Het solomateriaal van meneer Tankian is behoorlijk uiteenlopend en kent imiddels veel experimentele hoogte- en (vooral) dieptepunten, maar gelukkig is deze EP weer een stap in de goede richting. Hier en daar vliegt zijn stem behoorlijk uit de bocht, iets waar ik hem bij System Of A Down eigenlijk nooit op heb weten te betrappen, maar afgezien daarvan zijn de vijf tracks lekker fel en stevig. Precies zoals we hem eigenlijk het liefst horen.