Crosby, Stills, Nash & Young - Live at Fillmore East, 1969 (2024)

Als mijn info correct is, zijn dit opnames van 20 september 1969. CSNY speelde twee concerten die dag, dus of dit een compilatie is van de twee concerten of dat alles afkomstig is van één concert weet ik niet. Sea of Madness van het Woodstock album (en Archives Vol. I) is ook van deze datum.

Het album is gemixt door Stills en Young, gelukkig ondersteund door John Hanlon, die ook Way Down in the Rust Bucket heeft gemixt. Stills is half doof en Young's keuzes op Noise and Flowers en Across the Water van Archives Vol. III kunnen namelijk op aardig wat kritiek rekenen.

Eerste single is Helplessly Hoping. Een wat vreemde uitvoering waarbij Stills in de verkeerde toonsoort lijkt te zingen, Crosby meer bezig is met ginnegappen dan zijn harmoniezang en wat problemen in het linkerkanaal op 0:54 en 2:05. De mix is op het eerste oor mono met stereo reverb.

Enfin, hoor zelf maar: Helplessly Hoping .

Vandaag bij Plato aangeschaft. Een wonderschoon document, dat qua sound logischerwijs sterk overeenkomt met het Woodstock optreden en het eveneens geweldige Big Sur 1969 (een minstens zo sterke 'Down by the River' versie, op DVD te vinden), allebei uit diezelfde periode. Het geluid op Fillmore East klinkt ook stukken beter dan Woodstock, ondanks de kritiek die ik op dit vlak hier en daar voorbij zie komen. Ik hoor juist veel detail en ruimtelijkheid, zeker ook wat de stemmen betreft.

Enige dissonant wellicht is 'Helplessly Hoping' dat wat wegzakt in meligheid. Ik deel de mening van harm1985 dat de keuze voor deze single discutabel is. Toch is het album als geheel buitengewoon goed en een aankoop meer dan waard.
Hopelijk zijn de verkoopcijfers zodanig, dat dit nog meer CSN(Y) gerelateerde uitgaven mogelijk maakt. In het bijzonder denk ik dan aan een box set van het debuutalbum (in de stijl van de recentelijk verschenen Deja Vu set) en de dubbelaar van Manassa uit 1972.
Kortom, dat 'CNSY - Live at Fillmore East, 1969' weldra in mening schoen mag belanden.

De akoestische set is meer dan prima, met meer samenzang dan op 4 Way Street, waar we, gevoelsmatig, vooral de heren solo hoorden in plaats van als trio of kwartet. De elektrische set valt wat tegen, met name door de wat matige harmoniezang van Nash en het verschrikkelijke Bluebird Revisited.

Down by the River is 'nice to have' maar haalt het bij lange na niet bij de Crazy Horse uitvoeringen op Fillmore East en Across the Water.

Ook vandaag aangeschaft en aangenaam verrast, mooie prelude op 4 Way Street, dat inderdaad een, zoals door harm 1985 aangeven, solo aangelegenheid is.
Kom hier later nog wel op stevig maar nogmaals, aangenaam verrast!

Nou, ik vind de acoustische set maar erg matig qua stemmen en zuiverheid. Het hoeft live natuurlijk niet allemaal perfect te zijn maar ben na een paar nummers afgehaakt. Ga het zeker nog eens helemaal luisteren hoor. Voor nu tot en met Lady of the Island is het nogal teleurstellend.

In Helplesly hoping zingt Stills in de goede toonsoort maar zijn stem is helemaal naar voren gemixt tijdens het optreden. Crosby en Nash zijn ergens ver op de achtergrond te horen zijn terwijl dit nummers het juist moet hebben van de harmonische samenzang. Die valt compleet weg.
Ga de plaat wel verder beluisteren want het lijkt me een mooi stukje livehistorie.

Hoe meer ik deze set luister, hoe meer dingen ik vind die er mis mee zijn, te beginnen met Suite Judy Blue Eyes, waarop het klinkt alsof hij met opnieuw uit probeert te vinden, met nét iets te veel ad libs.

Of de wel erg matige zang van Nash tijdens de elektrische set, vaak nét ernaast en meer dan eens schreeuwerig. Gek genoeg komt het op Sea of Madness wel uit de verf.

Down by the River stelt ook steeds meer teleur. They overpromise, but under deliver. Er gebeurt te vaak niks en als er dan wat gebeurt, dan is het Neil die voor de actie zorgt en de kar moet trekken. En Stills die hem dan probeert af te troeven, zonder al te veel succes.

Neem dan Crazy Horse at Fillmore East, daar hoor je duidelijk de vriendschap tussen Whitten en Young, Bob wederzijdse respect en het gevoel van samenwerking tilt het nummer naar een hoger plan, dat hoor ik hier niet.

Hoe meer de heren uit hun archieven uitbrengen, zoals CSNY 1974 en dit album, hoe meer ze afbreuk doen aan hun status als één van de beste bands ooit, zeker op live gebied en dan doel ik vooral op CSN, want Young levert eigenlijk altijd. Young laat CSN met Crazy Horse (en eigenlijk ook solo) alle hoeken van de kamer zien.

CSN is echt een one trick pony die al 55 jaar teren op het succes van hun eerste twee albums, die ze daarna live noch in de studio konden reproduceren. Elk album was een verder verwaterde versie van het vorige en live optredens zijn vaker wel dan niet een verspilling van de tijd en het talent van Young.

Better down the road without that load.

