Kim Wilde - Closer (2025)
mijn stem
28 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Cherry Red
-
Midnight Train (3:27)
-
Scorpio (3:16)
-
Trail of Destruction (4:03)
-
Sorrow Replaced (4:16)
met Midge Ure
-
Lighthouse (5:46)
-
Love Is Love (4:25)
-
Rocket to the Moon (4:22)
-
Hourglass Human (4:20)
met Scarlett Wilde
-
Stones and Bones (5:06)
-
Savasana (4:51)
-
Love Is Love [Dance of Your Life Remix] * (6:34)
-
Scorpio [Cenzo D'N'B Dub Remix] * (4:06)
-
Trail of Destruction [Project K Remix] * (4:04)
-
Trail of Destruction [Pensacola Mist Remix] * (4:29)
-
Midnight Train [Chrisarama Remix] * (4:11)
-
Midnight Train [Rayne Reznor Remix] * (2:45)
-
Midnight Train [Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025] * (3:27)
-
You Came [Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025] * (3:22)
-
Weather with You [Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025] * (4:59)
-
Never Trust a Stranger [Live, Indigo at the O2, London, 19 March 2025] * (3:46)
-
Trail of Destruction [Live, Indigo at the O2, London, 19 March 2025] * (4:01)
-
Midnight Train [Live, Indigo at the O2, London, 19 March 2025] * (3:37)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur:
43:52
(1:33:13)
1
geplaatst: 5 februari 2025, 07:33 uur
Een nieuwe Kim Wilde en in oktober komt ze ook nog eens op tournee naar Nederland en België! Closer bevat - gelukkig - haar vaste koers van muziek op de rand van pop en wave met die immer herkenbare, wat monotone stem. De eerste vier nummers knallen erin: Midnight Train als pompende opener, in Scorpio een laagje scheurgitaar, Trail of Destruction met moderne dancegeluidjes in de synths en het melancholische Sorrow Replaced is een fraai duet met Midge Ure.
Er zit geen sleet op haar stem, die weliswaar nooit zal uitbarsten in rauwe uithalen maar o zo passend is bij deze popwave. Met het langzame Lighthouse kan ik minder, maar het stampende Love Is Love is aangenaam en het dreunende Rocket to the Moon heeft met z'n scheursynths zowaar weg van Muse.
Daarna haak ik enigszins af, maar dankzij de tekst van het openhartige slotlied Savasana over zelfacceptatie - "I'm embracing myself once again" - wordt een uitroepteken achter Closer gezet. De onweergeluiden werken hier bovendien goed.
Een lekker album, overigens niet te verwarren met haar Close (1988).
Er zit geen sleet op haar stem, die weliswaar nooit zal uitbarsten in rauwe uithalen maar o zo passend is bij deze popwave. Met het langzame Lighthouse kan ik minder, maar het stampende Love Is Love is aangenaam en het dreunende Rocket to the Moon heeft met z'n scheursynths zowaar weg van Muse.
Daarna haak ik enigszins af, maar dankzij de tekst van het openhartige slotlied Savasana over zelfacceptatie - "I'm embracing myself once again" - wordt een uitroepteken achter Closer gezet. De onweergeluiden werken hier bovendien goed.
Een lekker album, overigens niet te verwarren met haar Close (1988).
* denotes required fields.
* denotes required fields.