DeWolff - Muscle Shoals (2024)

Gisteren binnengekregen, leuk dat er een DeWolff plectrum bij zat. Bij het eerste nummer (In Love) dacht ik dat het geluid niet helemaal (of helemaal niet) goed was. Niet de warmte van Muscle Shoals zoals ik dat gewend ben. Dat verbetert gelukkig snel.
Het is een lekker album, geen uitspringer, maar wel bovengemiddeld goed. Deze gaat vaak op staan.
Voor mij niet te poppy, juist eerder neigend naar Southern Soul.

Nee hoor, ik vind 'm tegenvallen. Een groove is ook niet alles. In love is gewoon zwaar matig. Natural woman is iets beter. T pakt me gewoon niet. De oudere platen liggen mij beter.
Maar fijn dat jij 'm wel waardeert.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: DeWolff - Muscle Shoals - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: DeWolff - Muscle Shoals
De Limburgse band DeWolff nam haar nieuwe album op in Muscle Shoals en liet zich in muzikaal opzicht stevig beïnvloeden door de geschiedenis van dit bijzondere en roemruchte muziekstadje in Alabama

DeWolff houdt de vaart er in en heeft in een betrekkelijk korte periode een indrukwekkend oeuvre opgebouwd. Muscle Shoals werd opgenomen in de gelijknamige plaats en dat is er een die een indrukwekkend stempel heeft gedrukt op de geschiedenis van de popmuziek. DeWolff heeft dit keer wat meer soul in haar muziek gestopt, maar is nog altijd goed voor veel muzikaal vuurwerk en flink wat energie. De mix van blues, rock en soul knalt uit de speakers en zorgt in ieder geval bij mij voor een goed gevoel. Het rockt misschien wat minder dan in het verleden, maar Muscle Shoals klinkt wat mij betreft zo opwindend als we inmiddels van de Limburgse band mogen verwachten.

Het debuutalbum van de Nederlandse band DeWolff is pas vijftien jaar oud, maar desondanks leverde de band vorige week alweer haar tiende studioalbum af, terwijl hiernaast ook nog vier live-albums verschenen. Van de vorige negen studioalbums besprak ik er zeven op de krenten uit de pop, wat betekent dat ik de Limburgse band hoog heb zitten.

Desondanks vond ik vorige week dat ik het nieuwe album van de band best even kon laten liggen. Voor mijn gevoel was het vorige album van de band immers nog niet eens zo oud. Daar zat ik fout, want Love, Death & In Between verscheen aan het begin van 2023 en is dus bijna twee jaar oud, wat in het oeuvre van DeWolff een immense kloof is. Er is nog een reden om het nieuwe album van de band niet te laten liggen en dat is het feit dat het tiende album van DeWolff wederom een prima album is.

Zoals de titel en de cover al doen vermoeden toog de Limburgse band voor het opnemen van Muscle Shoals naar deze legendarische plaats in het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Muscle Shoals, Alabama, is een wat onbeduidend stadje aan de oevers van de Mississippi, maar het is een stadje met een grote historische waarde, onder andere in de popmuziek.

Die historische betekenis dankt het stadje aan de FAME Studios en de Muscle Shoals Sound Studio, die in de jaren 60 neerstreken in Muscle Shoals. De soulmuziek die in deze studio’s werd gemaakt zorgde ervoor dat Muscle Shoals met name in de jaren 60 en 70 de “Hit Recording Capital of the World” werd genoemd, waarna vele muzikanten van naam en faam studiotijd inboekten in Alabama. Die status hebben het stadje en de studio al lang niet meer, maar Muscle Shoals blijft een bedevaartsoord voor muziekliefhebbers en muzikanten.

Dat DeWolff voor haar nieuwe album neerstreek in Muscle Shoals is niet zo gek. De Limburgse band maakt al sinds haar debuutalbum muziek die niet alleen de jaren 70 ademt, maar ook zomaar gemaakt zou kunnen zijn aan de oevers van de Mississippi. Het nieuwe album van de band werd daadwerkelijk gemaakt aan deze oevers en dat geeft het album wat extra’s.

Dat extra’s krijgt de band ook omdat het kon werken met topproducer Ben Tanner, onder andere bekend van Alabama Shakes, The Secret Sisters en Nicole Atkins. Pablo van de Poel (gitaar/zang), Luka van de Poel (drums/zang) en Robin Piso (orgels) doen verder zoals altijd hun eigen ding en dat klinkt weer fantastisch.

Net als de vorige albums van de Limburgse band heeft Muscle Shoals een jaren 70 vibe, maar het album klinkt weer net wat anders dan zijn voorgangers. Southern rock en bluesrock zijn nog altijd belangrijke bestanddelen van de muziek van DeWolff, maar de band voegt er dit keer ook flink wat invloeden uit de Southern soul aan toe.

Het levert een geluid op dat mij wel bevalt, al kan ik me voorstellen dat liefhebbers van het wat rauwere werk van DeWolff het album wat minder goed vinden. Dat rauwe werk is goed te horen op een aantal van de vorige albums van de band, waardoor ik de stap in de nieuwe richting alleen maar als positief beoordeel. Het is verder ook niet zo gek dat de roemruchte geschiedenis van Muscle Shoals zijn weerslag heeft op het album. Ik ben nu al benieuwd welke weg DeWolff de volgende keer inslaat, maar met dit album kan ik prima uit de voeten. Erwin Zijleman

Ik ga misschien wel iets gemeens zeggen. Gemeen, omdat sommige nummers op dit album echt wel van degelijke kwaliteit zijn. In Love is best aanstekelijk en Natural Woman is ronduit goed.

Maar de rest lijkt toch te luisteren als dertien bluesrock-nummers in een dozijn. Tijdens het luisteren denk ik soms: is dit niet gewoon een B-Nummer van The Black Keys? Heeft Alabama Shakes deze niet al eens gezongen? Maar dan hoor ik de iets te geforceerde "look-at-me-singing-blues"-stem van de Limburgse zanger en luister ik naar het toch wat clichématig C1-niveau Engels (d.w.z., een taalniveau dat bijna moedertaalniveau is, maar toch nét niet vloeiend genoeg is om poëtisch te weten zijn).

En op dat moment weet ik weer dat ik naar een Nederlandse band luister die zó graag Amerikaans wil klinken, dat ze er helemaal voor naar Alabama zijn afgereisd. Alabama zelf zal er waarschijnlijk niet heel erg geïnteresseerd in zijn: de zuidelijke staat heeft vast nog twintig andere, Amerikaanse, kroegbandjes rondreizen die dezelfde kwaliteit leveren. Daarnaast rijden er ongetwijfeld ontelbare oude rockbands rond door de Verenigde Staten die veel overtuigender de eigen roots van de Amerikaanse bluesrock weten te vertalen op het podium.

Het album is dus niet slecht, zelfs niet matig - het is een mooie zes komma nul qua luisterbaarheid. Maar de vraag die blijft hangen is: waarom? Waarom zou je als Nederlandse, Limburgse, Laaglandse, West-Europese club witte jochies toch zo graag proberen het geluid na te doen van een wereld die nooit helemaal de jouwe gaat worden, daar vervolgens niks nieuws en eigens aan weet toe te voegen, om dan te hopen dat er iets revolutionairs uit voortkomt? Daar krijg ik geen antwoord op. Muscle Shoals klinkt in alles als een ontzettend goed gelukt decor voor een Amerikaanse Western die, als je goed kijkt, overduidelijk in een Hilversumse studio staat en nooit écht het landschap van Alabama wordt.