The Murder Capital - Blindness (2025)

Single nummer twee The Fall is uit. Er zit wel weer wat lekkere dreiging in dit nummer.

Het is al single nummer 3, hoor.

Ik vind The Fall wel veruit het sterkst van de reeds uitgebrachte nummers. Lekker tempo en fijn gitaarwerk. Ik vond Gigi's Recovery aanvankelijk een beetje een ingewikkelde plaat, maar ben 'm uiteindelijk wel echt gaan waarderen. Ik heb er dan ook wel alle vertrouwen in dat ze weer met iets spannends weten te komen op deze derde. Tickets Melkweg zijn in ieder geval binnen.

Single nummer 4 is ook gearriveerd.

A Distant Life

Dit album laat ik maar stilletjes aan me voorbij gaan, denk....

De 2e plaat was magistraal. Heart In A Hole ook een geweldig nummer. Maar die staat hier niet op. De singles vond ik ok, maar ik verwachtte meer.

De eerste 4 luisterbeurten gehad. Dit is een blijvertje! Lekker afwisselend. 4,5 sterren

Heerlijk gevarieerd album! Kan niet stoppen met luisteren. Vorige platen waren al geweldig maar deze gaat daar nog over denk ik, dat zal de tijd uitwijzen.

Na het overweldigende debuut When I Have Fears van The Murder Capital duurt het voor mijn gevoel een eeuwigheid voordat die lastige tweede plaat verschijnt. Natuurlijk moeten we dit de pandemie kwalijk nemen, maar Gigi’s Recovery is toch wel even wennen. De Ieren schuwen het experiment niet, en gooien er de nodige freejazz uitbarstingen doorheen en als je het allemaal tolereert en de genialiteit daarvan inziet, verschijnt zo’n twee jaar later Blindness. Nog steeds dezelfde band, maar weer met een ander geluid.

Het is bijna traditie dat Europeanen het heil in de Verenigde Staten opzoeken. Hoe zonde is het dat The Murder Capital naar Los Angeles uitwijkt om daar met minimale bagage aan de opvolger van Gigi’s Recovery te werken. Je hoort weinig van dat zonnige broeierige kustgebied terug, er zit wel aardig wat New York in verwerkt, en dan doel ik vooral op de invloed van het The Strokes debuut. Het komt allemaal niet aanwaaien, maar daar in Amerika zijn ze ook niet gek. The Murder Capital is niet meer dan de zoveelste onbekende rockband uit Dublin die gewoon weer van voor af aan moet beginnen. Het kostenplaatje voor een studio huren is niet mis, waardoor ze van producer John Congleton de dringende opdracht krijgen om de tijd zo zinvol mogelijk te benutten. Het chaotische zelf reflecterend Can’t Pretend to Know vecht met de angst voor een schrijversblokkade, en geeft die opgelegde druk perfect weer.

En zo komt het niet geheel spontane Blindness binnen drie weken tot stand. De druk is flink opgevoerd en dat voel je. De triggerpoints liggen net onder die bovenlaag verborgen, de Ieren moeten ze slechts nog activeren. Daarna gaat het weer ouderwets los. Nou ja, ouderwets? The Murder Capital bestaat een krappe tien jaar, dus horen ze bij de nieuwe lichting dromers. Dat dromen doen ze tegenwoordig in shoegazer noiseklanken. Zo urgent als op het postpunk When I Have Fears debuut klinken ze allang niet meer. The Murder Capital blijft zich verder ontwikkelen, aan die groei is gelukkig nog geen einde gekomen.

Het siert ze wel dat ze geen compromissen afsluiten en trouw aan hun roots blijven. Als grote voorbeeld halen ze nu de tevens uit Dublin afkomstige My Bloody Valentine aan. Moonshot, we huilen jammerend naar de maan, maar durven de donkere kant daarvan niet meer te aanschouwen. Het nieuwe normaal is een abnormale mondstille maatschappij, die zich vooral anoniem op sociale media uitspreekt. Gooit The Murder Capital op When I Have Fears nog al hun ingehouden frustraties te grabbel, op Blindness presenteren ze zich als observators die met stomheid geslagen door de waanzin en blinde woede heen kijken. Ben je dan als gezelschap gegroeid, of zwakt juist de omgeving af. Moonshot hakt er stevig in en trekt gelijk je aandacht.

