The National - Rome (2024)

Interessante release, maar de al uitgebrachte EP maakt me nog niet heel warm. Ik vind het geluid daarvan aardig schel.

Deel 2 is inmiddels ook uitgebracht, met Smoke Detector, Mr November en Terrible Love.

Bijna op plaat gekocht tot ik hoorde hoe de opname klonk. Ik snap het niet zo goed, de kwaliteit van de audio is ronduit irritant. Het lijkt wel een bootleg.

Valt een hoop te leren van live albums zoals Fink's Wheels Turn Beneath My Feet.

Erg jammer dus.

Zelden zo’n kristalheldere livesound gehoord als op Runaway de opener van Rome. 3 juni 2024 is een avond waarbij alles samenvalt. En dan besef je dat Parco della Musica Ennio Morricone gewoon een pracht locatie is, dat de Italianen respectvol van de artiesten genieten en er niet uitgebreid doorheen praten. Het wekt zelfs zoveel sympathie bij Matt Berninger op dat hij na het door hem adembenemende prachtig gedragen warme Runaway Aaron Dessner het vertrouwen gunt om met zijn kapot gezongen stem Eucalyptus onder handen te nemen. Lachend werken ze zich hier doorheen en Peter Katis had er ook voor kunnen kiezen om deze lichtelijke dramatische uitvoering achterwege te laten. Dan mis je wel de Beirut blazers Benjamin Lanz en Kyle Resnick, die het epische einde zo bijzonder maken. Een avond kan dus zeker zelfs perfect zijn als je dit soort schoonheidsfoutjes toelaat. Het toont de menselijke kanten van The National en het maakt dit moment memorabel.

De neurotische, soms dwangmatige frontman worstelde in het verleden met de nodige depressies en bewijst hier nogmaals dat hij zich op het podium volledig in zijn element voelt. De band is zich ervan bewust dat Laugh Track wel heel snel na First Two Pages of Frankenstein verschijnt en dat men door die The National overdosering kritischer tegen Laugh Track aankijkt. Van die plaat brengen ze enkel het afsluitende manische hysterische Smoke Detector. Ook nu verliest Matt Berninger zich in de opeenstapelende woordenbrij, met het grote verschil dat de zanger niet al zijn energie moet verspillen om met het Mr November, Terrible Love en Vanderlyle Crybaby Geeks drietal de definitieve genadeklap toe te dienen, maar zo ver is het nog lang niet.

Laat ik maar niet op de feiten vooruit lopen. De nadruk ligt dus vooral op het First Two Pages of Frankenstein en High Violet werk. Van het meesterlijke Alligator, Boxer, High Violet en Trouble Will Find Me viertal is High Violet toch wel mijn favoriet. Deze plaat komt op het juiste moment uit en hiermee schaart The National zich tussen de dan heersende nieuwe lichting postpunkbands met Editors en Interpol als vaandeldragers. Het gitaarspel heeft veel raakvlakken met het melancholische geluid van The Cure en omarmt de zwaarmoedige gestemde zinnen van Matt Berninger. En dan heeft het publiek het geluk dat ze op een zestal tracks uit deze periode getrakteerd worden.

Bloodbuzz Ohio is zeker in Nederland het bekendste The National nummer en de uitvoering op Rome is het ultieme kippenvelmoment. De opgeklopte drums van Bryan Devendorf kondigen de met zichzelf in gevecht zijnde bokser Matt Berninger al aan. De eeuwige verliezer, die gebroken het strijdveld betreedt. Kan het nog mooier worden? Nee, mooier zal het niet worden, want de dronkenmansuitspattingen van Bloodbuzz Ohio bezitten een onbeschrijfbare schoonheid die niet te overtreffen valt, zelfs door The National niet. Ook de opzwepende in duisterheid gehulde en met gejuich ontvangen fantasierijke Lemonworld indierocker is prachtig. De inleidende pianoklanken van het met sprankjes hoop vervulde England liefdesliedje, de dromerige herfstregen van de Terrible Love avondwandeling en het altijd door het publiek luidkeels meegezongen Vanderlyle Crybaby Geeks afscheid. Ik kan er geen genoeg van krijgen. High Violet is een album elke muziekliefhebber in bezit moet hebben, dit is misschien wel de meest Britse plaat van dit Amerikaanse gezelschap; het absolute hoogtepunt in hun oeuvre.

