Prince - Xpectation (2003)

Prince heeft in het verleden met Madhouse al vaker Jazz-uitstapjes gemaakt. In 2003 (Xpectation) en 2004 (N.E.W.S.) doet hij het weer. Voor iemand die muziek maken zo makkelijk afgaat, heeft hij toch vrij veel moeite zich echt te redden in de Jazz. Nu kan je hier sceptisch over zijn en stellen dat hij het dan beter achterwege kan laten, maar je kan ook stellen dat het dapper is dat hij het probeert.

Toch is dit geen slecht album. Verwacht geen wereldschokkende Jazz, maar lichtvoetige muziek die overduidelijk zijn inspiratie vind in de Jazz. Wel een tweetal positieve uitzondering: Xcogitate en Xogenous. Heerlijke nummers! Overigens komt Xenophobia (One nite Alone) uit hetzelfde project, maar heeft die dit album (om voor mij onduidelijke redenen) niet gehaald.

Candy Dulfer speelt overigens sax en Vanessa Mae viool.

Madhouse was meer de fun-jazz a la Prince, N.E.W.S. was wat geexperimenteer en hier probeert hij volgens mij wat serieuze fusion af te leveren.
Zeker niet slecht, ook al zullen jazz-puristen hier niet veel mee kunnen. Nu ben ik zeker geen jazz-purist en een kenner wil ik me ook niet noemen. Als liefhebber zeg ik dan dat dit project wel aardig is.
Voor jazz-liefhebbers dus niet boeiend (ook al vind ik de bijdrage van Vaness Mae best lekker) en Prince-fans kunnen hier ook niet zo veel mee.
Maar mischien zit ik er naast en horen we binnenkort andere geluiden bij dit album.
Zelf geef ik iets meer de voorkeur aan N.E.W.S. en in de genoemde voorkeur-tracks van Nicci kan ik me ook goed vinden.

Het concept achter dit album is best grappig! De muziek is ook wel oké, maar kan me nergens 'up liften'. Het luistert gewoon lekker weg, maar daar blijft het ook wel bij.

3 sterren.

welk concept?

Ik mis de "songs" die er bij Madhouse duidelijk wel waren. Dit klinkt mij meer als cocktailjazz-geneuzel in de oren. Geef mij maar "N.E.W.S.", daar zit tenminste nog een beetje een scherp randje aan...

ach, als je ziet wat op north sea jazz allemaal voorbij komt is het jasje jazz tegenwoordig een hele ruime

ovrigens denk ik dat zon beetje alles wat uit s'mans mouw komt de moeite op een of andere manier altijd waard is

Eens!

Heb deze CD ooit gedownload op z'n site en vind hem wel nog lekker, leuk om eens op te leggen. Vind hem beter dan N.E.W.S.

Deze ken ik echt niet. Was die ook gewoon in de winkel verkrijgbaar?
(ik ben langs geen kanten een downloader, vandaar de vraag!)

Nee, alleen via zijn (toenmalige) website.

Leuk extratje, wat destijds gratis op de NPGMC (ik mis het nog steeds) gedownload kon worden.

Leuk dat "onze" Candy er op mee speelt, en het gast optreden van Vanessa Mae is ook niet onverdienstelijk.

Leuk album, uit een tijd dat Prince echt de muziek deelde met zijn fams.... Die tijd ligt helaas al weer ver achter ons...

Dit is nou weer zo'n album waardoor je je beseft waarom je je in hemelsnaam al die (vaak tevergeefse) moeite doet om je te verdiepen in Prince's complete oeuvre.

Schitterend jazzalbum van absolute topklasse. Prince heeft een uitmuntende band bij zich, en vooral Candy Dulfer is geweldig op dreef. Geen enkele misser te vinden op deze plaat, al houd niet iedereen van jazz natuurlijk.

Alleen al dat laatste nummer. Prince in grootse vorm!

Zonde dat deze niet gewoon te koop is, zo'n gebrand cd'tje ziet er niet uit.

4* met kans op verhoging.

Gisterenavond lag ik in het donker in bed met koptelefoon, met dit album op. Ik moet zeggen dat ik niet meer in slaap geraakte.

Klopt het dat dit album, 'The Chocolate Invasion' en 'The Slaughterhouse' nergens verkrijgbaar zijn?

Yep, alle 3 zijn als download only verkrijgbaar geweest op de NPGMC, waarvan de Xpectation een soort van kerst cadeautje was. (die was er zomaar ineens)

Alle 3 zijn wel fysiek te koop op cd, als bootlegs dus, met mooie hoesjes.

C-Note is er nog zo een, download only.

Dank voor de uitleg. Toch maar triest. En YouTube is ook al zo pover wat Prince betreft.

Sign O the times he. In die periode deed Prince wat hij wilde, en had geen platenmaatschappij nodig om zijn muziek te verspreiden. De NPGMC behoren wat mij betreft tot één van de mooiste periodes van Prince zijn carierre.

