Prince - Xpectation (2003)

Tsja, dit is een moeilijk album om over elk nummer wat te zeggen. In eerste instantie verwachtte ik destijds een album in de Madhouse stijl. Het mist echter de funk die daar onder de jazz lag. Candy is ook zeker geen Eric Leeds, maar doet het hier heel goed. De bas en drum is bij Rhonda Smith en John Blackwell uiteraard in goede handen. De grote verrassing op dit abum is violiste Vanessa Mae, haar bijdragen zijn heerlijk.
Dan de nummers.

Xhalation
Kort, maar betoverend nummer dankzij de heerlijke bijdrage van Vanessa. Op dit nummer doet Prince meer met minder.

Xcogitate
Candy laat horen dat ze meer kan dan alleen maar funk en zo is ook dit nummer helemaal niet onaardig.

Xemplify
John Blackwell mag laten horen hoe goed hij is, maar verder is het mij te freakerig.

Xpectation
Dit leunt het dichtst aan tegen wat we van Madhouse kennen, maar mist die kwaliteit.

Xotica
Wel redelijk melodieus, maar nergens spannend.

Xogenous
Raakt me nergens.

Xpand
Dit is het hoogtepunt van deze plaat. Ik ben geen jazzkenner, maar dit bevalt mij enorm. Candy speelt fantastisch en de toetsen en gitaar zijn van hoge kwaliteit.

Xosphere
De gitaar is uiteraard erg fijn, maar dat is het enige.

Xpediton
Dit is een fijne afsluiter. Vanessa doet nog even lekker haar ding en een fijne solo.

Al met al kan ik het experiment ontzettend waarderen, maar na het beluisteren kan ik geen enkele melodie reproduceren. Het zijn relatief korte nummers, waardoor het album wel goed wegluistert.

Zo zeg, ik had kunnen zweren dat deze na N.E.W.S. komt in de Prince-chronologie, maar blijkbaar zat dat al die tijd verkeerd in mijn hoofd, net zoals ik meende dat The Chocolate Invasion en The Slaughterhouse voor Musicology uitkwamen in plaats van er (nipt) na. Blame Musicmeter dan, ik zie dat het hier verkeerd staat op zijn artiestenpagina. Och ja, dan maar een klein beetje valsspelen, en Xpectation bespreken na N.E.W.S.

In 2003 was Prince wel echt van de instrumentale platen uitbrengen, of niet dan? Ik was wat huiverig naar een nieuw vocal-loos uitstapje na het dodelijk saaie N.E.W.S., maar gelukkig kan ik deze Xpectation een stuk beter hebben. Het is nog altijd verre van een carrièrehoogtepunt, maar het is wel net allemaal wat vlotter en sprankelender. Ik hoor meer leven, meer variatie. Zo’n dartelend nummer als Xemplify vind ik gewoon heel lekker bijvoorbeeld, veegt alles wat ik op N.E.W.S. gehoord heb op een hoopje voor de afvalbak.

Dat de plaat zich hoe langer hoe meer wentelt in een soort cliché cocktailavondjazz-sfeertje (op hier en daar wat obligaat gefreak na) stoort me ook niet zo. Dat licht campy kantje gaat Prince vaak gewoon erg goed af, zo ook in deze gedaante. Bij het beluisteren van Xpectation voel ik me vaak net alsof ik in een chic restaurant zit te dineren en dat is echt een unicum in sfeerzetting door een muziekalbum voor mij, dus die overwinning mag deze plaat alvast opschrijven.

Maar laten we ook niet al te gek doen. Dit is zeker geen meesterwerk, Prince kan absoluut beter, en ik schat de kans dat ik deze nog vaker dan vijf keer in mijn leven ga opleggen niet al te hoog in (tenzij ik ooit uitbater van een chic restaurant wordt, dan sleur ik 'm elke avond door de boxen). Maar het is geen straf om te luisteren, en dat wil na N.E.W.S. ook wel wat zeggen.