Daar komt het van Boxer afkomstige Fake Empire nog het dichtste bij in de buurt. Dit prijsnummer beschouw ik als de vooraankondiging van High Violet. Matt Berninger belicht de bedriegende sociale media wereld zoals we deze nu kennen. Het anthem van de andersdenkenden die zich tegen de maatschappij durven uit te spreken. Zo 2024, zo Amerikaans. Slechts één Boxer song en ook Sad Songs for Dirty Lovers komt er bekaaid vanaf. Het is raar dat I Am Easy to Find totaal genegeerd wordt, want dat is absoluut geen verkeerde plaat. Het melodieuze beeldende Murder Me Rachael stamt nog uit de voorfase; de naam van The National werd al gefluisterd, maar nog amper publiekelijk uitgesproken. Op de na de succesperiode verschenen Sleep Well Beast zijn ze wat zoekende. Toch doen de woeste tribal drums en stevig scheurende gitaarakkoorden van The System Only Dreams In Total Darkness het op Rome prima, maar ook niet meer dan dat. Het juiste ogenblik voor een sanitaire stop of om iets te drinken te halen.

Alligator is beter vertegenwoordigd. De nostalgische The Geese of Beverly Road terugblik naar de voorbijgaande jeugdjaren blinkt in de klagende strijkersklanken van het intro uit. Zonde dat ze deze kwaliteiten nooit beter uitgebouwd hebben, ze bieden zoveel extra’s. Met een kracht als Aaron Dessner, die zich ondertussen als producer bewezen heeft, zou dat een meer dan logische voortzetting zijn. Het stevig rockende Lit Up belicht de duistere kant van Manhattan en is stukken meer confronterend dan de latere romantische nummers. Ook de politieke Mr November stellingname staat haaks tegenover de zachte breekbaarheid van de zanger, al spreekt hij hier overduidelijk zijn twijfel over de afgekochte Amerikaanse Droom en de presidentsverkiezingen uit. Wat een contrast is dit toch met de daaropvolgende koerswijziging, maar net zo interessant en boeiend.

Trouble Will Find Me bewijst dat High Violet geen toevalstreffer is. Het mysterieuze vage Don’t Swallow The Cap wordt met veel herkenning ontvangen. Een heerlijk niks aan de hand nummer waar je niet teveel achter moet zoeken. I Need My Girl verlangt naar huis. Tourneevermoeidheid waar elke artiest in een lege hotelkamer tegenaan loopt. Bij de weemoedige Matt Berninger is het niet anders en de overige bandleden delen deze mening. Niet vreemd dus dat de song in groepsverband tot stand komt, de heimwee staat dus ook voor die hechte vriendschap. Je hoort de emotionele zanger breken, steeds kleiner worden.

But I am good, I am grounded
Davy says that I look taller
But I can’t get my head around it
I keep feeling smaller and smaller

Hiermee is alles al gezegd….

Achteraf gezien is het op Trouble Will Find Me al duidelijk dat Matt Berninger met depressies worstelt. Elk optreden is een terugblik op zijn leven, met de nodige ups en een veelvoud aan downs. Humiliation is het gebrek aan zelfrespect, het jezelf kleineren, wegcijferen. Een schaduw van de imposante persoonlijkheid op het podium die zich voorzichtig crowdsurfend als een gekwelde martelaar aan het publiek overgeeft. Graceless benoemt de effecten van antidepressiva, de verslavingsdrang en de verdovende roes. Dit is zijn drug, zijn escapisme, zijn manier om zich wankelend staande te houden. Het is de vriend die je liever buiten de deur houdt, de vriend die langzaam in een vreemde transformeert.

