Panda Bear - Sinister Grift (2025)
mijn stem
53 stemmen
0
geplaatst: 4 maart 2025, 16:59 uur
Dit is mijn eerst kennismaking met Panda Bear. Animal Collective heb ik nooit kunnen pruimen (op de single Prester John na, die ongetwijfeld van de hand van Lennox is), maar ik vind het eigenlijk wel een prima album. Leunt wat op Brian Wilson en dat is nooit verkeerd. Naar het einde toe wordt het minder, maar over de hele linie een dikke voldoende.
En wat ik helemaal geweldig vind is dat dit me weer op het spoor van Cindy Lee heeft gezet.
En wat ik helemaal geweldig vind is dat dit me weer op het spoor van Cindy Lee heeft gezet.
2
geplaatst: 16 maart 2025, 19:29 uur
Als Time Skiffs van Animal Collective een psychedelische new age Indian Summer rockplaat is, dan gaat Sinister Grift van Panda Bear net een stapje terug. Dit is een daadwerkelijke zomerplaat, de fase voor die uiteindelijke cooling down. Noah Lennox denkt echter niet in jaargetijden en brengt zijn nieuwste werk juist in de nadagen van de winter uit. Een bewuste keuze? Ik denk het wel, die donkere dagen komen onze strot uit en een beetje meer natuurlijk zonlicht is voor niemand verkeerd.
Dus Sinister Grift is een heerlijke lome niks aan de hand plaat? Nee Sinister Grift is zeker geen niks aan de hand plaat, alleen dat heerlijke en lome is dan weer wel van toepassing. Openingstrack Praise klinkt alsof Paul McCartney de baspartijen op Pet Sounds inspeelt, en dat ze voor de afronding naar een Caribisch gebied zijn uitgeweken, waar Keith Richards zich met de eindopnames bemoeit en zijn liefde voor reggae nog eventjes aan het geheel opdringt. Zo mooi had het dus jaren geleden kunnen zijn, een superband met slechts rasartiesten.
De chemie van Animal Collective is onaantastbaar. David Portner, Josh Dibb en Brian Weitz verrichten op Sinister Grift de nodige hand-en-spandiensten, waardoor die scheidingslijn erg dun is. Ze weten als geen ander hoe het is om perfecte popliedjes te maken. Animal Collective kan je echt als een collectief beschouwen, waarbij de rollen op elk album weer anders verdeeld zijn. In dat tussenliggende grijze gebied is Sinister Grift het beste te plaatsen. Er zit dus heel veel Animal Collective in de club tropicana van Sinister Grift. Op voorganger Isn’t It Now? leggen ze een harde glazuurlaag over de bonbon luchtigheid heen en ook nu zit de serieuze kant in de semi ernstige teksten verborgen. Want wat verkeert de wereld toch in een ellendige uitzichtloze tijd.
Op papier is Praise dus een gefrustreerd liefdesliedje, na de zoveelste wanhopige lijmpoging om iemands liefde te herwinnen. Het is allemaal zo dubbel, aan de ene kant heeft de zanger zijn relatiebreuk met Fernanda Pereira nog niet verwerkt, anderzijds lacht het geluk hem toe sinds hij samen is met Rivka Ravede van The Spirit of the Beehive. Ze heeft in ieder geval gelijk de rol van gastzangeres. In het bevredigende slaapwiegende Anywhere but Here soulpopliedje sluit dochterlief Nadja met haar zachte Portugese spraakzang aan. Alles is mogelijk, de Animal Collective commune denkt vooral in vredelievende mogelijkheden.
Staat het skankende 50mg voor de hoeveel antidepressiva die het leven dagelijks weer aangenaam maakt? Een troostpilletje tegen de pijn? De band verpakt het in ieder geval in exotische donkere ska en de donkere schemerslidegitaarakkoorden van Walsh Kunkel. Dan is Ends Meet het logische vervolg. De motor is leeg, de laatste brandstof is verspild. Het is een voorbode voor de energie injectie die in het positief gestemde Just as Well volgt. Toch stoort deze optimistische aanpak mij wel een beetje, soms moet je gewoon accepteren dat het leven niet altijd rooskleurig is, soms is het gewoon kut.