Vandaag weer eens wat rondjes laten draaien.

En ja, ik begrijp harm 1985 hier boven als hij het samenvat met het citaat uit Thrasher.

En jazeker, na CSN ‘77 was het wel klaar met de heren (alhoewel ik nog wel een paar nummers van Daylight Again weet te waarderen en ook wat nummers van het Crosby & Nash album uit 2004 wel kan aanhoren) want daarna is het meer van You’re all just pissing in the wind met de boys.

En jazeker, Neil laat ze alle hoeken van het muzikale spectrum zien, alleen, met The Horse, met alle andere bandjes die achter hem hebben mogen staan.

En jazeker, Down By The River op Fillmore East is vele malen beter. Misschieten wel de ultieme versie?

En jazeker, een One Trick Pony.

En toch Harm, ik heb de CSNY 1974 versie ook, mooie uitgave, boekje erbij, afijn, je kent het. En net als deze koester ik die platen en word ik een beetje blij als ik ze samen hoor spelen en zingen. Voor mij vele malen beter dan American Dream of Looking Forward. Kortom, ik draai hem nog wel ff…

Mee eens Harm.
Echter heb ik Crosby en Nash gezien en gehoord in Paradiso en daar traden de beide heren op in bloedvorm en zou willen dan dit was opgenomen. Ze kunnen het wel maar de te grote ego's en de bakken drugs zaten al vanaf het begin in de weg.

[quote=7872668.

CSN is echt een one trick pony die al 55 jaar teren op het succes van hun eerste twee albums, die ze daarna live noch in de studio konden reproduceren.

Better down the road without that load. [/quote]

Gemengde reacties hierboven. En dat begrijp ik, want dat heb ik ook. De bovenstaande kritiek op sommige nummers herken ik zeker. Maar er staan ook wel best een paar prima versies op.

Maar die ene vraag blijft bij mij toch steeds bovendrijven: wat voegt dit album toe aan pak-em-beet 4-Way Street? Overigens had ik datzelfde al bij CSNY 1974.

Ik geniet met volle teugen van dit album. Ik begrijp de kritiek niet zo goed over wat dit toevoegt. Alsof dat niet geldt voor de 126 dezelfde concerten die Neil Young heeft uitgebracht van zijn optredens uit 1970 en 1971. Overigens heb ik die ook allemaal, haha.

Van CSNY is er niet eens zo gek veel live beschikbaar. Veel bootlegs klinken beroerd. Dit concert klinkt prima, en inderdaad, niet alle uitvoeringen zijn loepzuiver. Maar het is toch bijzonder fijn om naar te luisteren.

Ik heb de one trick pony CSN onder andere in 1992 in Vredenbrug gezien. Vooraan, leunend op het podium, recht voor Crosby. Ze deden die ene trick bijzonder goed. Misschien wel het meest indrukwekkende concert dat ik ooit heb gezien. En ik heb aardig wat concerten gezien. Van die tour is een dvd beschikbaar, maar ik hoop dat daar ook nog eens een cd of vinyl uitgave van komt. Was een stuk beter dan de concerten in 2009 en 2015 (waar Stills pas echt vals zong).

Inmiddels 2 volledige luisterbeurten achter de rug. Ik moet bekennen dat het eigenlijk wel meevalt. Het maakt mij daarbij niet uit of het een 1-trick-pony is, maar meer of de setlist en de kwaliteit zang/uitvoering interessant is. Dat eerste zit voor mij wel snor, de kwaliteit vind ik nogal wisselend. De eerste 3 nummers zijn nog steeds tenenkrommend qua zang. Het wordt eventjes beter met een aantal mooie ingetogen nummers zoals Guinnevere en On the way home.
Our house is echt zooooo zonde in een nogal wiebelige uitvoering. Ik vind solo/acoustisch meestal mooi maar sommige nummers lenen zich er niet voor. Vanaf I've Loved Her So Long veer ik echt op en is alleen nog de Bluebird revisited een domper. Ik merk wel (en wellicht omdat ik enorm fan van hem ben) dat Neil Young zuiverder en krachtiger overkomt waardoor zijn nummers kwalitatief veel hoger liggen dan de rest.
Als laatste ben ik het eens met het té lang gerekte Down by the River. Ik houd van enorm lange tracks (vooral van Young), maar het moet ook niet een doel op zich worden. Dat lijkt hier te gebeuren en ze hadden wat mij betreft 7 minuten eerder kunnen stoppen want dat gepiel en gerommel heeft totaal geen meerwaarde.

Al met al best een redelijk album met echt wat sterke versies. Halverwege wordt ook de samenzang wat beter. Maar memorabel…. Nheuuu.

Net toch weer Down by the River beluisterd, want wellicht was ik wat streng over deze versie. Daarna vergeleken met (mijns inziens) één van de mooiste live versies: Live at the Fillmore 1970. Tja dan is het echt wel andere koek. Het is precies die 4 minuten die CSN&Y onnodig benutten.

Tja, Neil Young en die andere drie. Ze konden niet met en niet zonder elkaar. Ze hebben natuurlijk wel mooie noten toegevoegd aan de muziekgeschiedenis. Maar Young overtroeft z'n kompanen moeiteloos. Hij slaagt er in de power en intensiteit van zijn nummers over te brengen en ook in deze samenwerking staande te houden. Wel mooi dat dit concert nu ook openbaar is geworden. In de jaren 69-71 was CSNY toch wel een relevante speler in het muzikale landschap.