Chris Eckman - The Land We Knew the Best (2025)

We worden ouder, dus ook Chris Eckman. Zijn werk is introspectiever dan in zijn wilde The Walkaboutsjaren met stevige rockers als 'Old Crow Lied' en 'Jack Candy'. Niet zozeer de teksten, die zijn nog steeds verhalend en rapporterend. Het zit in de sfeer van het album en in hoe de muziek.wordt uitgevoerd. Verstilling is het verkeerde woord. Daar dreigde hij rond 2000 totaal in te verdwijnen. Dat is hier niet het geval. Het is rustig en contemplatief en bloedmooi.

Mijn twee favorieten op dit album 'Haunted Nights' en 'Last Train Home' onderstrepen dit. Prachtige, zeer rustige nummers die toch het hele verhaal vertellen onder de huid blijven sluimeren en grote indruk maken met relatief weinig middelen.

Ik was een grote The Walkabouts fan en dacht de doorbraak mee te gaan maken toen de grotere zalen in Nederland begonnen uit te verkopen rond 1995/6, maar het ging juist naar beneden naar de bovenzalen. Eeuwig zonde want het was een grootse band die meer had verdiend. Met The Land We Knew Best toont Chris Eckman wederom zijn talent als songwriter.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Chris Eckman - The Land We Knew The Best - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Chris Eckman - The Land We Knew The Best
De Amerikaanse muzikant Chris Eckman heeft al een stapel betoverend mooie albums op zijn naam staan, maar met het zeer sfeervolle en wonderschone The Land We Knew The Best voegt hij nog een ware parel toe

Er is een hele generatie die de muziek van de Amerikaanse band The Walkabouts niet kent, maar als je begint aan het oeuvre van de band heb je er een stapel klassiekers bij. Hier is het niet bij gebleven voor de voorman van de band, want het oeuvre van Chris Eckman is door projecten en soloalbums nog een stuk omvangrijker. Met The Land We Knew The Best voegt de Amerikaanse muzikant vanuit zijn nieuwe thuisbasis Ljubljana nog een zeer indrukwekkend hoofdstuk toe aan zijn catalogus. Het is een buitengewoon sfeervol albums dat zowel in vocaal als muzikaal opzicht het oor streelt, maar het is ook een album vol prachtige songs. Bijzonder indrukwekkend.

Chris Eckman is vooral bekend als voorman van de Amerikaanse band The Walkabouts. De Amerikaanse band maakte tussen de tweede helft van de jaren 80 en het eerste decennium van deze eeuw een stapel prachtige albums. Met name Scavenger (1991), New West Motel (1993), Satisfied Mind (1993), Setting The Woods On Fire (1994), Devil's Road (1996), Nighttown (1997), Trail Of Stars (1999), Train Leaves At Eight (2000), Ended Up A Stranger (2002), Acetylene (2005) en Travels In The Dustland (2011) zijn prachtige albums die behoren tot de parels in mijn platenkast.

De Amerikaanse muzikant maakte hiernaast met zijn vaste The Walkabouts kompaan Carla Torgerson een aantal albums als Chris & Carla en maakte na het uiteenvallen van The Walkabouts samen met Chantal Acda en Eric Thielemans twee wonderschone albums onder de naam Distance, Light & Sky. Chris Eckman zocht na het uit elkaar vallen van zijn band zijn geluk in het Sloveense Ljubljana en maakte inmiddels een aantal soloalbums.

Deze bleven helaas vaak wat onderbelicht, maar het in 2021 verschenen Where The Spirit Rests werd gelukkig wel breder opgepikt. Het was volkomen terecht, want het is een prachtig album met zeer stemmige en zwaar melancholische songs. De release midden in de warme zomer van 2021 was misschien niet heel gelukkig, al was het wel een zomer waarover de grauwsluier van de coronapandemie hing.

Het deze week verschenen The Land We Knew The Best is beter getimed, want de muziek op het album vloeit prachtig samen met de wat donkere en sombere dagen van het moment. Chris Eckman is inmiddels 64 jaar oud en is de wilde haren van The Walkabouts inmiddels wel kwijt. The Land We Knew The Best rockt een enkele keer voorzichtig, maar het is toch vooral een album met ingehouden en stemmige songs. Dat is wat mij betreft geen probleem, want het is een stijl die de Amerikaanse muzikant uitstekend beheerst.

The Land We Knew The Best is gemaakt met een flink aantal Sloveense muzikanten, maar ook de eveneens vanuit Ljubljana opererende muzikant en producer Alastair McNeill speelt een voorname rol op het album. Het nieuwe album van Chris Eckman valt in eerste instantie op door de zang. De Amerikaanse muzikant heeft inmiddels het nodige gruis op zijn stembanden en manoeuvreert zich ergens tussen Leonard Cohen en Johnny Cash op leeftijd is. De doorleefde strot van Chris Eckman voorziet de songs op het album van gevoel en doorleving, wat wordt versterkt door de zeer sfeervolle muziek op het album.

The Land We Knew The Best is een album vol schitterend gitaarwerk, maar ook de bijdragen van de contrabas en de drums zijn van een bijzondere schoonheid. Het wordt allemaal nog wat mooier wanneer cello, viool, pedal steel, harp en saxofoon worden ingezet, maar ondanks de veelheid aan instrumenten klinkt het geluid op The Land We Knew The Best sober en ruimtelijk.

Ook de hier en daar toegevoegde vrouwenstemmen verdienen overigens een eervolle vermelding en het is een wapen dat Chris Eckman wat mij betreft nog vaker had in mogen zetten. Chris Eckman heeft ook nog eens acht prachtige en wat langere songs geschreven voor het album en het zijn songs die alleen maar mooier worden wanneer je ze vaker hoort. Het muziekjaar 2025 is nog heel pril, maar dit album ga ik aan het eind van het jaar zeker niet vergeten. Erwin Zijleman

Ik was in 2021 erg onder de indruk van de voorganger Where The Spirit Rests. Prachtige muziek, zeker. Maar hoe komt het toch dat ik dat album na een paar maanden alweer vergeten was? Geen idee, maar zo gaat dat soms.

En nu geluisterd naar The Land We Knew The Best. En ja, het gebeurde weer: zwaar onder de indruk van de eerste paar nummers. Maar na enkele malen luisteren merkte ik dat mijn aanvankelijke enthousiasme opnieuw begon te tanen. Zou het dat zijn wat mij destijds ook tegen hield?

Nou ja, ik beloof plechtig dat ik dit album de komende tijd nog eens opnieuw ga beluisteren. Misschien dat het nu anders gaat lopen ....