The Browning - OMNI (2024)

Met nog geen half uur aan muziek voelt dit ergens als een gemakkelijk tussendoortje om even wat te cashen. Maar net zoals bij End of Existence blijkt dat ze hier zeker wel wat te zeggen hebben. Deze keer is het de boosheid over het manipuleren van de massa en die tegen zichzelf opzetten. Niet een thema wat nooit eerder behandeld wordt, volgens mij hebben ze dit zelfs eerder ook al eens in wat nummers langs laten komen. Maar goed, The Browning is er boos over en gooit dat in een heerlijk beukend electronicore geheel. Meer hebben we niet nodig om van een heerlijk portie muzikaal geweld te genieten.

Heel veel nieuws ten opzichte van de vorige twee brengen ze niet. Met Geist hebben ze een stijl/formule gevonden die erg goed werkt. Op OMNI is het allemaal wel wat compacter geworden. Wat ik dan wel weer jammer vindt, want van mij mag het hier en daar toch wel eventjes wat langer dan de krappe 3 minuten die de nummers gemiddeld duren. Dat doet echter niets af aan de stevigheid van de muziek, want vanaf Wake Up knallen ze in een keer door. Dankzij The Defect (side project van de zanger die al 2 platen meedraait maar nu steeds meer vorm krijgt) krijgen we een fijne tegenhanger voor de zware zang. Omni is dan ook een heerlijk (soort van) rustpuntje. Wat ook wel nodig is want Misery.exe met Nik Nocturnal (youtuber gone artist nummer zoveel) doet mij wat denken aan de Doom soundtracks van Mick Gordon (zou ook een leuke combinatie zijn met The Browning) die op passende stijl eindigt. En vanaf Deceiver is ook gewoon weer keihard knallen. Pas bij Come to Grips with Death and the End krijgen we weer wat rust. En laat dit nou iets zijn wat ze van mij wel vaker mogen doen. Het is eigenlijk niets meer dan een intro voor Soul Drift, maar het geeft het geheel net wat meer sfeer. Soul Drift is ook direct een heerlijke afsluiter, het tempo ligt wat lager maar de naargeestige sfeer komt hier goed naar voren. Ze halen hier niet het niveau van Skybreaker als afsluiter. Maar ze weten we hoe ze een plaat sterk moeten afronden zeg.

Geist en End of Existence zijn beide wat melodieuzer en uitgebreider dan deze OMNI. OMNI is, net zoals End of Existence vooral heel erg 'we zijn woedend'. Maar het wordt hier grotendeels teruggebracht tot de kern om vooral zo zwaar en hard mogelijk uit de speakers te komen. En dat is wel mijn grootste minpunt, want ik mis de melodieuzere kant hier wel een beetje. Des al wel te plus merk ik dat ik hier toch wel weer heerlijk van geniet. Want het muzikale geweld brengen ze gewoon er goed ten gehore.

The Browning is een band waar ik geen genoeg van lijk te krijgen. En ook OMNI valt hier weer in goede aarde. De mix tussen EDM/hardstyle en DeathCore blijft gewoon erg fijn. En de mannen hebben met de huidige insteek gewoon een zeer geslaagde formule te pakken. Ja ook deze veel te korte plaat gaat hier nog flink wat luisterbeurten krijgen (en gezien Geist en End of Existence nog steeds regelmatig langskomen wordt het ondertussen ook een lichte concurrentie tussen de drie platen).

Beukplaat van het jaar dit.

4*

Je maakt me benieuwd legian: ook iets voor mij, denk je ?

Oeh, dat vind ik wel een lastige eigenlijk ProGNerD. Ik twijfel een beetje of dit je ligt, het is wel wat anders dan de sfeervolle blackmetal . Maar tegelijkertijd is het met 26 minuten het proberen ook wel waard in mijn optiek.
Je moet wel wat Hardstyle/EDM invloeden kunnen waarderen. Dat is wel echt een groot aandeel in hun stijl namelijk.
Ik zou zeggen probeer hem eens, zit er vaker naast wat iemand wel of niet kan waarderen dus je weer naar nooit .

Lijkt me ook wel leuk om deze eens te droppen in het 'maak kennis met metal' topic. Volgens mij is dit niet echt iets wat daar snel langskomt. Maar aangezien ik daar helemaal niet actief ben voelt dat zo random aan om te doen

Gewoon doen, hoe meer ziel hoe meer vreugd, er zijn wel meer mensen in de loop van de tijd aangehaakt. En dat het misschien iets is dat daar niet zo snel langskomt, is juist een reden om het wel te nomineren zodat mensen nieuwe muziek ontdekken en dan helpt het soms om out of the box te gaan; dat is het mooie van onze muzikale hobby, toch...?

Dat is zeker zo, ga er van de week eens naar kijken.

Met amper 27 minuten speelduur kun je dit amper een volwaardig album noemen, maar niettemin rammen de tien korte tracks aangenaam door. De mix van brute technische death metal en hardstyle staat nog steeds als een huis en klinkt ook nu weer lekker dreigend en bombastisch. Alles had wat mij betreft wel wat dieper uitgewerkt mogen worden, met nog wat meer dynamiek en afwisseling, maar goed, op deze manier verveelt de luisteraar zich in ieder geval niet snel.