Satan - Songs in Crimson (2024)

In vergelijking met andere albums van de band, voel ik het vuur niet zo op deze plaat. Dat de zanger op leeftijd is begint ook wel hoorbaar te worden. Nergens begaat hij een misstap, maar het is verre van imposant en komt terughoudend over. Het gitaarwerk komt bij vlagen wel weer goed uit de verf. Hangt tussen 3,0* en 3,5* in voor mij, met het voordeel van de twijfel voor het laatste.

Dit album deed ook mij vrij weinig. Dacht dat ik misschien niet in de stemming was voor Satan, dus Life Sentence en Cruel Magic nog maar weer eens geluisterd. Die bevielen echter wel.
Ook bij de tweede en derde keer luisteren, overtuigt Songs in Crimson niet.

In de eerste dagen na de release was ik best wel enthousiast over Songs In Crimson, maar de glans is er na een paar draaibeurten wel een beetje af. Bijna alle typische Satan-elementen die de band voor mij zo goed maken, zijn op dit album aanwezig. De nummers als geheel zijn dit keer helaas niet zo sterk als op bijvoorbeeld het geweldige Earth Infernal.

Kant A begint flauw en komt wat mij betreft pas echt een beetje op aan bij Sacramental Rites. Het navolgende Martyrdom is wel een sterk nummer.

Kant B opent gelukkig een stuk sterker met Turn The Tides, maar weet dat niveau niet vast te houden op Captives, al is de modulatie en de daarop volgende solo een hoogtepuntje. Curse In Disguise voelt een beetje als een vreemde eend in de bijt en biedt daarom in positieve zin afwisseling op dit album. Truth Bullet is ook een lekker nummer en een beetje afwijken, maar had denk ik beter gepast op een album van Tanith. Deadly Crimson is ten slotte geen afsluiter die uitnodigt om gelijk de plaat weer om te draaien.

Al met al toch een half sterretje eraf.

Curse in disguise is wel een echte kraker maar zoals hierboven al beschreven lijkt het hellevuur meer op een waakvlammetje. Ik geef de productie de schuld. Het had wel iets scherper en scheller gemogen om de feeling van weleer over te brengen.