Sweet - Full Circle (2024)

Ja, dit is dezelfde Sweet als die van de hits in de jaren '70. Meteen spoilen: Full Circle bevat nieuw, eigen werk en is lékker. Eerst een chronologisch overzicht, daarna over dit album.

Van 1971 tot 1978 was (The) Sweet één van de populairste groepen van het Verenigd Koninkrijk. In 1971-1972 werden daar zes hits gescoord met hapklare tienerpop, waarvan drie de Britse top 10 haalden en in Nederland twee op #1 belandden, te weten Funny, Funny (1971) en Poppa Joe (1972). Kauwgompop die na drie keer kauwen z'n smaak verliest.
De heren houden echter van scheurende gitaren en met hun succesvolle producers Nicky Chinn en Mike Chapman stappen ze over op gierende glitterrock, de mode op dat moment. Van 1973 - 1976 halen ze daarmee negen keer de Britse hitlijst waarbij #1-hit Block Buster (1973) en maar liefst vier #2-hits. In Nederland volgen in die jaren acht hits met datzelfde liedje als #1. Vanaf 1974 wordt de groepsnaam ingekort tot Sweet, maken ze zich los van Chinn-Chapman en stappen over naar "serieuzere" hardrock, zonder de malligheden van glamrock. Kenmerkend blijven de gestapelde koortjes, die even later ook bij Queen zouden opduiken.
Sweets laatste hit is in het post-glitterrocktijdperk en was tevens de eerste keer dat ik via de hitlijsten met de groep kennismaakte: Love Is Like Oxygen uit februari 1978. Hun eerdere hits klonken frequent op de radio. Zanger Brian Connolly verlaat de groep begin 1979 en Sweet vervolgt als trio. De constatering is dan steevast dezelfde: prima muzikanten en de albums dito, beetje ELO-achtig, maar succes wil er niet meer komen. Drie langspelers in de jaren 1979 - 1982, steevast flops. De groep valt in 1981 uit elkaar en het veelzeggend getitelde Identity Crisis verschijnt postuum.
Connolly kan niet van de fles afblijven, een solocarrière en vanaf 1984 The New Sweet strompelen voort, waarbij hij zienderogen aftakelt. Hij overlijdt in 1997, 51 jaar oud.
Bassist Steve Priest woont al sinds '79 in de VS, brengt in 1994 zijn autobiografie 'Are You Ready Steve?' uit en begint daar in 2008 zijn eigen Sweet. Hij overlijdt in 2020.
Het zijn echter gitarist Andy Scott en drummer Mick Tucker die in 1985 (Andy Scott's) Sweet nieuw leven inblazen. Tot 1988 doen ze dat met zanger Paul May Day, ex-Iron Maiden. De groep maakt talloze bezettingswijzigingen mee en blijft stug optreden, met name in eigen land en Duitsland, waar men zonder nieuwe hits toch levensvatbaar blijft. Tucker verlaat de groep in 1991 en overlijdt in 2002.
In 1992 brengt Andy Scott's Sweet voor het eerst nieuw werk uit op het album A, in 2002 gevolgd door Sweetlife. Ik zag ze weleens op Duitse tv voorbijkomen, vaak playbackend zoals bij Fernsehgarten in 2011.

Genoeg historie! Op Full Circle brengt (Andy Scott's) Sweet dus eigen werk, voor het eerst sinds 2002. Inmiddels staat Paul Manzi bij de microfoon. Hij combineerde zijn carrière gedurende enkele jaren met de groepen Cats In Space en Arena. Dan weet je dat de man niet alleen kan zingen, maar ook liedjes schrijven. Dit jaar stonden ze zelfs op Wacken.
De eerste keer afspelen (via streaming) viel tegen, omdat ik met nostalgische oren luisterde. Een dag later kwam Full Circle echter compleet anders en vooral beter binnen. Wat klinkt is melodieuze hardrock - of is dit aor? - verpakt in sterke melodieën. Slechts in het prachtige Everything klinken de koortjes gestapeld als in de jaren '70, maar latere draaibeurten leerden dat ze elders ook meer dan frequent aanwezig zijn, steevast pakkend.
De muziek is binnen de genregrenzen gevarieerd, mede omdat hier en daar synthesizers klinken, zoals in Don't Bring Me Water, waar Changes juist op een hakkend gitaarriffje leunt. Uptempo rockend is Destination Hannover, waarin de groep de liefde aan Duitsland verklaart en slotlied annex groeibriljantje Full Circle verklaart niet alleen de albumtitel maar ook de reis van de groep.