Dat doet Words Lost Meaning dus ook, al wel op een andere manier. Hier zijn het de duistere baspartijen van Gabriel Paschal Blake die je door de ellende heen helpen. Er zit zelfs wat traditionele Ierse folk invloeden in verwerkt. James McGovern bezingt de soul van het bestaan zoals eigenlijk alleen Greg Dulli van Afghan Whigs dat kan. Met veel hartzeer en onmacht in zijn gemeende overdracht. Hoe gemakkelijk is het om iemand te beminnen, hoe moeilijk is het om die liefde uit te spreken.

Het donkere Swallow hoogtepunt is incasseren en de pijn wegslikken. Een track als het psychedelische vrolijk glamrockende A Distant Life zou The Murder Capital ten tijden van When I Have Fears nooit op die plaat zetten. Toch maken ze op deze track dankbaar van koeienbellen gebruik, wat het een landelijk Country House sfeertje meegeeft. Heerlijk hoe je het gebrek aan liefde juist zo luchtig kan presenteren. Alles draait om de liefde, een gemis wat je opmerkt als lege afgeleefde hotelkamers je opwachten. Het destructieve That Feeling is de eenzaamheid van een beroepsmuzikant, niks romantisch aan.

Toch zweert The Murder Capital de politiek niet helemaal af. Het met breakbeats gevulde grimmige Born Into the Fight en het naar godsdienst verwijzende lo-fi patriottische Love of Country staan bij de historische tweestrijd binnen Ierland stil welke ook de bandleden direct en indirect gevormd heeft. We zaaien haat en oogsten haat, zo eenvoudig verander je dat niet. James McGovern heeft geleerd dat schreeuwen niet altijd werkt om een boodschap over te brengen, juist deze verhalende rust werkt effectiever. Het krachtige ritmische industriële The Fall vraagt wel om deze aanpak en ligt enigszins in het verlengde van de eersteling. Hier zijn de verontrustende wendingen en het destructief gitaarspel een pure noodzaak.

Dat de dood van Shane MacGowan zoveel impact heeft dat ze er een nummer aan wijden, is een bijzonder mooi gegeven. De rauwe Death of a Giant freakfunk maakt rouwende stoere mannen klein en kwetsbaar. De straatpunker die het aandurft om folk hierin te introduceren en generaties dichter bij elkaar brengt. Trailing a Wing viert de vrijheid en benadrukt nogmaals dat het van problemen wegrennen geen voldoening geeft. Wijze afsluitende woorden van poëtisch boegbeeld James McGovern.

The Murder Capital - Blindness | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Wat een album, net als hun debuut bezorgde deze me meerdere keren "goosebumps'. Niet twijfelen, kopen en het liefst op vinyl.

Pfoeh,… hoewel het echt wel goed in elkaar zit, inderdaad veel variatie kent en ik er hier daar er best van geniet is het mij wat te gelikt. Misschien had ik beter eerst hun debuut geluisterd, die zal ik dan snel eens proberen. Zanger doet me ook weinig op een of andere manier.

Misschien een andere keer, betere keer

Ik weet het nog niet. De vorige twee vielen uiteindelijk tegen en ook hier zitten weer een paar nummers bij waar ik gewoon niet veel mee kan. Maar, als het loos gaat, dan gaat het ook echt loos. Wie, weet, misschien ooit meer *.

Vanwaar die ontgoocheling?

Morgen nog eens live zie na de fantastische passage begin 2023 in Trix.

Nou... het begon zoooo lekker met het grandioze Can't Pretend To Know. Words Lost Meaning was ook nog lekker. Daarna deden de uitgegeven singles me heel weinig. Toch nog het album geprobeerd maar alleen Moonshot als non-single kwam nog geweldig uit de verf.

Ik vond de vorige plaat muzikaal ook wel een stuk interessanter.

Deze is gewoon wat meer rechtoe rechtaan, vuil, en dat leek ook de bedoeling. Gaat live zeker werken.

Zo goed als Hole In The Heart wordt het nooit, die het album niet haalde.

IJzersterk optreden in de Melkweg gisteren. Na afgelaste shows in Duitsland vanwege oplegde censuur (de Duitsers staan weer eens aan de verkeerde kant van de geschiedenis), leken ze getergd om een knallende show neer te zetten. De nummers van dit album kwamen heel goed uit de verf, waaronder Moonshot en The Fall. Love of Country ontpopt zich zo ook steeds meer tot groeiertje.

Deze maakt in ieder geval al meer indruk op mij dan het debuut. Al vanaf het begin word ik meegesleurd en pas bij het einde laten ze los, geen echte inzakmomenten op dit album en met Words Lost Meaning en The Fall hebben ze 2 nummers die ik vlotjes op de lijst kan zwieren met favoriete songs.