bdrmm - Microtonic (2025)

John On The Ceiling

Ze borduren voort op hun Elektronische uitstapje van hun vorige worp, I Don't Know
Erg lekker nummer!

Ik ben groot liefhebber van de eerste twee albums van deze band, maar met de eerste twee singles van dit album kan ik weinig. Ondanks dat de nummers opduiken in gezamenlijke lijstjes als de MuMe-afrekening vind ik ze behoorlijk zoutloos.

Ik moet ook even wennen aan de meer prominente electronica....maar ik vermoed en hoop dat er toch weer mooie dingen te vinden zijn. Album is gelanceerd en ga het zeker een kans geven

Ik heb het album nu een keer of 5 geluisterd. Wow, wat een omslag tov ‘I don’t know’. Gewaagd. Met name omdat ‘I don’t know' een steengoed album is, dat wat mij betreft veel te weinig waardering heeft gekregen. Een album waarop Shoegaze het houvast was en er ook meer rockende nummers te vinden waren waarbij ik zelfs in de verte Radiohead de kop op hoorde steken.

Op Microtronic wordt daar iig niet op voortgeborduurd (wellicht omdat het voorgaande album niet op waarde is geschat). Hier en daar zijn nog wat Shoegaze momenten hoorbaar maar ze zijn goed verstopt of eigenlijk overgoten met pulserende synth ritmes.

De intenties zijn met opener ‘Goit’ direct duidelijk en niet alleen vanwege de samenwerking met Working Men's Club.
Waar opener Alps op het vorige album nog enigszins misleidend was, is dit hier niet het geval en wordt hier met ‘Jack on the ceiling' doorgepakt. De (elektronische) toon is gezet.

'Infinity Peaking' lijkt voor het eerst een brug te slaan met ‘I don’t know'. Het ritme is heerlijk verslavend en het is een oorwurm van jewelste.

Daarna wordt met 'Snares' de nieuwe weg vervolgd en ik vraag me af of ik niet een album van Underworld heb gestart. Uiteraard herken ik nog wel de rustige, serene zang en de zingende gitaar op de achtergrond.

Als bij ‘In the Electric Field' het tempo wat omlaag gaat, voel ik mij persoonlijk wat meer aangesproken. Aan dit verslavende ritme kan ik zeker aan wennen.

In het middenstuk van het album begin ik langzaam gehypnotiseerd te worden en dit houd ik vast bij het titelnummer en ‘Clarkycat’. Verdomme ze flikken het weer en het werkt iig voor mij.

Bij ‘Sat in the heat’ is de Shoegaze weer even bovenliggend ( toch fijn vertrouwd;)

‘Lake Disappointment’ was vooruitgeworpen voordat het album beschikbaar was. Vocoder of autotune vind ik hier absoluut geen toegevoegde waarde hebben, en zelfs zonde omdat het nummer muzikaal prima in orde is.

Ok, het is wennen…maar als je open staat voor de vernieuwing, kun je hier weer laten verleiden door bdrmm. Geslaagde worp en ik hoop ze in Camden eindelijk te gaan zien op 19 maart, heel toepasselijk in The Electric Ballroom.

Verrassend album, ik kende de band niet. Mooi gelaagd, heeft zelfs wel wat weg van Man Without Country.

Gedurfd derde album van de Kingstonians. In tegenstelling tot hun vorige album kost het mij wat moeite om de nummers goed te lezen. Alleen Infinity Peaking en Sat in the Heat spreken mij direct aan. Hopelijk een groei album....

De meer elektronische kant die de band is opgegaan bevalt mij minder goed. Er is eigenlijk geen nummer die er voor mij echt uit springt en het is allemaal net iets te veilig.

Een koerswijziging als deze klonk mij op papier heel leuk, maar het uiteindelijke resultaat valt me toch tegen. Ze hadden er echt niet zo'n geweldig adhd-gebeuren van hoeven maken als de Editors op EBM, maar dit is wel heel gedoseerd, kalm, braaf en op sommige momenten zelfs wat saaiig. Erg jammer. Voor mijn gevoel had hier veel meer in gezeten.

Oef, ja dit is toch wel de definitie van slappe hap. Jammer, want ik heb veel plezier beleefd aan de vorige albums.

Echt een prima album!