Garfunkel & Garfunkel - Father and Son (2024)

Hehe

Grappig, zelfde keuken als Fate for Breakfast. Benieuwd of hiervan nu ook verschillende sleeves in omloop komen.

Toch nieuwsgierig geworden of de oude en de jonge Garfunkel samen iets moois kunnen produceren, Spotify is dan wel een uitkomst, Art Garfunkel ooit de nachtegaal van Simon&Garfunkel is oud en zo klinkt hij ook, de zoon, zingt loepzuiver en erg mooi. Maar ook suikerzoet, een plaat om bij in slaap te vallen van vermoeidheid of verveling of beide, een saaie plaat, maar het is Art Garfunkel vergeven hij heeft zijn sporen ruimschoots verdiend.

Haha, ja, dat viel mij ook meteen op. Zelfs het gele eendje dat deel uitmaakt van (naar ik aanneem) het peper- en zoutstel is hetzelfde na al die jaren. Als deze hoesfoto is gemaakt bij zoonlief thuis, kun je met recht spreken van ‘zo vader zo zoon’.
Ook het lettertype en de plaatsing van titel en artiesten komen overeen met Breakfast, dus het is vast geen toeval.

Één keer beluisterd op Spotify, want ik was hier toch wel een beetje nieuwsgierig naar. Vooral omdat Garfunkel sr. op het laatste album dat ik van hem bezit (Everything waits to be noticed) best goed bezig was. Inclusief zelfs eigen composities, wat zo laat in zijn carrière een novum was.
Maar helaas, hier valt het duo terug op covers van bekende nummers, die in geen enkel geval het origineel overtreffen. Net als bij veel solo-albums van Art Garfunkel wordt hier veel, en soms te veel, gebruik maakt van orkestrale arrangementen. Sommige nummers verdrinken in de violen, en dat komt ze niet altijd ten goede.

De term ‘Slaapverwekkend’ vind ik in combinatie met de stem en de muziek van Art Garfunkel niet zo erg; daar stel ik me bij voorbaat al een beetje op in. Maar deze plaat biedt maar weinig, ook omdat het gouden keeltje van Art hoorbaar te lijden heeft van het klimmen der jaren.
Begrijpelijk natuurlijk, en ik vind deze poging zelfs sympathiek. Maar ik denk niet dat ik hier nog een tweede luisterbeurt aan ga wagen.

Met Old friends kopieert Art Garfunkel zichzelf uit de jaren '60. Daar kun je in de regel maar beter niet aan beginnen. Het is een beetje een blamage ten opzichte van het origineel.
Is het eigenlijk alweer bijna Kerst?
Over die zoon staat geschreven: His interest in German Schlager and folk music awoke at a very young age.
Good Lord, 34 jaar oud. En dan heeft hij, net als de stem, ook al niet de krullen van zijn vader geërfd. Je kunt ook niet alles hebben in het leven.

Ik heb het album inmiddels een paar keer beluisterd. Ik vind het niet verkeerd klinken al ligt er een dik filter over de stemmen en lijk de begeleiding wel met AI geproduceerd. Qua tracklist zitten er met Cyndi Lauper, Ph.D. en Eurythmics een paar verrassende keuzes tussen.

Misschien zijn er nog liefhebbers die hier iets over te melden hebben:
Art Garfunkel Jr. - Wie Du (2021) - MusicMeter.nl

De zoon lijkt wel weggelopen uit een alternatief kunstatelier.

Ik dacht eerder "werkt overdag in de sociale sector maar maakt in het weekend de buurtfeesten onveilig met zijn ska-bandje".