Over First Two Pages of Frankenstein is al genoeg geschreven. Het eerder genoemde Eucalyptus zoekt verbaal het uiterste op, bij Tropic Morning News gaat de frontman privé tot het uiterste. De donkerste pagina tijdens de pandemie, waar hij vanwege doomgedachtes niet vooruit te branden is, omdat hij juist afgebrand leeg op bed ligt. Alien is de vervreemding tegenover zichzelf, de naaste en de buitenwereld die in hem juist een geslaagd rolmodel zien. En dan zing je telkens weer diezelfde woorden, hopende op een beetje empathie. Het rockbestaan kan zo zwaar zijn. Gelukkig hebben we daar het lieve New Order T-Shirt nog. Het delen van de liefde, het delen van de spaarzame mooie momenten en het besef dat je je gelukkig mag prijzen dat je die ellende overwonnen, nou ja, in ieder geval overleeft hebt. The National blijft een spannend verhaal met onverwachte wendingen en haakse tegenstellingen. Rome documenteert dit op een grandioze geslaagde wijze.

The National - Rome | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Mooie review deric raven!

Ik luister op dit moment met veel plezier naar dit album.
Wat een goede energie zit er in deze show en wat zingt Matt goed zeg! En wat ontzettend veel goede nummers hebben ze geschreven als je zo achter elkaar hoort. Wat mij betreft zijn de juiste albums uitgelicht dus ik kan hier helemaal mijn lol mee op.

Zou er nog een dvd ofzo van uitkomen?

Wat een fokking meesterwerk is dit dan, let je op Gretz?

Kijk dat is leuk, ook omdat ik ze op deze tour zag op 23 september 2023 in Amsterdam.

Alleen: what about the cover? Wie verzint nou zoiets? Speel je in Rome... dan is er toch wat beters van te maken. Ik lees dat het concert is opgenomen in de: "architecturally stunning venue Parco Della Musica Ennio Morricone". Daar zou je bijvoorbeeld wat meer mee kunnen doen.

Wat een verzameling van goede nummers. Hier zullen andere bands van dromen. Het is een mooie registratie...maar ik blijf moeite met Berninger zijn stem hebben als hij in de overdrive gaat. Ik krijg er een ongemakkelijk gevoel bij. Ben ik de enige? De muzikale omlijsting is overigens geweldig..ook in de overdrive...

Wat een geweldig live album waarbij goed de dynamiek van een concert van The National is gevangen. En als je al deze nummers zo bij elkaar hoort dan kun je niet anders dan concluderen dat The National tot een van de grootste bands van de afgelopen decennia gerekend mag worden.

Inmiddels heb ik de 2CD binnen en die klinkt toch een pak beter dan de streaming. Klein beetje bas erbij en het geluid is echt erg goed: kraakhelder met veel detalis.

Ook fijn is het, dat al je het tri-fold digipak openvouwt, de Parco Della Musica Ennio Morricone a Roma zich voor je opent. Ook het boekje erbij, met foto's van het concert is heel aardig. Beter dus dan de matige hoes.

Groot fan van de National. Ik trek alleen de geluidskwaliteit, de mixing van dit album niet.

Het klinkt zó ongeloof rauw/distorted, niet normaal. Werkelijk als herrie. Als je een neutrale setup -maar met veel detailweergave- hebt, die er dus niet op eigen initiatief iets moois/warms of whatever van maakt, dan is deze mix extreem rauw.

Het is een liveplaat...

Ja true. Maar, bvb, Swiffie en Trent Reznor klinken live fenomenaal. Eefje ook. Mooi helder en niet mega-distorted, zoals deze plaat.

Het klinkt zoals het klinkt, en dat is denk ik een keuze in de mixing. Of misschien "slecht" / "rauw" / "in het rood" opgenomen, I don't know. De klank is niet gerelateerd aan het feit dat het optreden / live performance slecht is, of zuks. Ik bedoel puur (de keuze van) de klank van de uiteindelijke plaat.

