Aara - Eiger (2024)

Voor mij de laatste kandidaat voor top 10 van dit jaar. Dit gaat echt genieten worden.

Ben ook erg benieuwd...

Bijzondere keuze voor albumnaam en bijbehorende hoes. Voor de mensen die willen weten waar we naar kijken, dat is het lijk van Toni Kurz dat daar hangt te bungelen na een van de bekendste tragedies in de alpiene klimgeschiedenis.

1936 Eiger climbing disaster - Wikipedia - en.wikipedia.org

Zo, dit had ik wel even nodig nog dit jaar. Aara stelt nooit teleur, en ook helemaal niet met deze plaat. Toen ik dit jaar op vakantie ben geweest (een hike vakantie in Zwitserland) sliepen wij in een boshut langs het water in het plaatsje Interlaken. Deze rivier heette daar al de 'Aare' rivier, die uiteindelijk ook door Bern heen trekt, waar deze fantastische band vandaan komt. Hoewel ik ook de Jungfrau op ben geweest, hebben wij ook de beroemde 'Eiger' berg bezocht, om onder andere meer informatie te verschaffen over de bekende 'mordwand'. Een prachtige berg al vraag je het mij, sowieso is de omgeving waar wij vertoefden (en bergen hebben gehiked en zelfs nog een deel hebben geklommen) een prachtig stuk natuur.

Aara brengt ons als luisteraar een ode aan deze berg. Het is dan ook niks voor niks een goed thema voor een atmosferische black metal band zoals Aara, heel vreemd lijkt me dat niet. Of bijzonder. Aangezien deze gasten uit deze omgeving komen, en het gewoon een bekend iets is. Deze plaat brengt veel verschillende emoties met zich mee, en het dramatische toontje die men aanslaat hier werkt echt wel. Knoeiertje hard al vraag je het mij, en het sleurt je echt mee. Ik kan hier wel wat mee, voor mij ook directe top tien materiaal en iets wat ik echt nog zocht dit jaar.

Dit is een fraai album van het Zwitserse Aara. De laatste tijd stream ik regelmatig atmosferische zwarte metalen, maar niet alles komt positief uit de luistersessies. Dit album dus wel al vind ik 55 minuten wel een hele zit , Hoe mooi de melodie ook is, vooral de snelle drums beginnen mij op een gegeven moment wat te irriteren. Waaruit maar weer blijkt dat het genre door mij niet al te vaak wordt gestreamd.

Op dit album scoren de meeste nummers 4*, uitgezonderd Todesbiwak waarin de drums een te grote rol spelen. Daar word ik licht nerveus van. Der Wahnsinn dort im Abgrund scoort ook wat lager. Te weinig structuur waardoor de melodie ondersneeuwt (om de stemming van de Eiger te blijven).

Gelukkig wordt daarna de positieve flow weer opgepakt. Zurück zur Roten Fluh heeft weer een erg prettige melodie en een paar mooie ingetogen momenten. Ook Grausig in der Blick doet het wat meer ingetogen

Mijn cijferlijstje:

Die das Wilde Wetter Fängt 4
Senkrechte Welten 4
Felsensang 4
Todesbiwak 3
Der Wahnsinn Dort im Abgrund 3,5
Zurück zur Roten Fluh 4
Grausig Ist der Blick 4
Alptraum 4,5

Waardering: 3,9

Dank voor deze achtergrond. Dat geeft de plaat wel weer een eigenzinnig tintje.

Verder blijf ik in Aara veel Obtained Enslavement horen. Het scheurt als een malle maar is tegelijkertijd ook erg melodieus en bombastisch. En het is net of we Pest horen gillen. In die zin ligt het geluid van Eiger ook ernstig in het verlengde van de Triade trilogie. Daarmee lijkt Aara voortdurend hetzelfde album af te leveren.

Desalniettemin is de kwaliteit van dien aard dat het ook weer geen straf is om het even aan te hebben. Maar ik twijfel of ik overga tot fysieke aanschaf.

Intrigerend plaatwerk van dit Zwitserse orkest. Ik had nog niet eerder muziek van Aara gehoord, maar interesse voor dit album werd gewekt door de hoes en het verhaal erachter, waar GrafGantz ons op wees.

Eiger blijkt een zeer treffende soundtrack voor de tragedie waarop het werd geïnspireerd. Aara speelt bij vlagen spijkerharde black metal die aanvoelt als de geseling van een ijzelbui op je huid. Maar regelmatig opent het geluid zich voor prachtige melodieën, akoestische passages of volvette midtempo riffs. Dankzij de dynamische en transparante productie klinkt het allemaal ook nog eens uiterst genietbaar!

Extra kudos voor het excellente drumwerk op dit album!