1
geplaatst: 6 september 2024, 14:57 uur
Maan zet een gedurfde stap in haar carriere. Ze wil niet meer aan de verwachtingen voldoen en durft zich los te maken van haar publiek. Maar dat dat zo rigoreus zou uitpakken had ze denk ik zelf ook niet verwacht. De ontvangst van de singles tot dusverre is niet eens lauw maar ijskoud.
Dus het was wachten oo het totaalplaatje, dit nieuwe album dat een samenhangende artistieke visie moet laten zien. Is dat gelukt? Ja en nee.
Vergelijkingen liggen natuurlijk meteen op de loer.
Froukje: talig en catchy, S10: doorleefd en authentiek, Merol: bravoureus en speels, Eefje: artistiek en gelaagd.
De vraag is hoe Maan past in dit rijtje, want op alle kwaliteiten legt ze het af tegen bovengenoemden. Haar teksten zijn hier en daar erg gezocht (marionet van de duivel, bestuurd door andere handen dan mezelf, gevangen in een net. WTF?). Daarbij klinkt ze veel te lieflijk en clean. Ik proef geveinzde diepte en artisticiteit. Maan wil zo graag. Om nog maar te zwijgen over het eeuwige geklaag over de roem. Ga dan bij Albert Heijn werken.
Niettemin maakt het productionele werk van Sim Fane en Klangstof deze plaat aangenaam om naar te luisteren. En sommige nummers stijgen duidelijk boven het middelmatige uit. Het valt me ook op dat haar ballads minder zoetsappig en sentimenteel zijn, mede dankzij de electronische beats. Het maakt het rauwer en echter en veel beter te verteren dan op haar vorige album.
Na de eerste drie singles kreeg ik er een hard hoofd in. Ik vind Rondje van de Zaak en Paranoia niet slecht maar ook niet sterk. Vermomd Entree is een sterk nummer, ondanks de matige titel. Andere hoogtepunten zijn: Some Regen Ik Ook, Apotheek en Rode Engel, alle drie prima albumtracks. De instrumentale break in het laaste nummer is heerlijk.
Lily is ouderwets zoetsappig, Vogue is cute maar ook klef. Overgave is erg Goldband, een dissonant op het album en ook het minste nummer als je het mij vraagt.
Na zoveel kritiek is het ook wel zo eerlijk om vast te stellen dat Maan hier dus wel degelijk een gedurfde stap zet. Ze is duidelijk op zoek naar meer credibility en wil ontsnappen aan het door Roxy Dekker en andere overheerste puberhit sentiment. Maar het is druk aan de overkant bij de alternative pop. Er is veel kwaliteit en Maan mist (nog) het onderscheidende vermogen om zich daar een sterke positie te verwerven. Desalniettemin is deze plaat een duidelijke stap voorwaarts in haar muzikale ontwikkeling. Of het een slimme stap was zal de tijd uitwijzen want ze laat ook een hoop achter.
Dus het was wachten oo het totaalplaatje, dit nieuwe album dat een samenhangende artistieke visie moet laten zien. Is dat gelukt? Ja en nee.
Vergelijkingen liggen natuurlijk meteen op de loer.
Froukje: talig en catchy, S10: doorleefd en authentiek, Merol: bravoureus en speels, Eefje: artistiek en gelaagd.
De vraag is hoe Maan past in dit rijtje, want op alle kwaliteiten legt ze het af tegen bovengenoemden. Haar teksten zijn hier en daar erg gezocht (marionet van de duivel, bestuurd door andere handen dan mezelf, gevangen in een net. WTF?). Daarbij klinkt ze veel te lieflijk en clean. Ik proef geveinzde diepte en artisticiteit. Maan wil zo graag. Om nog maar te zwijgen over het eeuwige geklaag over de roem. Ga dan bij Albert Heijn werken.
Niettemin maakt het productionele werk van Sim Fane en Klangstof deze plaat aangenaam om naar te luisteren. En sommige nummers stijgen duidelijk boven het middelmatige uit. Het valt me ook op dat haar ballads minder zoetsappig en sentimenteel zijn, mede dankzij de electronische beats. Het maakt het rauwer en echter en veel beter te verteren dan op haar vorige album.
Na de eerste drie singles kreeg ik er een hard hoofd in. Ik vind Rondje van de Zaak en Paranoia niet slecht maar ook niet sterk. Vermomd Entree is een sterk nummer, ondanks de matige titel. Andere hoogtepunten zijn: Some Regen Ik Ook, Apotheek en Rode Engel, alle drie prima albumtracks. De instrumentale break in het laaste nummer is heerlijk.
Lily is ouderwets zoetsappig, Vogue is cute maar ook klef. Overgave is erg Goldband, een dissonant op het album en ook het minste nummer als je het mij vraagt.
Na zoveel kritiek is het ook wel zo eerlijk om vast te stellen dat Maan hier dus wel degelijk een gedurfde stap zet. Ze is duidelijk op zoek naar meer credibility en wil ontsnappen aan het door Roxy Dekker en andere overheerste puberhit sentiment. Maar het is druk aan de overkant bij de alternative pop. Er is veel kwaliteit en Maan mist (nog) het onderscheidende vermogen om zich daar een sterke positie te verwerven. Desalniettemin is deze plaat een duidelijke stap voorwaarts in haar muzikale ontwikkeling. Of het een slimme stap was zal de tijd uitwijzen want ze laat ook een hoop achter.
* denotes required fields.
* denotes required fields.