John Scofield - This Meets That (2007)

Het album begint met een gitaarintro wat zo op een metalalbum zou kunnen functioneren.

Op zich een goede plaat, met name de drummer speelt wat mij betreft de hoofdrol. Erg goed!

Toch vind ik het album op sommige momenten wat inkakken: Behind Closed Doors vind ik een vrij saai liedje, zeker omdat het na een van de beste liedjes van de plaat komt: Heck of a Job. (drumwerk )

House of the Rising Sun is wat mij betreft mooi gecoverd. Ook hier weer goed drumwerk, maar zeker ook Scofield die de hele plaat eigenlijk erg lekker speelt.

Oja Strangeness in the Night vind ik ook een goed nummer, lekker uptempo, mooi samenspel.

De rest vind ik nogmaals allemaal wel aardig, maar op den duur vind ik het gitaarspel, ondanks dat het goed gespeeld is, een beetje too much worden en gaat het mij een beetje tegenstaan.

Oja: De cover van de Stones had wat mij betreft zeker niet gehoeven. Overdone.

Trio Blues mag ook zeker nog wel even vermeld worden, met name door die opvallende baslijn.

3*

Eindelijk weer eens een Scofield plaat die de moeite waard is.

Hij is en blijft een middelmatige gitarist, soms zo vals als de pest en totaal uit de maat spelend, dit is zijn pluspunt en zijn zwakte, de ene keer werkt het als een trein (zoals op deze plaat). de andere keer denk je na 10 seconden "KAN DIT NIET UIT?".

De kracht van deze plaat zit in de rotsvaste begeleiding van Steve Swallow (bass) en Bill Stewart (drums), de blazers vullen geweldig aan en klinken bij tijd en wijlen als een veel grotere hoorn sektie als dat het is (ze zijn maar met z'n vieren), de bijdrage van Bill Frisell is dat hij door zijn manier van spelen de hoekige en scherpe sound van Scofield wat aangenamer maakt (ontzettend subtiel door echt op de achtergrond aan te vullen).

Is voor mij een plaat die lekker in het gehoor ligt, ze spelen echt als een band en niet als een stel solisten die elkaar af proberen te troeven, ze luisteren goed naar wat er allemaal gebeurd en proberen samen naar iets hogers to komen en lol te hebben.

Scofield speelt in dit nummer op het linker kanaal, Frisell op het rechter.
Niet echt belangrijk, maar wel leuk om de 2 totaal verschillende speelstijlen te horen samenwerken.

Ok, voor mij wel een belangrijk of iig interessant feitje.

Je zegt overigens zeer stellig dat Scofield een middelmatige gitarist is..ik dacht dat de beste man toch wel een gerenomeerd/goede gitarist was.

Gerenomeerd is ie zeker, goed niet, beste brave man kan vals spelen dat wil je niet weten, andere specialiteit van 'm is totaal uit de maat spelen, ik heb dingen van 'm gehoord die vreselijk waren, en dingen die mooi waren, beiden voornamelijk om die 2 redenen, soms werkt het, soms niet.

Een heel fijn plaatje, dit. Naast het prettige gitaarwerk is de ritmesectie, altijd belangrijk voor mijn oordeel, hier zeer sterk. Dan krijg je funky geluiden zoals bij Heck of a Job , maar ook het openingsnummer durf ik wel ´funky´ te noemen; het nam mij meteen mee bij eerste beluistering. Trio Blues is wat traditioneler, maar hier kan ik echt van de drums genieten.

Raar is dan toch weer die voorliefde voor dat Satisfaction. Zo vaak gecovered, en altijd waardeloos. Bij House of the Rising Sun ligt dat iets anders, op de een of andere manier leent dat nummer zich er beter voor, en het misschien toch wel wat geforceerd improviseren rond de hoofmelodie gaat er toch wel goed in. Sinéad O´Connors acapellaversie, iets heel anders, is ook aan te raden, trouwens.

Weet iemand de oorsprong van de andere nummers? Ik zag dat Pretty Out al eerder door Scofield op de plaat was gezet, maar ook bij Behind Closed Doors had ik een associatie van iets ´ver weg´, maar kon het niet plaatsen; de melodie klinkt erg vertrouwd en ik zou het dan wel bijzonder vinden als dit origineel was. Nu is Behind Closed Doors een zeer veel voorkomende titel dus ik kon het niet meteen vinden.

Het was voor mij pas de tweede kennismaking met Scofield, en het bevalt me beter dan ik op voorhand vermoedde.

Kende Scofield van zijn samenwerking met Medeski, Martin and Wood. Daarop vond ik 'm erg aanspreken. Dat is ook zo bij dit jazz-album van de week.
Het fijnere gitaar werk, rustig jazz om van te genieten en veel originele songs die de verrassing er in houden. En aangezien ik het bij jazz vaak eentonig vind worden is dat laatste erg belangrijk. Geef hier nogtans 3,5 ster voor.

Alles wat ik kende in het verband met de naam Scofield vond ik gejengel. Maar dit album weet toch te boeien, waarschijnelijk doordat het tempo er lekker in zit en de mij verfrissend klinkende drums. Trio Blues is een ontzettend lekker nummer, beste van het album.

Is er trouwens nog iemand die Radiohead terughoort in Down D (vooral de eerste 40 seconden)?

