Cats in Space - Time Machine (2024)

Melodieuze hardrock, pakkend en tegelijkertijd op het zoete af. Cats In Space ontdekte ik bij hun debuut via Louder / Classic Rock Magazine en alhoewel de groep "pas" in 2015 voor het eerst opdook, is hun stijl alsof het 1977 is. Meezingbaar met de vele koortjes en popinvloeden, maar meestal stevig met fors scheurende gitaren. Het levende bewijs dat het niet per se om vernieuwing gaat, maar om de kunst van het liedjes schrijven. Een kunst die dit zevental verstaat. En hóé!

Ik kan heel veel namen ter vergelijking noemen en laat dat maar na. Origineel is het dus niet, maar als dit diefstal is, is het de perfecte diefstal, van een Ocean's 11, 12-niveau.
Na twee uptempo hardrockende nummers volgt pianoballade Crashing Down en waar ik meestal weinig hiermee heb, is deze dik okay. Vervolgens rocken met trompetten in Occam's Razor. Net als op de voorgangers valt op hoe goed er wordt gemusiceerd. Immers, als je jat: doe het goed! Wel, hier is het meer dan dat, dit is in de categorie excellent dankzij de sterke composities.
Zo gaat het maar door, waarbij de teksten nogal eens een hart onder de riem steken, voorbij de standaard (gebroken) liefdes. Met het pianothema in Yesterday's Sensation hebben we bovendien een kandidaat voor de soundtrack van de volgende James Bond, in het poplied No Regrets zingt Damien Edwards - aangenaam - een octaaf lager dan elders.

Hardrock, adult oriented rock. Een combi van de twee met een dikke saus popmelodieën zonder dat het tuttebollerig wordt, daar zorgen de stembanden van Edwards wel voor. Man man - vrouw vrouw, wat ís dit lekker. Wie aan grensverleggende muziek hecht, moet hier niet zijn en hetzelfde geldt voor wie naar modieuze muziek zoekt. Liefhebbers van melodieuze (hard)rock in de sfeer van de jaren '70 en '80 kunnen echter hun hart ophalen.
Vanaf track 12 klinken de nummers die niet op vinyl passen. Je kunt je weliswaar afvragen of de cover van John Miles' Music nodig was, passend is het hier wél. Hetzelfde geldt voor de cover-van-Slade How Does Feel. Ach, leuke extraatjes op een uitermate degelijk album. Laatste nummer op cd en streaming is een geheel andere versie van This Velvet Rush, dat eerder op dit album al voorbijkwam.
Maatje JeKo, luister hiernaar en laat me weten wat je vindt! Ik weet het antwoord al, vrees ik .

Kan dit zich meten met de nieuwe van de veteranen van (The) Sweet, het in september verschenen Full Circle? Eens kijken hoe die bevalt.