filmisch karakter, dat je meesleept naar uiteenlopende werelden. Song na song weet Sylvie Kreusch te verrassen met bijzondere klanken en met songs die de fantasie uitvoerig prikkelen. Montbray was een geweldig debuutalbum, maar met Comic Trip geeft Sylvie Kreusch een nog veelkleuriger en indrukwekkender visitekaartje af.

Sylvie Kreusch draaide al een tijdje mee in de Belgische muziekscene en maakte onder andere indruk op de albums van Warhaus, de band van haar toenmalige geliefde Maarten Devoldere, toen ze aan het eind van 2021 haar debuutalbum Montbray uitbracht. Het album kwam te laat voor de meeste jaarlijstjes, maar in mijn jaarlijstje haalde het album de top 20 en achteraf bezien was een veel hogere notering op zijn plaats geweest.

Ik vergeleek Montbray meer dan eens met de muziek van Lana Del Rey, maar dan wel Lana Del Rey die Los Angeles had verruild voor Parijs. Montbray verscheen in de tweede winter van de coronapandemie, maar de zwoele popplaat van Sylvie Kreusch liet de gevoelstemperatuur met vele graden stijgen en liet de luisteraars ondanks de lockdowns vrij door de ruimte en de tijd reizen.

De Belgische muzikante keert deze week terug met haar tweede album en Comic Trip heeft mijn bijna onwerkelijk hoge verwachtingen meer dan waar gemaakt. Ook op haar tweede album doet Sylvie Kreusch me nog heel af en toe aan Lana Del Rey denken (zoals in het prachtige Daddy's Selling Wine In A Burning House), maar de Belgische muzikante heeft op haar tweede album een nog duidelijker eigen geluid, dat een bijzonder karakter krijgt door de extra lagen vocalen die zijn toegevoegd.

Het is een geluid dat zich nog deels heeft laten beïnvloeden door de zwoele Franse popmuziek, maar heeft ook het bruisende nachtleven van een aantal andere Europese hoofdsteden ontdekt en is evenmin bang voor het uitgestrekte platteland. Op hetzelfde moment neemt de muzikante uit Antwerpen je mee naar een bijna kinderlijke fantasiewereld, wat zorgt voor een bijzonder contrast.

Vergeleken met Montbray zijn de popsongs op Comic Trip nog wat aanstekelijker en ook wat speelser. Het zijn songs die stuk voor stuk garant staan voor een aangenaam gevoel, met het zijn ook songs die de fantasie prikkelen. Sylvie Kreusch zet voor het prikkelen fantasie net zo makkelijk buitengewoon verleidelijke vocalen als een onschuldig kinderkoor in en weet steeds weer op een andere manier te verrassen met haar sprankelende songs.

Comic Trip is net als Montbray een Engelstalig album, maar toch heeft ook haar nieuwe album zo nu en dan een Franse sfeer. Je waant je af en toe in de soundtrack van een Franse film uit de jaren 70 en Comic Trip heeft een productie waarvoor Serge Gainsbourg zich zeker niet zou hebben geschaamd. De Franse sfeer hoor je vooral in de wat theatraal aandoende en rijker georkestreerde songs, maar Comic Trip heeft, zeker vergeleken met Montbray, ook een veel organischer geluid. Ook dat organische geluid klinkt weids en beeldend, maar heeft de Franse films uit de jaren 70 verruild voor Amerikaanse spaghetti westerns.

Sylvie Kreusch gaat op Comic Trip deels terug naar haar kindertijd en een aantal vervelende perioden uit deze tijd, wat extra emotie toevoegt aan haar geweldige zang en een album oplevert dat je continu heen en weer slingert tussen verleden, heden en toekomst. Het is een bijzonder fascinerende luistertrip, die maar blijft verrassen en imponeren.

2024 is een jaar met een aantal geweldige Amerikaanse popalbums, maar met Comic Trip zet Sylvie Kreusch er een Europees alternatief tegenover dat veel rijker is. Dat hoor je in de steeds weer prachtige muziek vol invloeden, in de sprankelende songs vol bijzondere wendingen en in de betoverend mooie zang van Sylvie Kreusch. De vorige keer was ze te laat voor veel jaarlijstjes, maar Comic Trip zou in heel veel jaarlijstjes moeten opduiken. Ik schrijf hem alvast op voor de top 10. Erwin Zijleman

"Viens petite fille dans mon comic strip", wenkte Serge Gainbourg nog in '67 en al die jaren later voelt het meisje in Sylvie Kreusch zich nog steeds zuiver door de Parijzenaar aangesproken... "Crip! Crap! Shebam! Pow! Plop! Wiz! Vlam! Splatch! Chtuck! Bomp! Humpf! Pfff!", onomatopeerde hij in zijn sevenmillionstreamer 'Comic Strip'. Met "Paaw! Beng! Kachaaw! Whem! Blem! Boem! Checa! Waaw! Whii! Whoo! Whoo-haa! Whauw!", dient Sylvie Kreusch hem nu in haar eigen 'Comic Trip' stevig stuiterend van repliek, met al de 'big bold emotions' die ze vanuit die magische stripwereld van haar kindertijd ineens weer helemaal voor zich ziet.

