Satan - Songs in Crimson (2024)

In de eerste dagen na de release was ik best wel enthousiast over Songs In Crimson, maar de glans is er na een paar draaibeurten wel een beetje af. Bijna alle typische Satan-elementen die de band voor mij zo goed maken, zijn op dit album aanwezig. De nummers als geheel zijn dit keer helaas niet zo sterk als op bijvoorbeeld het geweldige Earth Infernal.

Kant A begint flauw en komt wat mij betreft pas echt een beetje op aan bij Sacramental Rites. Het navolgende Martyrdom is wel een sterk nummer.

Kant B opent gelukkig een stuk sterker met Turn The Tides, maar weet dat niveau niet vast te houden op Captives, al is de modulatie en de daarop volgende solo een hoogtepuntje. Curse In Disguise voelt een beetje als een vreemde eend in de bijt en biedt daarom in positieve zin afwisseling op dit album. Truth Bullet is ook een lekker nummer en een beetje afwijken, maar had denk ik beter gepast op een album van Tanith. Deadly Crimson is ten slotte geen afsluiter die uitnodigt om gelijk de plaat weer om te draaien.

Al met al toch een half sterretje eraf.