Propaganda - Propaganda (2024)

Nou, nee dus. Heb zojuist dat eerste clipje even bekeken, maar of ik daar warm van moet worden…?

ik hou mijn hart vast

Die X was/is bij de variant met de 2 originele zangeressen Brücken en Freytag. Die zijn hier niet van de partij.

Het album klinkt qua sound misschien wel aardig maar het is vooral een hele hoop slappe hap wat mij betreft.

In 1990 zag de wereld er nogal anders: de eerste internetbrowser moest het daglicht nog zien, op MTV werd écht muziek uitgezonden, Freddie Mercury leefde nog en de best beschikbare artificiële intelligentie was Clippy (een paperclip in tekstverwerkingsprogramma WordPerfect). Zo ver moeten we terug gaan in de tijd om getuige te zijn van het laatste wapenfeit van de Duitse elektro-popband Propaganda.

In 1985 had de band groot succes met de single Duel (waarop de drumpartij gespeeld werd door Steward Copeland van The Police), maar al snel daarna viel de boel droog en was het album 1234 uit 1990 (in samenwerking met onder meer David Gilmour van Pink Floyd) het laatste wat we van ze vernamen*. Tot mei van dit jaar toen Propaganda – zonder verdere toelichting – met een nieuwe single getiteld Purveyor Of Pleasure op de proppen kwam. De single is de tweede track op het zelfgetitelde album Propaganda.

Eerste track is They Call Me Nocebo en gaat over het verslavende karakter van destructieve relaties. In de medische wereld verwijst een nocebo-effect naar negatieve effecten die worden ervaren doordat iemand gelooft dat een behandeling schadelijk is. Het tegenovergestelde van het placebo-effect zeg maar. De songtekst speelt in op dit concept door de protagonist neer te zetten als iemand die lijden en pijn voortbrengt, maar waarvan de ander toch meer en meer wil. Geen makkelijke kost, wel overtuigende.

Het eerder genoemde Purveyor of Pleasure verkent thema's als lust, verleiding, zonde en de innerlijke strijd die hiermee gepaard gaat. Poëtische zinnen als ‘Disciple of lust/I am a fallen angel/My paradise is lost’ suggereren dat de hoofdpersoon in het lied ooit de pure onschuld was, maar nu is gevallen voor zondige verlangens. De bijdrage van de Duitse zangeres Thunder Bae versterkt de spanning in dit nummer. Haar stem draagt een combinatie van ruime levenservaring en jeugdige onschuld wat een extra dimensie geeft aan de sirenachtige sfeer van Purveyor of Pleasure.

Op een instrumentale track na zingt Bae overigens alle songs en doet dat overtuigend met een stemkleur die doet denken aan een jonge Kim Wilde met af en toe kleine uitstapjes richting Jennifer Rush. Dit stemgeluid draagt bij aan de jaren tachtig-sfeer die Propaganda als album ademt, zonder gedateerd te klinken.

Gedurende het album lijkt de invloed van klassiek-geschoold bandlid Michael Mertens steeds groter te worden. De muziek wordt lied na lied complexer, spannender en gelaagder, waardoor je als luisteraar als het ware naar binnen gezogen wordt. Dit bereikt zijn climax in de mistroostige zwaarte en toch lichtvoetige zwierigheid van de Dystopian Waltz. Wie zich ooit heeft afgevraagd hoe een samenwerking tussen Andre Rieu en Depeche Mode zou klinken, vindt in deze donkere wals het antwoord (de stem van Dave Gahan moet u er wel zelf bij denken).

Propaganda wordt afgesloten met het Duitstalige lied Wenn Ich Mir Was Wünschen Dürfte. Het origineel is uit 1960, geschreven en gezongen door Marlene Dietrich. De klanken van de eerste anderhalve minuut doen in de verte denken aan Moments In Love van The Art Of Noise. De tekst gaat aan de oppervlakte over eenzaamheid: ‘Denn wenn ich gar zu glücklich wäre Hätte ich Heimweh nach dem Traurig sein.‘ Maar de goede verstaander hoort ook de diepere boodschap over de menselijke neiging om comfort te vinden in verdriet.

Met de voortreffelijk dragende stem van zangeres Thunder Bae in haar midden heeft Propaganda de draad weer soepel opgepakt waar ze 'm ruim dertig jaar geleden heeft neergelegd. Het veertig minuten durende album klinkt eigentijds zonder dat Propaganda het contact met het tijdperk waarin zij hoogtij vierde kwijt is geraakt. Het is deze aangename mix van tijdvakken die verbaast en verwondert. De materie is er zeker niet lichter op geworden, zowel in woord als ik klank, waardoor Propaganda wat zwaar op de maag kan liggen. Wie dat op de koop toeneemt, zich openstelt en de tijd neemt voor een échte luisterplaat, zal ruimschoots beloond worden.

* De gehele soap rondom wie wel en wie geen bandlid is/was van Propaganda en wie de bandnaam nu wel of niet mag/mocht gebruiken laten we gemakshalve achterwege. Daar zijn andere bronnen voor te vinden die die geschiedenis prima uiteenzetten.

Recensie | Propaganda - Propaganda | Nieuweplaat.nl

N.a.v. bovenstaande recensie zijn mijn verwachtingen weer wat gestegen. Dat ‘Nocebo’ nummer doet echter (vooralsnog) weinig potten breken…ben benieuwd. Eerste luisterbeurt zal hier, vermoed ik, ergens vannacht gaan plaatsvinden.

Ik had het begrepen inderdaad. Wist ik niet. Xpropoganda vind ik een fijne plaat overigens.

