Status Quo - Driving to Glory (2024)

Wordt aangekondigd met de volgende beschrijving: "This compilation collects together, for the first time, many of the band’s rare tracks from the late 1990s and early 2000s, some of which have been unavailable for over 20 years."

Mogelijk zijn de laatste twee tracks, klassiekers die ouder zijn, helemaal nieuw opgenomen; op nieuwe versies daarvan zit ik echter niet te wachten. Komt ook uit op picture disc, wellicht een leuk hebbedingetje voor de fanatieke fan.

Dit is best een leuke release! Veel b-kantjes en non albumtracks. En daar zitten een aantal gave nummers tussen zoals de eerste vier nummers. Mocht deze op vinyl worden uitgebracht dan ben ik zeker geïnteresseerd.

Dan weet ik wel iets voor je verlanglijstje bij SinterKerst!

PS - ik zie dat de vinylversie zeven nummers minder telt. Tsja...

Ja en vooralsnog alleen een picture disc. En die hoef ik niet. Hopelijk volgt er nog een fatsoenlijke vinyl release met normale hoes en de volledige tracklist.

Ik hoop niet dat ze hoes ontwerper hebben betaald.

Zal toch niet??

Inderdaad is de hoes bijzonder matig. Eigenlijk heb ik deze nummers al. Toch als hebbedingetje gekocht. Niet ‘Whatever you want’, voor mij het beste Quo-nummer, aangekruist, maar drie andere songs. Het tragere, bluesy ‘You let me down’ vind ik prima, net als Thinking of you’ en ‘You’ll come round’. Hardcore Quo-fans zullen vooral smullen van het snelle ‘ Lucinda’. Dat vind ik iets te eentonig.Teveel van dik hout …
We moeten het trouwens met platen doen, want de live optredens zijn gestopt. Apparatuur is op een veiling te koop.

O ja????
Dat nieuws had ik gemist!

Ja klopt, Rossi heeft de knoop doorgehakt. Hij zat al een tijdje te twijfelen of hij er nog wel zin in had. Hij zag meer lol in zijn solo show 'Tunes & chat' of zoiets...en dat gaat ie dus vanaf komend jaar doen. Heel verstandige beslissing als je het mij vraagt want het was al jaren niet meer om aan te horen en te zien wat Quo betreft. Eigenlijk alles na de Frantic Four tour in 2014. Al weet ik dat sommigen daar anders over denken

Ik had ze in de jaren '70 moeten zien en verder ga ik voor Neerlands eigen tributeband Status Quotes.

Lees dit eens, alsof Rossi het boek al heeft gelezen > Waarom gaan al die oude rockers door tot ze erbij neervallen?

En vielip, wat gaan Bown, Rhino en de anderen doen? De ouderen onder hen met pensioen met af en toe een projectje? En is er nog kans op studiowerk van Quo?

Haha ja inderdaad. Het is ook best een raar fenomeen natuurlijk. Maar die ene opmerking, 'omdat het kan' zegt het allemaal denk ik. Onze generatie verrekt het gewoon om saaie ouwe lullen te worden en thuis te gaan zitten inspecteren hoe strak het metselwerk is. Althans, zo zie ik dat En zolang wij platen en cd's blijven kopen en naar optredens gaan is er voor een grote groep artiesten nog bestaansrecht. Als ik naar mijn ouders kijk dan kwamen die toen ze in het huisje, boompje, beestje stramien zaten, amper de deur meer uit. Dat kon toen ook gewoon niet. Zéker niet als je niet uit het westen of een grotere stad kwam. Dat is sinds een jaar of 20 wel heel erg veranderd.

Studiowerk sluit ik niet uit eerlijk gezegd. En ik denk dat Rhino nog wel hier en daar wat projecten heeft om zich bezig te houden. Al hoeven ze het om het geld al lang niet meer te doen van wat ik ooit van hem begreep. Bown zal wel lekker van z'n oude dag gaan genieten. Die is ook een stukje ouder dus dat zal me niet verbazen.

Dit album heeft voor mij geen meerwaarde. Het is een selectie van o.a. extra nummers die op cd-singles zijn verschenen, en als je die al hebt...
De uitschieters zijn volgens mij de nummers die door Rick Parfitt waren gezongen.
Meer kan ik er niet van maken.

Eigenlijk was ik niet van plan Driving to Glory aan te schaffen, maar de woorden van vielip bleven hangen: "Dit is best een leuke release! Veel b-kantjes en non albumtracks. En daar zitten een aantal gave nummers tussen zoals de eerste vier nummers." En dus een jaar later alsnog gekocht; op cd, zodat ik alle veertien onbekendere nummers kon toevoegen aan mijn verzameling.

De verpakking is dik in orde met daarbij een begeleidend schrijven van producer Mike Paxman, die ieder nummer kort toelicht. Leuk is dat hij ook twee vertrokken oerleden noemt, namelijk Alan Lancaster en John Coghlan, belangrijk voor de grondlegging van het typische Quogeluid. Hierboven gemopper over de hoes; wat is er mis met een hot rod?
De muziek begint in 1999 (het titelnummer en Fighting with the Pack komen van de Duitse tv-serie / soundtrack Benzin in Blut) en eindigt in 2004 met een B-kant. Het was de periode dat Status Quo na enkele kleffe jaren de rug rechtte en weer redelijk in vorm kwam. Tussendoor onder meer werk dat als bonustrack alleen in Australië of het Verenigd Koninkrijk verscheen.

Enkele opvallende details. In Fighting with the Pack op twee derde een tempowisseling zoals Quo ten tijde van album Whatever You Want deed, helemaal op z'n Rick Parfitts. In Obstruction Day scheurende mondharmonica van toetsenist Andy Bown. Ballade You Let Me Down is vrij saai, maar aan het einde duikt een nieuwe riff op en het nummer versnelt; waarom wordt dat weggedraaid??? Zo leuk!
Dan het rockende The Madness met een strak koortje, de folkachtige gitaarriff van Thinking of You mag er ook zijn. De tekst van Lucinda (muzikaal een vervolg van Rockers Rollin' uit 1977) lijkt pijnlijk autobiografisch, Parfitt zingt er: "Lucinda, you made me a sinner. (...) You drive me wild, gotta meet my wife and child".

Driemaal komt muziek langs die overbodig is. Het zijn alle drie covers, waarvan twee van zichzelf. Dat zijn op deze cd bonustracks, 1998-heropnames van de Duitse single Whatever You Want / Don't Waste My Time, die afgezien van de productie niks nieuws brengen. De plichtmatige cover van ELO's Don't Bring Me Down, een Britse bonustrack op Quoalbum Riffs, voegt eveneens niets toe aan het origineel.

Favorieten: Fighting with the Pack, het door Parfitt gezongen The Madness en het felle Lucinda. Is dit album een must? Nee. Toch heb ik ervan genoten, een album dat een verrassend goede aanvulling op mijn Quoverzameling bleek.
In april hoop ik Francis Rossi solo in Utrecht te zien optreden. Hoogstwaarschijnlijk geen muziek van dit album, maar aangezien de verhalen achter de liedjes dan ook belangrijk zijn, is het evenmin onmogelijk.

Benzin im Blut staat ook op deze site =).

Dank, link vernieuwd!