Op YouTube valt het wat dit album betreft nog mee als je zoekt via Vanessa Mae. Tja, de eerste indrukken zijn heel matig, maar het zijn dan ook maar eerste indrukken.

Een vraagje voor de kenners: welke zijn de beste nummers van de hierboven vermelde albums die alleen digitaal te verkrijgen waren (dus deze, Slaughter, Chocolate, C-Note)?

Op YouTube zijn 6 nummers van dit album in prima kwaliteit te beluisteren. Het kabbelt gezellig en rustig voorbij. Vrij aangename muziek. In elk geval stukken beter dan hetgeen ik ken van 'Slaughterhouse'.

Wat een lekker album is dit zeg! En dat hoor ik nu pas, in 2018? Oeps...

Tsja, dit is een moeilijk album om over elk nummer wat te zeggen. In eerste instantie verwachtte ik destijds een album in de Madhouse stijl. Het mist echter de funk die daar onder de jazz lag. Candy is ook zeker geen Eric Leeds, maar doet het hier heel goed. De bas en drum is bij Rhonda Smith en John Blackwell uiteraard in goede handen. De grote verrassing op dit abum is violiste Vanessa Mae, haar bijdragen zijn heerlijk.
Dan de nummers.

Xhalation
Kort, maar betoverend nummer dankzij de heerlijke bijdrage van Vanessa. Op dit nummer doet Prince meer met minder.

Xcogitate
Candy laat horen dat ze meer kan dan alleen maar funk en zo is ook dit nummer helemaal niet onaardig.

Xemplify
John Blackwell mag laten horen hoe goed hij is, maar verder is het mij te freakerig.

Xpectation
Dit leunt het dichtst aan tegen wat we van Madhouse kennen, maar mist die kwaliteit.

Xotica
Wel redelijk melodieus, maar nergens spannend.

Xogenous
Raakt me nergens.

Xpand
Dit is het hoogtepunt van deze plaat. Ik ben geen jazzkenner, maar dit bevalt mij enorm. Candy speelt fantastisch en de toetsen en gitaar zijn van hoge kwaliteit.

Xosphere
De gitaar is uiteraard erg fijn, maar dat is het enige.

Xpediton
Dit is een fijne afsluiter. Vanessa doet nog even lekker haar ding en een fijne solo.

Al met al kan ik het experiment ontzettend waarderen, maar na het beluisteren kan ik geen enkele melodie reproduceren. Het zijn relatief korte nummers, waardoor het album wel goed wegluistert.

De schijnwerpers staan opnieuw gericht op de internetalbums, nu de post-Warner albums volop verkrijgbaar zijn via diensten als Spotify en als download te koop.
Het was tevens het startsein om het oorspronkelijke artwork te gebruiken tot grote vreugde van ontwerper Sam Jennings.

Benieuwd of er ook fysieke releases van gaan verschijnen. Wel een periode waarin mijn fan-zijn op het laagste punt ooit stond. Ook nu een periode die me niet heel veel doet.

Zo zeg, ik had kunnen zweren dat deze na N.E.W.S. komt in de Prince-chronologie, maar blijkbaar zat dat al die tijd verkeerd in mijn hoofd, net zoals ik meende dat The Chocolate Invasion en The Slaughterhouse voor Musicology uitkwamen in plaats van er (nipt) na. Blame Musicmeter dan, ik zie dat het hier verkeerd staat op zijn artiestenpagina. Och ja, dan maar een klein beetje valsspelen, en Xpectation bespreken na N.E.W.S.

In 2003 was Prince wel echt van de instrumentale platen uitbrengen, of niet dan? Ik was wat huiverig naar een nieuw vocal-loos uitstapje na het dodelijk saaie N.E.W.S., maar gelukkig kan ik deze Xpectation een stuk beter hebben. Het is nog altijd verre van een carrièrehoogtepunt, maar het is wel net allemaal wat vlotter en sprankelender. Ik hoor meer leven, meer variatie. Zo’n dartelend nummer als Xemplify vind ik gewoon heel lekker bijvoorbeeld, veegt alles wat ik op N.E.W.S. gehoord heb op een hoopje voor de afvalbak.

Dat de plaat zich hoe langer hoe meer wentelt in een soort cliché cocktailavondjazz-sfeertje (op hier en daar wat obligaat gefreak na) stoort me ook niet zo. Dat licht campy kantje gaat Prince vaak gewoon erg goed af, zo ook in deze gedaante. Bij het beluisteren van Xpectation voel ik me vaak net alsof ik in een chic restaurant zit te dineren en dat is echt een unicum in sfeerzetting door een muziekalbum voor mij, dus die overwinning mag deze plaat alvast opschrijven.

Maar laten we ook niet al te gek doen. Dit is zeker geen meesterwerk, Prince kan absoluut beter, en ik schat de kans dat ik deze nog vaker dan vijf keer in mijn leven ga opleggen niet al te hoog in (tenzij ik ooit uitbater van een chic restaurant wordt, dan sleur ik 'm elke avond door de boxen). Maar het is geen straf om te luisteren, en dat wil na N.E.W.S. ook wel wat zeggen.