Mijn verwachtingen waren na sommige berichten hier wat naar beneden bijgesteld, waardoor dit album mij uiteindelijk weer meevalt.

Dystopian Waltz is trouwens wonderschoon.

Ik kan met geen mogelijkheid Propaganda herkennen in dit album. De muziek niet, de zang niet. Als je dat gegeven even parkeert is het best een aardig plaatje.

Dream Within a Dream, met dit sensuele synthpopnummer opende Propaganda hun debuut A Secret Wish. Propaganda had dat typische ZTT Records geluid, aangedikt door alleskunner Trevor Horn, die het in een hedendaagse blikken Wall Of Sound veranderde. Voeg daarbij nog hun Duitse roots, de krautrockerfenis en de postpunkbeweging toe en je komt bangelijk dicht bij een omschrijving van Propaganda in de buurt. Na een drietal successingles valt het gezelschap uit elkaar en maken ze met 1234 een minder geslaagde doorstart. Voormalige Tears For Fears en Simple Minds bandleden bemoeien zich met het proces, en de dames Claudia Brücken en Susanne Freytag worden vervolgens schaamteloos aan de kant geschoven.

Er speelt op relationele vlak de nodige pijn mee, waar ik hier niet uitgebreid op inga. Na de zoveelste poging om het gezelschap te lijmen, brachten Claudia Brücken en Susanne Freytag onder het xPropaganda vlaggenschip twee jaar geleden The Heart Is Strange uit. Aan het moddergooien komt nog geen einde, nu Ralf Dörper en Michael Mertens met een gelijknamige nieuwe Propaganda plaat revanche nemen. Zangeres Thunder Bae moet ons dat venijnige boosaardige van Claudia Brücken laten vergeten. Een onmogelijke opgave, omdat ze met haar stem toch wel een imposante stempel op het Propaganda geluid drukte. Dan rijst de vraag, wat heeft het afgesplitste Propaganda ons in 2024 nog te bieden? Dream Within a Dream, of een regelrechte nachtmerrie?

De charme van A Secret Wish zit hem vooral in het strenge, die herkenbare Duitse tongval in de zangpartijen van Claudia Brücken. De Britse Thunder Bae heeft dit uiteraard niet, waardoor het een stijlbreuk is die wat onwennig overkomt. They Call Me Nocebo haakt op het in Duitsland zo geliefde coldwave in, een stroming die de hoogtijdagen ergens voorin de jaren negentig had. Ondanks het vergelijkbare voorgeprogrammeerde karakter van de klassieker p:Machinery, mis je hier de hand van Trevor Horn, de architect die de lijnen stevig aandikte en het zwaar aangezette jaren tachtig accent toevoegde. p:Machinery had een ziel die zich naar buiten vocht bij They Call Me Nocebo is deze ziel gemarmerd, en voorzien van slechte voeding. Het is wat kort door de bocht, maar ik voel het niet. Thematisch beantwoordt de track het wantrouwen in de oorspronkelijke zangeres, een zakelijke kwestie die hier nog even uitgespeeld wordt.

Gelukkig herstellen ze zich sterk met de elektro-reggae van Purveyor of Pleasure. Daar is die hang naar het verleden wel aanwezig. Purveyor of Pleasure hint naar het Loser or Winner zinsdeel van de krachtige wraaksong Duel (Eye to Eye). Ervaringen rijker, doordrenkt door schuldgevoelens. Ralf Dörper en vooral Michael Mertens stellen zich prominent op de voorgrond op en willen de luisteraar overtuigen dat ze zich ook zonder een overmacht aan gastmuzikanten staande houden. Dream Within a Dream in een mineurstemming, dromen zijn uitgekomen en vervolgens afgezwakt. Distant benoemt nogmaals de afstand tussen de vier kernleden, de vervreemding als het torenhoge kaartenspel uit elkaar valt.

Vicious Circle is een herbewerking van de 1234 openingstrack. Het dreigbare spanningsveld wordt nu door harde beats en subtiel klassiek toetsenwerk gedomineerd. Een geslaagde remake die de oude versie in waarde laat en er slechts een herzienende blik op loslaat. Maar moet je een middelmatige track na bijna vijfendertig jaar wel opnieuw editen? Het duidt een beetje op ideeënarmoede. Wenn Ich Mir Was Wünschen Dürfte is dan wel een Marlene Dietrich cover, ze gaan er respectvol mee om. Een vette knipoog naar Moments in Love van The Art of Noise, het paradepaardje van ZTT-records. Een duidelijk voorbeeld dat dit ook in het voordeel kan uitvallen.

Tipping Point bewijst dat techno en new age prima samengaan. Het is dezelfde zure regen-milieu-angst als in de jaren tachtig, hetzelfde groene aarde-vraagstuk en hetzelfde bewuste keerpunt. Love:craft is een waardig eerbetoon aan de horrorschrijver wiens leven net zo’n lugubere wending als zijn griezelverhalen kreeg. Michael Mertens richt zich de laatste jaren vooral op het soundtrackwerk voor televisie en film en verzorgde bij Love:craft de beklemmende naargeestige twist. Heel fraai, maar het is geen Propaganda. Hij is tevens het brein achter Dystopian Waltz,  waar nachtelijke suspense zich aan Enigma mystiek hecht. Eigenlijk voegt 1234 al weinig aan A Secret Wish toe en voor Propaganda geldt in principe hetzelfde. De chemie van het debuut is na bemoeienis van buitenaf verdwenen, en ook de hedendaagse touwtrekkerij levert te weinig op om echt enthousiast van te worden.

Propaganda - Propaganda | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Vind dit best een goed album.... vraag me alleen af hoe de extra tracks klinken ? Kan de 2cd nergens meer vinden ??