Hot Chocolate - Man to Man (1976)

MAN TO MAN (1976)

Met dit derde album consolideerde Hot Chocolate haar hit status in de UK.
Vooral Don't Stop It Now, maar ook Man to Man en het onvergetelijk naughty
Heaven Is in the Back Seat of My Cadillac waren daar voor verantwoordelijk.

Bassist Tony Wilson die mee de sound van de groep bepaalde vertrok.
Daardoor treedt de toetsenist steeds meer en meer op de voorgrond.

Interessant zijn de remasters van hun albums uit 2009
die uitgebreid zijn met bonustracks ter vervollediging van het verhaal.
Want meer nog dan een album band was Hot Chocolate een groep van vele hitsingles.

Echt lekker album. Nu kan Hot Chocolate mij wel vaker om mijn gemoed spelen (voorbeeld Emma). Op dit album is dit met 17 Years Of Age. Prachtig!!! En de intro van Living On A Shoe String. Geweldig toch... Minder bekend album van HC en in mijn ogen zeer onterecht...o ja...beste nummer voor mij op dit album is Man To Man.

Met dank aan gaucho voor diens aanvulling bij het vorige album van Hot Chocolate ga ik verder met hun derde schijf.

Medeoprichter en co-schrijver van de nodige nummers van Hot Chocolate Tony Wilson had bij het verschijnen van Man to Man de band verlaten, waarmee de groep van een sextet naar een kwintet slonk. De baspartijen werden vanaf nu allemaal gedaan door percussionist Patrick Olive. Het thema 'van man tot man' stond bij dit album centraal. Wellicht toepasselijk voor MuMe, waar de meerderheid van de bijdragen toch al van het mannelijk geslacht afkomstig is? Tegelijkertijd is dit een album waarbij de vijf Britten hun best deden de (Amerikaanse?) dames te bereiken.

De Nederlandse versie van Wikipedia noemt de groep een discoband, een kwalificatie die de plank mis slaat. Ook op dit album komt dit genre weliswaar langs, maar vaker klinken soul, pop en funk.
Vijf nummers vind ik helemaal fijn: Living on a Shoe String begint met funkgitaar en blazers en een keyboard. Opvallend is dat de plek van de toetsen wat groter is geworden; Man to Man is vooral pop, met een solide gitaarlijn en ingetogen blazers; met Sex Appeal klinkt weer funk en wordt een bij de vrouwen aantrekkelijke meneer uit Bel-Air of Beverly Hills bezongen - de band mikte weer nadrukkelijk op de Amerikaanse markt, of wellicht is de tekst het gevolg van eigen observaties? Dampende funk hoor ik in Harry, mede dankzij de lage toetsenriff en Seventeen Years of Age is een soulballade met popinvloeden, strijkers en diepe bassynthesizer, zijn tijd vooruit. Mede dankzij toetsenist Larry Ferguson vernieuwde de groep het geluid.

Bij de bonustracks, in 2009 verschenen, hoor ik een zesde favorietje: disco klinkt in Eyes of a Growing Child, waarin ook de elektrische gitaar van Harvey Hinsley en conga's de sfeer maken.
Errol Brown schreef met het vertrek van Wilson de meeste muziek, al staat er met You Could've Been a Lady nog een nummer van laatstgenoemde op de plaat. Het is een lekker soulnummer maar het gitaarlijntje wordt me te vaak herhaald.

Man to Man is Hot Chocolates derde prima album op rij; de kwalificatie 'singleband' gooi ik daarmee definitief in de prullenbak, omdat de groep beduidend meer dan dat was. Van dit album werden bovendien de singles noch in Nederland, noch in Vlaanderen een succes, in het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten was het singlesucces matig. Als album echter nog altijd een stevige zeveneneenhalf voor mij, die ik in 3,5 sterren vertaal.

Ik ken ook dit album niet als geheel en kan het dus geen puntenbeoordeling geven. De singles - daar heb je het weer - ken ik wel en alleen al op basis daarvan ben ik het met je eens dat de categorising 'disco' de band Hot Chocolate absoluut tekort doet. Ze hebben een eigen stijl, die eigenlijk met geen enkele andere band te vergelijken is. Er zit soul, funk en pop in, en vooruit, af en toe een vleugje disco, maar het heeft een eigen karakter door de instrumentatie. Met name door die lage synthbas, maar ook het gitaarwerk van Harvey Hinsley. En natuurlijk is de mistroostige, uit duizenden herkenbare stem van Errol Brown de kers op de taart.

De Britse band (nou ja, Brits: Brown werd geboren op Jamaica en Wilson komt van Trinidad, maar dat waren ten tijde van hun geboortes nog Britse koloniën) lonkte al in de begindagen naar de VS, en hoewel hitsucces aldaar nog even op zich liet wachten, pakten andere artiesten al nummers van hen op. Dat Brother Louie een Amerikaanse nummer één-hit werd in de versie van de mij verder onbekende band The Stories (ook bij ons een bescheiden hit), dat weten de meesten van jullie waarschijnlijk wel. En ook dat onze eigen Bert Heerink er jaren later nog succes mee had in een Nederlandstalige versie.
Maar ook You could have been a lady werd een hit aan de andere kant van de grote plas. En wel in een hardrock-versie van de Canadese band April Wine: nummer 32 in de VS en zelfs een tweede plaats in Canada. Dat moet jou, RonaldjK, als liefhebber van steviger werk toch aanspreken?

Overigens vind ik het wel tof dat je, met je voorkeuren voor met name NWOBHM en de new wave uit die tijd, ook je oor te luisteren legt bij dit soort muziek. Zo te lezen zoog je, net als ik, als tiener met een muzikale tabula rasa al die invloeden uit de hitparade en daarbuiten in je op en kon je het allemaal tot op zekere hoogte waarderen.

Nu ik toch aan het googlen ben, valt me nog iets anders op aan het verhaal rond You could've been a lady. Die April Wine-cover was dus een hit in 1972. Maar de versie van Hot Chocolate staat op deze plaat uit 1976! Hoe zit dat? Ik wist het tot vandaag ook niet, maar kennelijk was er een eerdere versie van dat nummer, die in 1971 al op single werd uitgebracht en een klein hitje werd in de UK.

Deze nieuwe opname van dit album is nooit op single verschenen, maar is volgens Wikipedia wel te vinden op vrijwel alle compilaties van de band. Als bezitter van meerdere verzamel-CD's van de band ben ik alleen vertrouwd met die tweede versie. Ik zal beide nog eens goed vergelijken en beoordelen. Al lees ik nu al dat die nieuwe opname een voller arrangement heeft en een stuk langer duurt.

Dank gaucho, voor alle leuke verhalen en details! Hot Chocolate is inderdaad niet mijn dagelijks eten, maar aan die prille muziekjaren heb ik een brede smaak overgehouden. De laatste jaren zijn daarbij mijn voorkeur voor aor en 70's-kwaliteitspop gegroeid, het laatste mede dankzij de veel jongere Jonathan Jeremiah die muziek in die hoek maakt.

You Could have been a Lady kwam me bekend voor... Verrek, van April Wine dus! Daar zit wellicht ook een leuke anekdote achter.