Squid - Cowards (2025)

Een nieuwe van Squid, daar kijk ik naar uit!

Crispy Skin doet me voorlopig minder dan de singles van hun vorige albums. Uiteraard is het nog wat vroeg en zal ik deze derde worp van Squid zeker heel wat kansen geven.

Crispy Skin en Building 650 hebben een paar interessante elementen, maar het geheel ervaar ik vooral als ietwat vervelend, irritant. Waarschijnlijk is dit album niets voor mij.

Derde single,

Cro-Magnon Man

Ik dacht al huh, releasen ze een single die niet op het album staat? Maar die track ontbrak hier op de tracklist, correctie ingediend.

Op het eerste gehoor bestaat de derde Squid uit verre van hapklare brokken, veel meer een moderne opera, waarmee de zingende drummer Ollie zijn band verder wegleid van de jazzrock op hun eerdere albums. Geloof flarden te horen van symphonische Progrock en Folk en vooral een grote diversiteit aan instrumenten waarmee afwisselend ritme gemaakt word en dan weer prachtige melodieën. De standaard instrumenten worden voor extra klankkleur aangevuld met Ritmes op blikjes en pannen en melodie komt ook van strijkers, piano en trompet.
De oppervlakkige luisteraar laat zich vermoedelijk wegsturen met schreeuwzang en disonantie, maar direct daarna komt er ook gedoseerde rust. Een snelle eind conclusie is dus eigenlijk niet te doen, daarvoor zijn meer luisterbeurten nodig en die ga ik Cowards vanaf nu geven, want dat verdient deze avonturentocht op zeker.
ps. na 3x zit ik al op ****

Een groeialbum dus, als je, net als ik, niet voortijdig bent afgehaakt door die verschrikkelijke dissonantie.

In deze verschijningsvorm leunt Squid her en der meer op de muzikale arty inslag van Black Country, New Road dan op de meer maniakale expressie van m.n. de debuutplaat. Maar ik blijf het toch wel een geinige band vinden die elke keer weer een andere afslag durft te nemen. Met een hoofdrol voor de fijne bassist van het stel. Fijnste nummer: het lekker voortstuwende ‘Cro-Magnum man’.

Eens met Cor, schuurt meer tegen BCNR aan al vind ik hun laatste worp niet veel. Deze plaat moest bij mij groeien, het debuut op groen vinyl was meteen een killer (mits je tegen de zanger kunt) en zat in hetzelfde straatje als Black Midi en 1e BCNR plaat. Moedige plaat deze. Nog ff een paar x luisteren en dan weet ik of ik deze op vinyl aanschaf.

De uit Brighton afkomstige eigenzinnige postpunkers van Squid zijn het funk freakende buitenbeentje van de scene. Na het hysterische ritmische Bright Green Field debuut en het meer open minded sferische O Monolith vervolg, breekt Squid zich op Cowards als een gespleten persoonlijkheid open. Een schizofreen is nooit alleen en bewapend met de stemmen in zijn hoofd gaat Ollie Judge helemaal los. Dat het muzikaal ook nog eens weer behoorlijk spannend en gedurfd is, is een mooie bijkomstigheid. Squid treedt hiermee in de voetsporen van Radiohead die ook het rockgebeuren achter zich laten en de progressieve rock en free jazz paden bewandelen. Een natuurlijke ontwikkeling die hen scherp en gedreven houdt.

De no wave krautrock single Crispy Skin is te bizar voor woorden, al maken de zinnen van Ollie Judge wel de nodige indruk. De track is tot kannibalisme te herleiden, maar gaat feitelijk nog een aantal stappen verder. We bieden ons als product te koop aan, klaar voor massaconsumptie. Op de sociale media leggen we ons hebben en houden op de publieke pijnbank, waarom dan niet ook ons vlees en bloed op een presenteerbordje aanbieden? Het kwaad waakt over ons en zuigt als een vampier de ziel leeg. Squid zou Squid niet zijn als hier niet nog een aantal theatrale retro wendingen aan werden toegevoegd.

In Building 650 leidt een gids een Amerikaanse seriemoordenaar in het nachtelijke Tokio rond en bezoeken ze de plekken waar zijn vriend het beste toe kan slaan. Het ziekelijke verlangen van toeristen om rampplekken te bezichtigen. Er schuilt in een ieder van ons een stukje van de amicale gestoorde Frank. Sensatieratten en riooltoerisme, we zwelgen in de ellende van anderen. Paranoia is via de achterdeur binnen geslopen en bewoont de schimmelige kelder van onze gedachtegang.