Het feit dat ik het onprettig distorted vind klinken, zegt eigenlijk vooral wat over wat ik persoonlijk wel of niet lekker vind klinken

Ik bedoel dat een live plaat dat live gevoel moet uitstralen, anders kan je beter naar een studioplaat luisteren. Verder prima beargumenteerd Snaaf, niks aan toe te voegen
Voor mij mag een live opname rommelig en rauw klinken, al vind ik dat hierbij zelf wel meevallen. Geen idee of mijn luisterlink beter klinkt dan de streamingsites.

Ik snap jou ook Deric Raven, en ik snap ook echt dat live, live is, live klinkt, en ook daarmee een( live-)gevoel meegeeft, wat ook helemaal cool is.

Ik denk ook dat mijn speakers, mix-keuzes misschien wel een beetje bezwaarlijk/irritant duidelijk laten horen, wellicht ook meer aan mij.. haha

(monitor audio platinum) (zodat je weet wat je dus wat mij betreft niet moet hebben voor deze plaat haha)

Het is een verschil in beleving Snaaf. Het valt mij wel regelmatig op dat bands tijdens concerten slecht klinken, en dat er tijdens optredens nog aan het geluid gesleuteld wordt. Eigenlijk verwacht je in deze tijd wel dat dit in orde is. Zelf ben ik aangenaam verrast door Rome, het laat ook een band horen die zichzelf niet te serieus neemt.

Prachtige liveplaat, heb ze dit jaar twee keer mogen zien. En afgelopen jaar in de Ziggo Dome ook! Deze plaat neemt me mee naar die avonden. Jammer dat Space Invader, Light Years & About Today ontbreken. Hoogtepunten: Eucalyptus, The Geese of Beverly Road & Smoke Detector.

Heb je het vanaf streaming beluisterd of vanaf CD / LP? Bij mij klinkt de CD een pak beter dan de streaming. Een beetje bas erbij en genieten maar! Geen distortion te horen, juist wel veel details.

[/quote]
Heb je het vanaf streaming beluisterd of vanaf CD / LP? Bij mij klinkt de CD een pak beter dan de streaming. Een beetje bas erbij en genieten maar! Geen distortion te horen, juist wel veel details. [/quote]

Streaming, inderdaad. Wellicht verklaart dat het euvel.

Misschien moet ik de schijf maar kopen en proberen dan

Thanks voor de tip !

Top live album!!

Hier dus exact dezelfde ervaring op mijn installatie (Sonus Faber Olympica Nova II). Kan de plaat door de mixing gewoon niet luisteren zonder dat er irritate optreed door de kwaliteit van het geluid.

Dat is losstaand van dat ik The National al tig keer live heb zien spelen, en dat doorgaans altijd heel rauw is en absoluut niet foutloos, maar dat hoort erbij, dat randje is ook wel weer lekker gepaard met de emotie van Matt die los komt, en de onvoorspelbaarheid die daar soms bij hoort.

Betreft hier puur de kwaliteit van de opname, het lijkt overdreven "helder", wat mijn inziens tegen het oversturende aan zit, en ten koste gaat van de rest van het spectrum. Voelt tegelijk als een brei met de mix van het publiek er te dik op.

Allemaal voorkeuren wellicht, maar er zijn ook zeer zeker zat live albums die waanzinnig klinken, los van de kwaliteit van de muziek an sich.

Vind ik net de sterkte van het album, en teruggrijpen naar vroeger werk van de band - blij dat er dan ook songs als Murder Me Rachael en het altijd doeltreffende Mr. November ten berde worden gebracht. De meer recente songs komen ook beter tot hun recht zo zij aan zij met een aantal klassiekers - prima uitgebalanceerde setlist!

Dat Berninger en co. het publiek mee hadden, moge duidelijk wezen. Dat Berninger tijdens het wat steviger werk hoorbaar zijn best moet doen, heeft ook zo z'n charmes. Bevalt me stukken beter dan hun laatste 3 studioplaten, ik heb het dan voor alle duidelijkheid over het geluid en de intensiteit want Trouble Will Find Me was in mijn ogen hun laatste écht goeie.

4 sterren

Draai dit maar eens op CD op een paar goede boxen met een paar bier in je kraag. Op de valreep toch mijn album van het jaar.

