Status Quo - Driving to Glory (2024)

Eigenlijk was ik niet van plan Driving to Glory aan te schaffen, maar de woorden van vielip bleven hangen: "Dit is best een leuke release! Veel b-kantjes en non albumtracks. En daar zitten een aantal gave nummers tussen zoals de eerste vier nummers." En dus een jaar later alsnog gekocht; op cd, zodat ik alle veertien onbekendere nummers kon toevoegen aan mijn verzameling.

De verpakking is dik in orde met daarbij een begeleidend schrijven van producer Mike Paxman, die ieder nummer kort toelicht. Leuk is dat hij ook twee vertrokken oerleden noemt, namelijk Alan Lancaster en John Coghlan, belangrijk voor de grondlegging van het typische Quogeluid. Hierboven gemopper over de hoes; wat is er mis met een hot rod?
De muziek begint in 1999 (het titelnummer en Fighting with the Pack komen van de Duitse tv-serie / soundtrack Benzin in Blut) en eindigt in 2004 met een B-kant. Het was de periode dat Status Quo na enkele kleffe jaren de rug rechtte en weer redelijk in vorm kwam. Tussendoor onder meer werk dat als bonustrack alleen in Australië of het Verenigd Koninkrijk verscheen.

Enkele opvallende details. In Fighting with the Pack op twee derde een tempowisseling zoals Quo ten tijde van album Whatever You Want deed, helemaal op z'n Rick Parfitts. In Obstruction Day scheurende mondharmonica van toetsenist Andy Bown. Ballade You Let Me Down is vrij saai, maar aan het einde duikt een nieuwe riff op en het nummer versnelt; waarom wordt dat weggedraaid??? Zo leuk!
Dan het rockende The Madness met een strak koortje, de folkachtige gitaarriff van Thinking of You mag er ook zijn. De tekst van Lucinda (muzikaal een vervolg van Rockers Rollin' uit 1977) lijkt pijnlijk autobiografisch, Parfitt zingt er: "Lucinda, you made me a sinner. (...) You drive me wild, gotta meet my wife and child".

Driemaal komt muziek langs die overbodig is. Het zijn alle drie covers, waarvan twee van zichzelf. Dat zijn op deze cd bonustracks, 1998-heropnames van de Duitse single Whatever You Want / Don't Waste My Time, die afgezien van de productie niks nieuws brengen. De plichtmatige cover van ELO's Don't Bring Me Down, een Britse bonustrack op Quoalbum Riffs, voegt eveneens niets toe aan het origineel.

Favorieten: Fighting with the Pack, het door Parfitt gezongen The Madness en het felle Lucinda. Is dit album een must? Nee. Toch heb ik ervan genoten, een album dat een verrassend goede aanvulling op mijn Quoverzameling bleek.
In april hoop ik Francis Rossi solo in Utrecht te zien optreden. Hoogstwaarschijnlijk geen muziek van dit album, maar aangezien de verhalen achter de liedjes dan ook belangrijk zijn, is het evenmin onmogelijk.