Het met spaghettiwestern blazers opgehemelde Ferry Lady klinkt alsof The Clash deze heeft ingespeeld en bezit een hoog The Guns of Brixton skapunk gehalte. Dat pistolengeknal vormt de basis voor de meer realistische Venom’s In psychedelica. De maatschappij is zichzelf met haatgevoelens aan het vergiftigen. Als schrijvende schietschijf ben je een kwetsbaar doelwit waar de pijlen op gericht zijn. En dan besef je bij die harmonieuze samenzang nogmaals waarom Animal Collective zo’n sterke eenheid is. Alles klopt eraan en alles gaat feilloos in elkaar over. Logisch dus dat Panda Bear ervoor kiest om deze krachten te bundelen. Hierdoor loop je echter wel het risico dat sommige nummers wat saai overkomen.
Noah Lennox verdwaalt in de triphop klanken van Left in the Cold. Hier wekt het de indruk dat de song het van hem overneemt en dat zijn rol slechts ondergeschikt aan het geheel is. Een avontuurlijke lichtgewicht trip door de kosmische belevingswereld van Panda Bear. Fijn hoe zo’n eenzaam isolement een prettige bevredigende uitwerking heeft. Het is de bonus van de verslavende uptempo Sonic Boom erfenis op Reset, waar Peter Kember voor de nodige geestverruimende impulsen zorgt.
Het meest interessante werkstuk levert Panda Bear met het donkere dark ambient Elegy for Noah Lou af. Hier loopt de zoektocht naar de liefde stuk en neemt de twijfel het van hem over. Onderschat hierbij het aandeel van Animal Collective maatje Brian Weitz niet. Wat legt hij toch een heerlijk wollig klankentapijt neer, een gespreid bedje, waarin Noah Lennox volledig tot rust komt.
De Defense soulgospel maakt de balans op. Waar sta je in het leven en wat heb je daadwerkelijk gepresteerd? Patrick Flegel kruipt in zijn androgyne Cindy Lee personage en leeft zich in de hallucinerende gitaarpartijen uit. Prettig dat Noah Lennox hier buiten zijn comfortzone treedt en iemand buiten het Animal Collective genootschap in zijn werkveld toelaat. Sinister Grift is een speldenprikje dat niet echt zeer doet. Een doekje voor het bloeden, waaronder het leed verborgen zit. Panda Bear is een humane knuffelbeer waar je het verdriet mee deelt, maar waarvoor je de heimelijke verlangens verborgen houdt.
Panda Bear - Sinister Grift | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com
Dus Sinister Grift is een heerlijke lome niks aan de hand plaat? Nee Sinister Grift is zeker geen niks aan de hand plaat, alleen dat heerlijke en lome is dan weer wel van toepassing. Openingstrack Praise klinkt alsof Paul McCartney de baspartijen op Pet Sounds inspeelt, en dat ze voor de afronding naar een Caribisch gebied zijn uitgeweken, waar Keith Richards zich met de eindopnames bemoeit en zijn liefde voor reggae nog eventjes aan het geheel opdringt. Zo mooi had het dus jaren geleden kunnen zijn, een superband met slechts rasartiesten.
De chemie van Animal Collective is onaantastbaar. David Portner, Josh Dibb en Brian Weitz verrichten op Sinister Grift de nodige hand-en-spandiensten, waardoor die scheidingslijn erg dun is. Ze weten als geen ander hoe het is om perfecte popliedjes te maken. Animal Collective kan je echt als een collectief beschouwen, waarbij de rollen op elk album weer anders verdeeld zijn. In dat tussenliggende grijze gebied is Sinister Grift het beste te plaatsen. Er zit dus heel veel Animal Collective in de club tropicana van Sinister Grift. Op voorganger Isn’t It Now? leggen ze een harde glazuurlaag over de bonbon luchtigheid heen en ook nu zit de serieuze kant in de semi ernstige teksten verborgen. Want wat verkeert de wereld toch in een ellendige uitzichtloze tijd.
Op papier is Praise dus een gefrustreerd liefdesliedje, na de zoveelste wanhopige lijmpoging om iemands liefde te herwinnen. Het is allemaal zo dubbel, aan de ene kant heeft de zanger zijn relatiebreuk met Fernanda Pereira nog niet verwerkt, anderzijds lacht het geluk hem toe sinds hij samen is met Rivka Ravede van The Spirit of the Beehive. Ze heeft in ieder geval gelijk de rol van gastzangeres. In het bevredigende slaapwiegende Anywhere but Here soulpopliedje sluit dochterlief Nadja met haar zachte Portugese spraakzang aan. Alles is mogelijk, de Animal Collective commune denkt vooral in vredelievende mogelijkheden.