Wat een geweldig live album heeft The National op de valreep van het vorige jaar nog afgeleverd. Dit is zoals ze klinken, dit is The National live, alsof je er weer bij bent! De beste drummer ever, de fantastische opbouw bij nummers als Terrible Love, England, Mr November, de muren van rauw gitaargeweld, om dan weer heel klein te worden bij I Need My Girl, of luidkeels mee te zingen met het heerlijke Vanderlyle dat het hele publiek woord voor woord kent.
Ook krijg je het beperkte window erbij van Matt Berninger’s stem, en de bekende ongecontroleerde schreeuwen (it takes an ocean not to BREAK)… één van de meest intrigerende anti-helden in de muziek, die desondanks (soms letterlijk) op handen wordt gedragen in zijn maatpak, en altijd de indruk wekt dat hij op ieder moment zichzelf kan verliezen. Maar dit hoort erbij, dit is de stem van The National, en ik heb hem helemaal geaccepteerd.
Het onwaarschijnlijke succes van deze band is wat mij betreft met dit album heel mooi vastgelegd. Ik waan me zo terug in het uitverkochte theater, waar ik maf genoeg 1 van de ouderen was, want de zaal zat vol met studenten.
Alle recente nummers klinken stuk voor stuk beter dan de studioversies. De oudjes staan als een huis, en hoogtepunten zijn er te over, waaronder zeker England, Fake Empire, en Mr November. Als ze ‘Smoke Detector’ hadden vervangen door ‘About Today’, die ze speelden toen ik er was, dan was het 5 sterren geweest. 4.5 volledig verdient.

Tja, met het door de mannen opgebouwde oeuvre kun je inmiddels een exquise setlist opstellen. En dat doen ze dan ook. Klinkt allemaal heel geïnspireerd en met veel plezier gespeeld. En dat drumwerk, mensen. Hele mooie live registratie.

Voor mij is Smoke Detector een hoogtepunt. Helemaal stuk als ie 'happy birthday' gaat zingen. Maar alle nummers dat ze die avond hadden gespeeld hadden er wel op mogen staan. Ik weet dat ik eigenlijk niet mag klagen, want we zijn not worthy enzo, maar ik mis 'Space Invader' heel erg hard.

Aanvullend moet me, na een week lang Rome draaien, even can het hart hoe Eucalyptus eruit springt van de nieuwe nummers. Wat een geweldig lekkere bombastische rocker maken ze ervan. Stevige gitaren, de geweldige drums, en Matt die alles geeft.

Eindelijk een live album. Er staan een paar zeer goede nummers op zoals System, Eucalyptus, Geese, Murder me Rachel en Graceless. Helaas hebben abortus today en space invader die wel gespeeld zijn het niet gered.


Het zwaartepunt ligt bij het zwakkere High Violet, dat vind ik een gemiste kans voor een band met zo een imposant euvre. Nog steeds 4 sterren omdat het wel allemaal goed is.

Wat?


WAAAAAAT!?!?!?!?

Haha inderdaad een vervelende auto correct de eerste.

Tweede klopt wel als een bus. Geef mij maar Boxer, Alligator en Sleep Well! Zelfs easy to find draai ik vaker. Gelukkig kunnen smaken verschillen.

In dit geval behoorlijk

Vindt het maar flauw en vrij vlak, zo'n mooi nummer als England, beetje afraffelen. En dat publiek tja dat hoort er bij is inderdaad een live album. Voor de fans denk ik en ik hoor daar niet meer bij, moet eerlijk zeggen dat ik de laatste 5 albums of zo amper heb geluisterd. Dit live album pakt mij niet itt pak m beet live albums van Magazine, Deafheaven, The Who, Thin Lizzy, Black Country New Road, Portishead om er maar een paar te noemen.

Het is opmerkelijk dat The National als één van de weinige bands van na 2000 een constant hoog peil weet te houden. Dit live-album is misschien het beste wat The National heeft uitgebracht omdat de meeste hoogtepunten hierop staan en de band goed op dreef is.