Heartworms - Glutton for Punishment (2025)

Heel benieuwd naar dit album, net als Chameleon Day, vermoed ik
De drie vrijgegeven nummers laten wel een ander geluid horen, dan hun eerdere werk, veel minder postpunk en meer pop georiënteerd.

Ze kwamen als suggestie voorbij op Spotify en ik ben geinteresseerd. Zit veel in, zowel qua lading als muizkale variatie. De eerste 3 nummers beloven veel. Ook de op youtube rondzwervende KEXP sessie laat er geen misverstand over bestaan dat deze jongedame wat te melden heeft.

Dat heeft ze zeker!! En e.e.a. is ook nog eens omlijst met lekkere moddervette muzikaliteit. Elektronisch, instrumenten, chaos, structuur, verstild of alles door elkaar. Wat een heerlijke plaat dit!!

Het is een heel knap album met zeer grote variatie, muzikaal uitgedokterd maar tegelijk lekker brutaal.

Enige nadeel, waar ze niets aan doen kan, is dat haar natuurlijke stemgeluid wat beperkt is. Eerder richting MIA dan Karin Dreyer zeg maar, daar anticipeert ze dan ook op met hier en daar wat hiphop saus er overheen. Voor nu schaal ik het in op 3,5, basis, vind de rest van het album ietsie minder (smaak) dan de eerste 3 tracks en haar debuut ep, maar hij gaat zeker op herhaling met potetienteel een (halve) ster vooruit nog.

Ik keek al enorm uit naar dit album na de geweldige EP hiervoor van haar. En het debuutalbum klinkt nog een tandje beter dan het werk wat we hiervoor kregen. Meer elektronische beats, meer pop, minder de rock. Elk nummer is raak, geen missers op dit album. Favoriete nummer: de openingstrack, Warplane en de titeltrack.

Kwam deze dame in 2023 op het spoor dankzijn het waanzinnige nummer “Retributions of an awful life” wat een van mijn meest gedraaide nummers was dat jaar.
Nu is er het debuutalbum Glutton for Punishment.
Deze Josephine (JoJo) Orme schijnt een vervelende jeugd gehad te hebben gehad met huiselijk geweld en moest het ouderlijk huis daarom al jong verlaten. Daarmee zijn de hierboven genoemde titels ook gelijk verklaard, want het thema van deze plaat (en de eerdere (EP) is vrij duidelijk, deze dame gebruikt haar muziek als uitlaatklep voor al haar frustraties.
Een tweede ding wat handig is om te weten is dat ze een fascinatie heeft voor de eerste wereldoorlog, en ook een bijbaan te hebben in het RAF museum in London. In het artwork en videomateriaal is dit goed terug te zien.
Maar zeker is dit ook terug te horen in de muziek. Het is duister en dreigend, industrieel met minimalistische dance invloeden die nooit vrolijk klinken maar wel catchy genoeg zijn om te blijven plakken.
De 9 tracks zijn allen sterk en gevarieerd genoeg om de aandacht niet te laten verslappen. De afsluitende titeltrack lijkt qua sfeer even een andere richting op te gaan maar dit is maar van korte duur, want het nummer slaat al snel om naar de dreigende sound die deze hele plaat kenmerkt.
JoJo laat de luisteraar na 37 minuten voldaan achter. Aan alles voel je de urgentie van deze plaat, en de keuze om het kort te houden versterkt dit gevoel enkel.

Liefde op het eerste gehoor! Ik kreeg een tip via Dansendeberen punt be en dat leek wel iets dat mij zou aanspreken, en voilà. Ik heb 'm nu één keer geluisterd dus ga niet gelijk met sterren strooien maar een dikke vette voldoende kan niet missen.

Heerlijk duister, elektronisch en goed ... gevarieerd, dreigend.

Lekker.

PS: Bij 1:04 in 'Glutton for Punishment' hoor ik de stem van Tori Amos. Weet zo niet welk nummer (Raspberry swirl) maar dat kraakje in die stem. Mooi.

Vooral instrumentaal een interessant album. De vocalen zijn minder mijn persoonlijke smaak.

Ik vind dit een stuk minder dan de EP. Minder rauw meer poppy. Enkel Jacked hint naar het oude geluid. Jammer

Hooverphonic on steroïds of een meer electronische PJ Harvey....
Dat is zoals ik het hoor en ik vind het fijn !
Het is moeilijk om in deze tijd nog origineel of vernieuwend te klinken, maar hier wordt met een mooie mix van instrumentatie en stem een goede eigen sound gecrëerd, gekoppeld aan avontuurlijke songs.
Voor mij één van de weinige toevoegingen aan de hedendaagse pop die echt de moeite waard is.
Amen

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Heartworms - Glutton For Punishment - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Heartworms - Glutton For Punishment
Met name de Britse muziekpers is deze week volkomen terecht razend enthousiast over het debuutalbum van Heartworms, dat een brug slaat tussen meerdere genres op een donker en intens album vol gevoel

Heartworms, het project van de Britse muzikante Jojo Orme, leverde de afgelopen drie jaar al een aantal geweldige tracks af, waardoor de verwachtingen met betrekking tot het debuutalbum op zijn minst hooggespannen waren. Jojo Orme maakt deze verwachtingen waar met Glutton For Punishment, want wat is het een indrukwekkend debuutalbum geworden. Vergeleken met de eerste singles is het wat minder postpunk en wat meer pop, maar het is wel donkere en dreigende pop met fraaie spanningsbogen en de nodige emotie. In muzikaal opzicht klinkt het redelijk bekend, maar de zang en de bijzondere teksten zorgen er voor dat Heartworms zich makkelijk staande houdt.

