Aiwaz - Darrkh​.​.​. It Is! (2024)

Meer variatie in melodie en tempo zou ik nog wel wensen. Het sleept wat voort. Maar dit doomorkest heeft wel een paar mooie zangpartijen. Een prettige zanger ook. En een paar momenten dat de boogeyman even de hoek om komt om je te laten weten dat 'het' er ook nog is. De beruchte grunt dus. Niet erg, want ik ben niet geschrokken en sta nog met beide benen op de grond.

Een mooie plaat voor wie van trage en treurige metalmuziek houdt.

Erg mooie ontdekking. Mooie veelal cleane zang die me soms aan een light versie van Borgknagar doen denken en muzikaal wat Paradise Lost/Anathema invloeden. Iets meer variatie zoals Alicia zegt zou op het einde wel welkom zijn.

Traag... It Is! Sfeervolle doom-metal die wel wat doet denken aan genregenoten My Dying Bride. Veel cleane zang, goed gedaan, maar van mij hadden er wel wat meer grunts door het songmateriaal gegooid mogen worden. Het is nu sporadisch wel wat gezapig en ingetogen. Verder prima uitgevoerd en geproduceerd. Geen hoogvlieger, daar is het allemaal wat te langdradig en eenzijdig voor, maar goed genietbaar.

Nu in het holst van de nacht valt het kwartje wel. Een paar maanden geleden draaide een vriend - fervent liefhebber van death, black en doom - dit album tijdens een platendraaiavondje en verklaarde dat dit zijn album van het jaar 2024 was. Al vond ik de sfeervolle, gotische doom metal mooi gedragen en viel de hypermelodieuze, melancholische zang in positieve zin op, helemaal ondersteboven was ik er niet van. Best mooi hoor, maar plaat van het jaar?

Een paar maanden laten daalt de muziek beter in. (Mee)slepende doomy metal waarbij alles staat of valt bij het gepassioneerde timbre van zanger Arkadius Kurek (nee, dat is geen artiestennaam, maar zo staat het ook in zijn paspoort). Hij eist de aandacht op zoals sommige epic doommetalzangers dat doen, denk aan Robert Lowe (Solitude Aeturnus), of de zangers van While Heaven Wept en Isole, alleen Arkadius' stem is een fractie warmer en melancholischer en zijn zanglijnen worden met minder bombast en grandeur gebracht. Al neigt hij in het slotnummer 'When Judas Spins the Wheel' toch een beetje episch om de hoek te komen. Hoe het ook zij: ik vind zijn stem behoorlijk aanstekelijk en het past perfect bij de bijkans dromerige, nostalgische vibe van de muziek, dus bij mij staat deze plaat als een vrijstaande villa. Het blijkt dat ik zijn stem al ken van zijn andere band Wheel. Nee nee, niet die Toolse Wheel uit Finland, maar het Duitse Wheel: een band die ook niet vies is van wat epische elementen in hun trad.doommetal.
Nog steeds geen plaat van het jaar bij mij en net te kort voor 4,5*, maar ik begrijp de keuze van die vriend inmiddels een stuk beter. Zojuist besteld bij het label Hammerheart.

Ik vroeg me trouwens af wat voor rare bandnaam Aiwaz is, maar ik ben dan ook totaal niet thuis in het occultisme en abracadabrababbels.