In Jazz zoek ik zowat het omgekeerde van wat dit te bieden heeft, 64min hou ik een album vooral van deze soort erg erg moeilijk uit. John is een goede speler, de composities zijn matig, het album kent een paar sterkte momenten maar geen enkele compositie kon me werkelijk iets doen. Het sleept allemaal wat lang aan zonder ergens zo ongelooflijk interessant te worden, omdat het nergens slecht is:

2,5*

Een gitaaralbum van dik een uur kan mij helaas niet al die tijd boeien. Dat ligt in dit geval echter meer aan mij dan aan de kwaliteit van de muziek.
In tegenstelling tot eerder beluisterde platen van Scofield vind ik deze voor een groot deel goed geslaagd.
Het swingt, het tempo zit er meestal lekker in en het lijkt allemaal prima in elkaar te steken.
Voor mezelf zou ik eigenlijk een selectie van zo'n half uurtje uit alle nummers moeten maken om er echt van te genieten.
Jammer dat de plaat eindigt met het overbodige Satisfaction trouwens.

Dat is inderdaad een specialiteit en dat heet niet 'uit de maat spelen' maar een 'onnavolgbare geniale manier van timen'

Ik ken heel veel manieren van geniaal timen, maar dat is het bij Scofield niet.

Ben het nog nooit zo eens geweest met Eazyfan. Waar en hoe ik het ook luister - via m'n stereo, sennheiser koptelefoon of in de trein op m'n iPod - het kan me nooit bekoren. En dat terwijl ik me tijdens het luisteren wel degelijk besef dat Scofield met iets goeds bezig is. Niet mijn kopje koffie: 2,5*

@blabla
je kan Scofield niet afdoen als middelmatige gitarist. daarvoor speelt de man te goed. hij is ook niet mijn persoonlijke favouriet, maar spelen kan hij wel.
overigens is het ingewikkeld om timing geniaal of slecht te noemen: je hebt een timing of je hebt hem niet. ik speel zelf redelijk gitaar en heb een behoorlijk talent om er een 'eigen' timing op na te houden. dit heb ik niet geleerd. dit was er al. vaak moeten muzikanten juist leren om 'dead on' op een metronoom te spelen. dat laatste is veel moeilijker voor velen.

Een erg leuk instrumentaal gitaar album. Maar een matige jazz plaat. Zo ervaar ik het een beetje. Het klinkt leuk, maar is nergens echt interssant of uitdagend. Het album deint lekker weg op de achter grond en en doet eigenlijk niemand kwaad. Niemand die zich er echt aan kan storen.....

3 sterren.

Ik heb het een paar keer op gehad als achtergrondmuziek tijdens het koken. Vooral de ritmetandem en de blazers vielen me toen in positieve zin op; de bijdrage van Scofield lieten me koud. Verder duurt het album net even te lang en zijn de stukken niet interessant genoeg om te blijven boeien. Je eet er best aangenaam een lasagne mee weg. Score volgt nog na een keertje of twee de maaltijd bereiden.

'This Meets That' is een plaat die zo af en toe ongeloofelijk de pan uit gaat swingen ('The Low Road', en zelfs het "banale" 'I Can't Get No Satisfaction'), zoals ik het weinig gitaristen Scofield zie nadoen. Het minste wat we van de man kunnen zeggen is dat hij een sterk doorgedreven eigen geluid heeft, binnen de soms onnavolgbare structuur van zijn nummers. Dat geluid levert prachtige nummers op ('Behind Closed Doors'), al is het niet steeds duidelijk waar Scofield precies op aanstuurt: plots vallen bepaalde nummers stil, om vervolgens weer via een melodische lijn (van Scofield zelf uiteraard) op gang te worden getrokken. Andere nummers verdrinken echter in hun inhoudelijke chaos (oa. 'Strangeness in the Night'), waardoor ze een oninteressante ideeënsoep worden. Ook losse tokkels zoals 'Pretty Out' vallen wat uit de toon.
Echter, ook van het zogenaamde "opbouwen heeft Scofield kaas gegeten: 'House of the Rising Sun' of 'Shoe Dog' hebben een gans eigen karakter, maar variëren onderwijl toch erg sterk.
Had Scofield nog radicaler richting gekozen en de blazers af en toe wat meer ruimte gegeven, dan was 'This Meets That' de strakke plaat geworden die het had moeten zijn. Maar ondanks de enkele weinig interessante nummers blijft dit een plaat vol heerlijke gitaarmuziek.

ik heb hem nu een paar keer beluisterd en het bevalt prima. die blazers doen de plaat erg veel goed. geweldige uitvoering van 'House of the rising sun'! toch 1 van de eerste nummers die gitaristen leren. of in ieder geval leerden. nu zal het wel iets van Nirvana zijn ben ik bang.

Heb hier niet veel aan toe te voegen. Het eerste nummer vind ik echt erg goed. Daarna vond ik het erg matig.

2,5* Sorry voor de erg late/lage beoordeling...

he, hoe krijg je de tekst wit?

Dat is een spoiler

Zodra je op een album hebt gestemd dan zie je direct de tekst staan.

Rijkelijk laat, maar ik vind dit wel interessant. Het handigste is nog om er dan ook een voorbeeld (of nog liever een paar meer) bij te geven, nu blijft het voor mij gissen (ik ken maar weinig van Scofield)...