De Britse muzikante Jojo Orme had zeker geen makkelijke jeugd. Ze worstelde met het zeer strenge regime van haar ouders en werd gediscrimineerd vanwege haar Pakistaanse, Afghaanse, Chinese en Deense wortels. Ze vond troost in de muziek van onder andere Siouxsie & The Banshees, PJ Harvey en The Shins en liet op 14-jarige leeftijd het ouderlijk huis achter zich om haar dromen in de muziek na te kunnen jagen.

Ook in de muziek kreeg ze het zeker niet voor niets, maar met haar project Heartworms, waarvan de naam werd ontleend aan een album van The Shins, lijkt Jojo Orme nu haar plek te hebben gevonden. Deze week is het debuutalbum van Heartworms verschenen en Glutton For Punishment is wat mij betreft een indrukwekkend debuut. Dat is op zich geen verrassing want de singles en de EP die aan het album vooraf gingen lieten al horen dat Jojo Orme beschikt over het nodige talent.

Op Glutton For Punishment maakt Heartworms behoorlijk donkere muziek, waardoor het album wordt voorzien van etiketten als postpunk en gothrock. Dat zijn geen onzinnige labels, want ingrediënten uit deze genres hebben zeker hun weg gevonden naar het debuutalbum van het project van Jojo Orme, maar deze twee genres vertellen zeker niet het hele verhaal van het album.

Op het debuutalbum van Heartworms wordt gruizig en wat staccato gitaarwerk gecombineerd met stevig aangezette synths. De ritmesectie speelt strak en wordt extra ondersteund door beats en loops die de muziek van Heartworms een opzwepend karakter geven en die de songs hier en daar richting de dansvloer duwen.

In vrijwel alle tracks op het album wordt de spanning langzaam maar zeer zeker opgebouwd, wat eindigt in behoorlijk overweldigende muziek. De muziek van Heartworms klinkt af en toe wat industrieel, maar Jojo Orme heeft ook een aantal net wat minder zware tracks toegevoegd aan het debuutalbum van haar project, dat ook op kan schuiven richting pop.

In muzikaal opzicht klinkt het redelijk vertrouwd en misschien ook niet heel opzienbarend, maar er is ook nog de zang van Jojo Orme, die het debuutalbum van Heartworms wat mij betreft ruimschoots boven het maaiveld uit tilt. De jonge Britse muzikante zingt met veel gevoel en kan makkelijk variëren tussen lieflijke en gevoelige en gedreven en meer uitgesproken zang, wat veel dynamiek toevoegt aan de muziek van Heartworms. Hier en daar is het bijna gesproken woord, waar ik niet gek op ben, maar in het geval van Jojo Orme kan ik het hebben, al is het maar omdat ze altijd blijft zingen.

De Britse muzikante schrijft ook nog eens aansprekende songs en interessante teksten waarin haar fascinatie voor militaire geschiedenis met enige regelmaat naar boven komt. Glutton For Punishment blijft daarom bij mij steeds terug komen en het album wordt alleen maar beter.

Het is een album dat ook zeker profiteert van de productie van Dan Carey, die eerder de albums van onder andere Fontaines D.C., Wet Leg, Squid en Honeyglaze voorzag van een aansprekend geluid. Jojo Orme maakt op het debuutalbum van Heartworms geen geheim van haar inspiratiebronnen, maar Glutton For Punishment heeft uiteindelijk een eigen karakter. Het levert een sterk debuutalbum op dat me sterkt in mijn overtuiging dat we nog veel van de Britse muzikante gaan horen. Erwin Zijleman

Ik ken de eerdere EP niet, maar Heartworms gaf voor de release van deze plaat aan dat ze zoveel meer is dan de muziek op het debuut. Dat geloof ik graag, want met deze plaat gaat de luisteraar mee op een muzikaal avontuur dat vooral langs elektronische variaties voert. Soms interessant, soms iets minder en te beperkt om spannend te zijn. Het beste voorbeeld is het nummer 'Extraordinary Wings', dat eigenlijk het hele album samenbalt in een track. Het is veruit mijn favoriet.

Glutton For Punishment in geen groots album, maar zeker het leren kennen waard. Heartworms toont aan niet bang te zijn voor verandering en experiment. Dat kan het begin zijn van een langere carrière, die interessant is om te volgen.

Mad Catch.. ik dacht waar doet me dat toch aan denken? Dit zou zo een nummer van Sorry (die van 925) kunnen zijn!

Inmiddels een halfje erbij. De plaat groeit duidelijk.

Fijn album. Er staan een paar oorwurmpjes op. Halverwege het laatste nummer Glutton for Punishment hoor ik het pianoriedeltje van Coldplay - Clocks.

Ik kwam ze op het spoor door deze track https://www.youtube.com/watch?v=kdeKkA4gOPs via Pinguin radio. Prima album. Maar waarom is May i comply niet op dit album gezet?

Ik ben aangenaam verrast. De plaat piekt voorlopig in de eerste helft, maar de rest is minstens ook goed. Prettige ontdekking!

Ik heb hun concert in de Melkweg van afgelopen maandag moeten missen door werkafspraken. Mijn broer is wel geweest. Het concert deed hem denken aan de begindagen van Placebo en ik begrijp zijn gevoel bij het beluisteren van de muziek, hoewel ze het niveau van hun eerste twee albums niet benaderen.

Premonition, wat zijn haar eerste 2 albums? Heartworms is het "alterego" van Josephine Orme. Naar mijn weten heeft ze slechts 1 EP uitgebracht en die is inderdaad heel goed. Maar ik vind dit album ook zeker een heel goed album.

Ik bedoel niet Heartworms, maar Placebo. Ik zie dat mijn bericht idd niet duidelijk is. Kortom, Glutton for Punishment kan niet tippen aan de eerste twee albums van Placebo.