Wat gebeurt er als een sekteleider zijn Messiasgedaante misbruikt en zijn duivelse ideeën loslaat? Wat is de invloed op zijn volgelingen als hij de haat laat regeren en ze tot dood en verderf aanzet? Vertroebeld door drugs en religieuze waanzin laten zij in Blood on the Boulders een spoor van vernieling achter. Het huis waar de aanhangers van Charles Manson een bloedbad aanrichten en onder andere Sharon Tate koelbloedig liquideren, zal tot een heus bedevaartsoord uitgroeien. Nine Inch Nails neemt er zelfs hun Broken EP op. Blood on the Boulders zoekt naar antwoorden die er simpelweg niet zijn. De groovende trance roept een hallucinant en verdovend effect op, de geestelijke toestand waar de moordende groepering op het moment van toeslaan in verkeert. Het heeft exact dezelfde adrenaline als Heroin van Velvet Underground, iets dat eigenlijk meer dan genoeg zegt.

Het vage half uitgeschreven Fieldworks I en de onder druk zijnde tijdsklok van Fieldworks II staan voor de lastige fases tijdens het opnameproces. Fracties en hiaten van songs die telkens terugkomen en het proces afremmen en vervolgens weer inspireren. Haal het maximale uit een band en laat ze net zolang heen klooien tot ze tot een bruikbaar eindresultaat komen. Een gewaagd experiment zonder essentieel doel, het geeft vooral de bruikbare energie weer. Dit levert de complexiteit van het bijna wiskundig uitgewerkte door gitarist Louis Borlase gezongen Cro-Magnon Man funkpower op. De overgangsfase dat het dierlijke instinct zelf leert om te denken en hierna te handelen. Het staat voor de geboorte van de mensheid zoals we deze nu kennen, inclusief alle eigenaardigheden. Het slimste wezen op aarde? Ik dacht het niet.

Het Cowards titelstuk ligt muzikaal erg in de lijn van het post Isaac Wood Black Country, New Road werk, al zouden de woorden ook door de voormalige frontman van die band geschreven kunnen zijn. Gegijzeld door de overheid en als gevolg van de Brexit zijn we amper in staat om het Britse vasteland te ontvluchten. Ook Squid waagt zich aan folk en komt hier verbazend sterk mee weg. Het is de Noorse trompettist Chris Dowding die met zijn melancholische sound de band naar het volgende level stuwt. We claimen in Showtime! onze 15 minutes of fame. Showtime! is tegendraads grillig, broeierig zelfs, met een hoofdrol voor de freakende baspartijen van Laurie Nankivell. Percussionist Zands Duggan dirigeert het logge gevaarte dat als een ouderwetse krautrock locomotief traag krakend op gang komt om vervolgens tot een snelheidsduivel te transformeren.

Squid tekent op het apocalyptische Well Met (Fingers Through the Fence) het uitgemergelde karkas van een afgestorven planeet uit. We schetsen in onze hoofden een surrealistische visie van hoop, waar we ons door dromen en onwaarheden heen laten leiden. De oudheid brokkelt af en er komt niks wezenlijks nieuws voor terug; de belevingswereld wordt steeds kleiner en compacter. Squid cijfert zichzelf bijna onzichtbaar weg, waarna de gastzangers, blazers en het strijkorkest het overnemen. De kunst van het weglaten om in een verrijkende status terecht te komen. De liefdesbaby heeft zich tot een monsterlijk wezen ontplooit, Squid stijgt op Cowards weer eens ver boven zichzelf uit, wat een stelletje geweldenaren zijn het toch.

Squid - Cowards | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Frank Provoost noemt het een hoorspel tijdens een bonte avond, recent in De Melkweg:

Bij Squid vraag je je soms af: is dit een rockshow of een hoorspel? - NRC

Goed artikel om maar weer eens de pijnlijk beperkte horizon van het (Nederlandse) muziekjournaille te demonstreren wanneer het om elektronische muziek gaat. De referenties zijn Gameboys, Jean Michael Jarre, en krautrock (al valt die laatste bij Squid wel te begrijpen), sorry maar dan ben je echt in de jaren '80 blijven hangen. Het lijkt de gemiddelde MuMe-bezoeker wel.

Ze hebben een outtake uitgebracht die niet op het album is gekomen; 'The Hearth And Circle Round Fire'. Heerlijk typisch freaky Squid track, maar snap ook wel waarom het niet op het album is gekomen. Ligt niet helemaal in lijn met de andere nummers.

Heel fijne single. Vind die eigenlijk beter dan een groot deel van dit album. Voorlopig ben ik nog niet volledig mee met Cowards.

Heb deze al meermaals na elkaar beluisterd omdat ik er steeds nieuwe dingen in ontdek wat altijd een goede zaak is. Prijsbeesten zijn Crispy Skin en Cro-Magnon Man maar ook de rest moet er amper voor onderdoen. Alleen het middenstuk van Blood on The boulders tm Fieldworks II is wat minder naar mijn mening en haalt de flow wat uit het album.