Tyler, the Creator - Chromakopia (2024)

Heeft nog wel een paar luisterbeurten nodig. Ben van een aantal nummers erg onder de indruk (St. chroma, Rah Tah Tah en Thought I Was Dead). De rest moet even bezinken. Ik vind het een mooi geheel met bijzonder vloeiende overgangen tussen de nummers.

Eerste 4 à 5 nummers zijn ijzersterk. Doen me qua kracht aan Igor denken, maar met een heel andere sound. Daarna verwatert het toch een klein beetje heb ik de indruk.

Like Him is een prachtig nummer. Duidelijk het hoogtepunt van deze tegenvallende plaat.

Wederom een verslaving dit album. Meer cohesie dan op CMIYGL, wel iets minder vernieuwend dan IGOR & FB.

Elk luisterbeurt heb ik weer een nieuwe favoriete track. Dus dat is een goed teken.

Wordt wel een beetje een herhaling van zetten, hè?

Zijn er mensen die dit niet goed vinden? Ik vraag me af naar wat die luisteren? Verslavend

Het tweede album dat ik van deze man uitprobeer.

Tyler, the Creator en zijn hele Odd Future-clan zijn nooit mijn type rappers geweest, zeker als je ze vroeger in interviews zag leken het gewoon een hoop brutale ADHD'ers. Toch verschoot ik er steeds van dat zijn albums steeds zo populair waren en vooral ook goed scoorde bij de critici en fans. Een tijd geleden besloot ik daarom zijn vorige album, Call Me If You Get Lost, een kans te geven. Dat beviel me beter dan verwacht maar heel veel doet dat album me niet.

Exact dat sentiment heb ik ook bij Chromakopia. Tyler is een zeer uniek artiest en ik snap nu zijn aantrekkingskracht wel. Productioneel zit het allemaal goed in elkaar, al is het vaak net wat te druk voor mij persoonlijk. Hij heeft een duidelijke stem en is een bekwame rapper, wel een tikkeltje overschat naar mijn mening.

Zijn achtste studioalbum beluister ik niet met tegenzin maar wederom nodigt het niet uit om veel op te zetten. Hey Jane, Sticky en Thought I Was Dead springen er voor mij het meest uit. ScHoolboy Q heeft, tot nu toe, al het Hip Hop-album van het jaar op zijn naam staan en ook hier komt hij weer even de show stelen op het laatstgenoemde nummer.

Prima LP, al vrees ik dat de klik tussen mij en deze artiest nooit zal komen.

3,5*

Ik kan er heel weinig mee..

Ik vind het een erg gaaf album, maar wat mij betreft is IGOR nog altijd wel zijn meesterwerk. Maar iedere luisterbeurt verder ga ik er weer harder op, dat zeker.

Dat snap ik. Ik vind IGOR echt zijn meesterwerk. Dat toppen kan, denk ik niet, dat is de reden dat Frank Ocean er mee stopte denk ik. Probeer maar eens beter te doen. Gelukkig doet Tyler verder.

Tekstueel en conceptueel doet dit album er echter weinig voor onder. Ik ga nog veel plezier beleven aan het verder doorgronden van alle boodschappen op dit album...

Je merkt dat de teksten echt veel beter geworden zijn. Net zoals Lamar gaat het over opgroeien en familie. Die stukken over opgroeien zonder vader, zijn moeder die duidelijk maakt dat het haar keuze was.

Deze pakt me toch een stuk minder dan zijn voorgangers Call Me If You Get Lost en IGOR. Ik mis vooral nummers die blijven hangen. Daarnaast gaan een aantal nummers net even de verkeerde kant van de hip-hop die ik kan waarderen. Hoe dan ook zit het album als geheel wel weer knap in elkaar, dat kan je wel overlaten aan Tyler. Maar ik zie mezelf deze niet nog vaak draaien.

Ik vind er niets aan, geen cijfer van mij omdat ik er niet doorheen kan komen.

Heerlijk hoe Tyler zijn geluid voortdurend aanscherpt en omgooit. Dit album is typisch Tyler en toch ook weer echt anders dna zijn andere werk.

Matig voor zijn doen.

Het is allemaal heel kunstig en zo, net als zn vorige conceptplaten, maar ik kan er maar mondjesmaat naar luisteren. Hoe knap het wellicht ook is.
My loss dan maar.

Mee eens. Het klinkt heel goed, maar ik luister nooit voor mijn plezier naar Tyler. Ook dit album weer. Een beetje zo'n boek waarvan je weet dat het goed is, maar dat je ook maar 1x leest en het daarna op de boekenplank staat te verstoffen.

Zonder Tomorrow en Like Him was het écht een te gekke plaat geweest.

Door het concert van Tyler, the Creator in het Sportpaleis is dit album nog eens in mijn achting gestegen. Wat een ongekende held en genius! Een van de betere popshows die ik ooit zag van de Michael Jackson van de jaren '20. Alles klopte, het geweldige decor van groene containers, brug en later een huiskamersetting met vinylspeler waar zijn verschillende 7 platen op belandde, de geweldige danspassen, kraakheldere raps en de synthbeats die live knallen. Had van te voren niet gedacht dat ik na Primavera Sound in 2022 opnieuw zo hard weggeblazen zou worden. Het blijft toch een van de interessante transformaties die een artiest kan doormaken, van de spijkerharde Odd Future raps tot een moderne popkoning. Veel plezier voor iedereen in de Ziggo op 14 mei! Misschien ga ik wel nog een keer.

Om nog even terug te komen op dit album, dat centraal stond bij de liveshow, vallen na meer luisterbeurten vooral ook de minder in het oog springende pareltjes nu op, die tweede kant met het prachtige Take Your Mask Off tot afsluiter I Hope You Find Your Way Home kan ik geen genoeg van krijgen. Begint toch mijn op één na favoriete album van de heer Tyler te worden.

Bij zijn 8e album viel dan eindelijk het kwartje. En hoe. Ik deel bovenstaande mening van Snoeperd volledig. Ga dat zien mensen!!

Ik kwam verleden week 'Mother' tegen. Dat op deze pagina in eerste instantie niet vermeld stond (ik heb een correctie ingediend, en kort daarna stond er wel), maar toegevoegd blijkt aan de 'deluxe'-versie van dit album.

Een fijn nummer met een aparte, effectieve, prettig droge productie. Het trekt van een afstandje meteen de aandacht, is qua structuur niet recht toe recht aan maar kruipt al snel onder je huid.

Of ik dit bij de nummers van dit jaar moet plaatsen, of toch bij die van het jaar ervoor, daar breek ik me nog het hoofd over. Al komt het nu dus pas uit.

Op Dansende Beren staat er iig meer over.

Ook Noid staat al enige tijd zo nu en dan op.