De fraaie hoes is van de hand van Tristan Greatrex, die recent ook Moggs Motel deed. Het album is onder meer verkrijgbaar in een boxeditie waarbij een usb-stick in de vorm van een gitaar zit. Ook zonder de verpakking is dit gewoon een goed album, dat op Everything na geen nostalgische geluiden bevat maar eigentijdse én klassieke melohardrock van niveau.

Mooi verhaal Ronald- Jan!

Toevallig heb ik afgelopen week een lange verzameld gedraaid, met de oude kauwgomballenhits aaswel de Glam-nummers. Toch zaten ook bij die kauwgomballenhits wel enkele geraffineerde nummers, Poppa Joe is wel een ritmische evergreen, maar Wig Wam Bam is natuurlijk voor de zeer jeugdige luisteraar.

Maar desalniettemin denk ik dat (The) Sweet en in iets mindere mate ook Slade in de loop van de moderne muziekgeschiedenis wat ondergewaardeerd zijn gebleven. Doordat ze groot werden in het teenybopper genre is het wel moeilijk gebleken daar goed uit te komen met een meer volwassen repertoire.

Terwijl nummers als Fox on the Rum en Love is Like Oxygen tijdloze evergreens zijn waar geen band zich voor zou hoeven te schamen.

Nieuw werk van Sweet . Van de orginele bezetting is er nog 1 in leven . Vele zangers hebben het tevergeefs geprobeerd . Geen Sweet zonder Brian Connolly .
Vorige week nog een mooie verzamelaar gekocht van de orginele Sweet .
Hadden lang geleden al moeten stoppen . Zijn zelfs nog 2 bands geweest dacht ik onder de naam Sweet ... 1 met Steve en 1 met Andy . Het was het allemaal niet meer .
Sweet en Slade de 2 bands uit mn jeugd en waar ik vroeger alles van kocht . Deze wil ik geen eens horen , wat gaat de tijd toch snel .

Roxy6 schreef:


Poppa Joe heeft idd wel ritme wel iets, toch viel die mij indertijd bij Arbeidsvitaminen nooit op - of werd die niet aangevraagd? Dat was anders met de glitterrockhits van daarna, die ik als prepuber meteen lekker vond, ook al was het in mijn beleving "oude muziek". Let wel, ik begon in najaar 1976 naar Hilversum 3 te luisteren, kort na de hoogtijdagen van glamrock dus en dat was voor mij lang geleden!

Heb hier een verzamelaar van ze staan getiteld Starke Zeiten. Deze begint met Co-Co en eindigt met Fox on the Run. Veelzeggend dat het een Duitse compilatie is.
Van Slade heb ik de compilatie Feel the Noize. Beide groepen maakten los van de verzamelaars diverse reguliere albums die de moeite waard zijn. Inderdaad onderschatte namen door het label tienerpop.
Wist je trouwens dat WC Experience Poppa Joe heeft gecoverd? Het heet dan Bossche bol en mijn maatje JeKo en ik eten die graag, zoals afgelopen zomer in Den Bosch.

Knap dat Andy Scott nu al zovele jaren is doorgegaan. Als Full Circle de laatste Sweet ooit zou blijken, zou dat een afscheid zijn met fier opgeheven hoofd! Mede door Paul Manzi met z'n pakkende strot.

Waarom zo negatief? Ik het Andy Scott's Sweet de afgelopen decennia vele malen aan het werk gezien en het was elke keer een feest. Hij heeft altijd een goede band om zich heen en laat het nooit afweten. Dat hun laatste albums niet zo sterk waren doet hier niets aan af. Andy is een rasmuziekant die het gewoon leuk vindt om te blijven spelen, wat is daar mis mee?

Op #48 in lijst van Classic Rock Magazine met 'The Best Rock Albums of 2024' > zie hier.

In datzelfde tijdschrift een interview met Scott, die kennelijk fase 4 van prostaatkanker heeft - wat betekent dat er uitzaaiingen zijn. Zijn remedie? Optreden! Zie hier voor een introductie op dat artikel.

Gezien de geplande optredens vanaf februari tot en met oktober zijn dat geen loze woorden van de man. Helaas geen Nederlandse datum daarbij, maar vooral de Duitstalige wereld kan Sweet menigmaal gaan zien. Misschien moet ik daarvoor maar eens naar het land van de braadworsten-met-curry.