Soror Dolorosa - Mond (2024)

Uit de beruchte catacomben van Parijs...

Wonderschone en weemoedige klanken in lagen elektronische klanken gevat. Het is het nieuwe album van Soror Dolorosa en het past wonderwel bij het jaargetijde waarin de blaadjes vallen en de dagen natter, kouder en korter worden. The Sisters of Mercy, Clan of Xymox, Diary of Dreams, The Cure, The Chameleons, je vindt het allemaal terug en toch bewandelen de Franse goth rockers van Soror Dolorosa hier hun bloedeigen weg. Deze weg is op enig moment zelfs weidser. Bloemrijker. Zangrijker ook. Muzikaal gaat het soms veel verder dan enkel mooie liedjes. Je kunt er weliswaar op dansen, al is de kans aanwezig dat je eerder gaat zweven in het illustere gezelschap van talrijke kleurloze schimmen uit de beruchte catacomben van Parijs. Gij zijt dus gewaarschuwd.

Wat verder opvalt zijn de bezwerende zangpartijen. Al dan niet meerstemmig. De eenvormigheid of de monotonie waar je vaak tegenaan loopt bij bands als deze, ontbreekt hier volledig. Zoek er zelf maar een antoniem bij. Ik hou het bij fascinerend. Hypnotiserend mag ook. Luister maar naar Souls Collide, de topper van Mond tussen de andere parels.

Daarnaast weten vocalist Andy, bassist Hervé en de gitaristen Jean-Baptiste en Xavier niet alleen al hun emoties te vangen in sfeervolle, uitgesponnen composities vol esoterische thematiek, ze houden het geluid daarbij ook nog eens lekker energiek en soms zelfs feestelijk. Maar Mond klinkt toch vooral mysterieus, meeslepend en onheilspellend. Het is in ieder geval een album waar je niet snel op uitgeluisterd zal raken. Ik krijg er zelfs beelden bij.
En dat is een goed teken!

Het album met bonus cd in de vorm van een mooi artbook gisteren binnengekregen. Prachtige uitgave, het heeft het formaat van een boek, met 36 pagina's, lyrics, bandfoto's en illustraties. Kosten noch moeite zijn gespaard om dit meesterwerk (want dat is het) uit te brengen. Niet alleen omdat dit zo'n aangename trip to Memory Lane is, maar zeker ook omdat de 9 songs even sterk zijn en beklijven. Schatplichtig aan de new wave bands uit de jaren 80 in hun hoogtijdagen. Denk aan Ultravox, Alphaville, Clan of Xymox maar zeker ook The Cure. Ik vind het altijd lastig om de volle mep aan waardering te geven. Dit album verdient het. Het kan zich meten met enkele bands die ik in mijn top 10 heb staan. Dit wordt voor mij het beste album van dit jaar, dat weet ik bijna zeker. Ik kan me niet voorstellen dat een andere band hier nog overheen komt.

Moeilijk om hier favorieten te kiezen maar als het moet dan; Red Love, Souls Collide en Obsidian Museum.