Staat het skankende 50mg voor de hoeveel antidepressiva die het leven dagelijks weer aangenaam maakt? Een troostpilletje tegen de pijn? De band verpakt het in ieder geval in exotische donkere ska en de donkere schemerslidegitaarakkoorden van Walsh Kunkel. Dan is Ends Meet het logische vervolg. De motor is leeg, de laatste brandstof is verspild. Het is een voorbode voor de energie injectie die in het positief gestemde Just as Well volgt. Toch stoort deze optimistische aanpak mij wel een beetje, soms moet je gewoon accepteren dat het leven niet altijd rooskleurig is, soms is het gewoon kut.
Het met spaghettiwestern blazers opgehemelde Ferry Lady klinkt alsof The Clash deze heeft ingespeeld en bezit een hoog The Guns of Brixton skapunk gehalte. Dat pistolengeknal vormt de basis voor de meer realistische Venom’s In psychedelica. De maatschappij is zichzelf met haatgevoelens aan het vergiftigen. Als schrijvende schietschijf ben je een kwetsbaar doelwit waar de pijlen op gericht zijn. En dan besef je bij die harmonieuze samenzang nogmaals waarom Animal Collective zo’n sterke eenheid is. Alles klopt eraan en alles gaat feilloos in elkaar over. Logisch dus dat Panda Bear ervoor kiest om deze krachten te bundelen. Hierdoor loop je echter wel het risico dat sommige nummers wat saai overkomen.
Noah Lennox verdwaalt in de triphop klanken van Left in the Cold. Hier wekt het de indruk dat de song het van hem overneemt en dat zijn rol slechts ondergeschikt aan het geheel is. Een avontuurlijke lichtgewicht trip door de kosmische belevingswereld van Panda Bear. Fijn hoe zo’n eenzaam isolement een prettige bevredigende uitwerking heeft. Het is de bonus van de verslavende uptempo Sonic Boom erfenis op Reset, waar Peter Kember voor de nodige geestverruimende impulsen zorgt.
Het meest interessante werkstuk levert Panda Bear met het donkere dark ambient Elegy for Noah Lou af. Hier loopt de zoektocht naar de liefde stuk en neemt de twijfel het van hem over. Onderschat hierbij het aandeel van Animal Collective maatje Brian Weitz niet. Wat legt hij toch een heerlijk wollig klankentapijt neer, een gespreid bedje, waarin Noah Lennox volledig tot rust komt.
De Defense soulgospel maakt de balans op. Waar sta je in het leven en wat heb je daadwerkelijk gepresteerd? Patrick Flegel kruipt in zijn androgyne Cindy Lee personage en leeft zich in de hallucinerende gitaarpartijen uit. Prettig dat Noah Lennox hier buiten zijn comfortzone treedt en iemand buiten het Animal Collective genootschap in zijn werkveld toelaat. Sinister Grift is een speldenprikje dat niet echt zeer doet. Een doekje voor het bloeden, waaronder het leed verborgen zit. Panda Bear is een humane knuffelbeer waar je het verdriet mee deelt, maar waarvoor je de heimelijke verlangens verborgen houdt.
Panda Bear - Sinister Grift | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com
1
geplaatst: 26 mei 2025, 21:10 uur
Het niveau van Person Pitch wordt niet gehaald maar dit is toch een van de man zijn betere solo-albums. Popmuziek met een hoek af alhoewel het experiment hier bescheiden blijft. Vooral Ends Meet, Ferry Lady en Defense gaan hier met de pluimen lopen maar toch ook een eervolle vermelding voor Elegie For Noah Lou; de muziek is ambient, de gitaar klinkt alsof ze onder water is opgenomen en Noah Lennox reikt vocaal naar de sterren. Een van de zeldzame keren dat hij niet opgewekt klinkt want laat het duidelijk zijn, zelfs al bezingt hij een relatiebreuk; doorgaans klinkt hij als de Beach Boys op een weliswaar druilerige regenachtige dag. Muziek om opgewekt door beslagen ruiten naar buiten te turen.
1
geplaatst: 15 juli 2025, 19:25 uur
Vooralsnog een van mijn favo platen van dit jaar. Kan me goed vinden in de voorgaande beschrijvingen. Goede liedjes, loom, zomers, toegankelijk en avontuurlijk zonder obscuur of hoogdravend te worden. Fijne luisterplaat.
* denotes required fields.
* denotes required fields.