Met haar geprezen break-upalbum 'Mombray' had de vurige rode zichzelf, en bij uitbreiding ook haar 'Walk Walk'-stratiertje Kratje, al wereldberoemd gemaakt. Nu acht onze Vlaamse drag queen de tijd gekomen voor iets totaal anders. Waarom geen zuiders aandoende, plezante trip vanuit haar drieëndertigjarige volwassenheid helemaal terug naar die kinderlijke naïviteit en speelse onschuld van toen, naar die fantasievol de ruimte doorschietende superwoman in haar. Want hoe vlug raken volwassenen al die avontuurlijke verbeelding toch wel niet kwijt? In komen dus deze keer vanaf de Franse zuiderzon spontaan sprankelende retropopsongs met frisse songfestivalnamen als 'Ding Dong' en 'Hocus Pocus', met o.a. een fraaie video van titelsong 'Comic Trip' met kinderen prominent in de hoofdrol.

Het weze daarbij duidelijk, La Kreusch, nu even met de blonde coupe voor de gelegenheid, straalt weer. Wat zit ze tegenwoordig inderdaad weer prima in haar latexvel. Hoe kan het ook anders, een nieuw hoofdstuk in haar privéleven is aangesneden, het Antwerpse nomadenleven beëindigd en een mooi nieuw lief dat zorgt voor licht en wolkjes. Dus een heel stuk minder melancholie en bittere zwartigheid om nog eens suf op door te kauwen. Via pastelroze songs als 'Sweet Love (Coconut)', 'Ding Dong', over eeuwige trouw, en het sexy 'Home', over haar Gentse liefdesnestje 'on the highest floor', mogen we dit dan ook allemaal heel aangenaam geweten hebben.

Komt zo het nieuwe album binnen met iets wat van de weeromstuit vooral levendig van toon, kleurrijk en dansbaar is en met die echte drums en al die warme klanken zo bezwerend en repetitief.

Maar geen nood evenwel, ook de etherische arty-Kreusch in extreem vrouwelijke stijl die ook haar 'Montbray'-album zo pakkend en vurig kleurde, de meeslepende songs met het hart op de tong zijn hier niet gelost. Zie haar daar in die dartele 'Hocus Pocus'-video zomaar bezig tegen een achtergrond van Pink Floyd-koeien en kinderstemmetjes. Een flamboyant blonde tovenares, wapperend in zijderood, een en al verleidelijkheid.

Maar in die kindertijd - ook dit weze duidelijk - was het dus blijkbaar ook niet altijd allemaal rozengeur. Neem zo het hoogst persoonlijke 'Daddy's Selling Wine in a Burning House', een fluisterende prachtballade die akoestisch komt opwellen in diepdromerige Amatorski-teneur. Kreusch in een walm van sigarettenmist, in een sublieme video wegrennend in een op oneindig draaiend reuzengroot hamsterrad. Omdat ze op de pijnlijke contouren stootte van de onschuldige opsluiting van haar vader na het afbranden van zijn wijnhandel en op de even dramatische scheiding van haar ouders.

In het serene 'Final Hour' dan weer raakt ze bijna verstrikt in de complexiteit van liefde en verwachtingen. Het innerlijke kind is dan wel volop op ons losgelaten, doorheen dat pak artistiek creatieve onbezonnenheid zwemen in de achtergrond ook de geplande verantwoordelijkheden van volwassenen en de verlangens in haar nieuwe persoonlijke leven. Een pep-popliedje op het einde als 'Can't Get It Done' is er om al het eventueel negatieve in het album mooi mee af te ronden, daar waar ze tegen traumatische pratronen als faalangst tekeergaat met een sixties-onbevangenheid van The Shangri-Las. 'Wir schaffen das', op de wijze van Sylvie Kreusch, 'I can get it done'.

Er hangt bovendien onmiskenbaar ook een broeierig sfeertje van hete woestijnlucht en westernprairies over het album, met prachtig harmonicaspel, saloonpiano, Morricone-drums en weids galmende reverb-gitaren. Zo stapt ze in het filmische 'Ride Away' nogmaals 'Walk Walk'-gewijs van de zaken weg. De lonesome cowgirl, als Nancy Sinatra-stoeipoes hypnotiserend croonend in een ijle Lee Hazlewood-countrysong. Wat een schitterend opgebouwde soundtrack. Ook 'Butterfly', 'Final Hour', 'Home', 'Can't Get It Done' en het fraaie 'Interlude' hanteren dit zalig zwevend instrumentarium met jazzy piano en uitdeinende Toots-harmonica.

Net als in het uitstekende 'Montbray' rijdt Sylvie Kreusch dus ook op 'Comic Trip' een muzikaal foutloos parcours. Zij is als een drag bij uitstek weer in haar rol gekropen en, dit allemaal veruiterlijkend in nieuwe flashy looks, brengt ze zo een regelrecht eresaluut aan de vederlichte pop van de sixties. Haar moeilijke tweede wordt daardoor een heel gestileerd art-album vol vindingrijk gemaakte nummers, expressief, vol kinderlijke verwondering en zoete liefde én met uiteindelijk weer heel wat internationale uitstraling.

Lucky Luke trekt in zijn 'comic strip' steevast de zonsondergang tegemoet, in Sylvie Kreusch' coole westerntrip komt de zon nu pas weer helemaal op.

Het concert (try-out) in Grimbergen 30/11 was top, kan enkel maar zeggen of aanraden om erheen te gaan. Zaal was uitverkocht en de ambiance zat van de eerste noot juist.
Het album intussen nog een aantal maal op gezet en het blijft werken, lekker aanstekelijke nummers.