Kitaro - Tunhuang (1981)

Als je van mooie muziek houdt, en het niet zo standaard hoeft te zijn, en je wil ook 's even chillen, dan adviseer ik Kitaro. Goed voor de hersenen, goed voor het hart, dus goed voor de gemoedsrust. 4,5

Non Phixion heeft van deze heer ook een beat gesampled.

ongelooflijke zeikmuziek

als je je werkelijk kapot verveeld doet deze plaat er nog een schepje bovenop

dit geld overigens voor het hele ouvre

Wat zijn dit nu voor opmerkingen? Voor mij mag je hier van vinden wat je wil, maar breng het dan tenminste over in wat nettere bewording. En heel belangrijk ook waarom? Het hoeft niet vloeiend voor mij te zijn, maar wat meer inhoud kan ik wel waarderen.....

Ik word echt schijtziek van gebruikers die dit soort berichten plaatsen, en dan ook nog eens door het oevre in het algemeen door het slijk te trekken. Als je niet van dit soort muziek houdt, negeer het dan. Ik bedoel, als ik ergens een hekel aan heb, dan is het bijvoorbeeld André Hazes. Tja, dan kan ik ook wel bij ieder album die hij uitgebracht heeft een bericht achterlaten met dat het zeikmuziek is en dat het hele oevre bagger is. Behalve dat ik dat dan nu duidelijk heb gemaakt, zal ik dat dus niet doen, dus wees niet bevreesd.

Silk Road III is een mooi vervolg op een prachtige reeks albums. Het album is misschien zelfs wel nóg meer New Age dan de voorgaande 2 delen. Ten opzichte van deel 1 en 2, weet dit album niet mijn volledige aandacht vast te houden, dat het weer bloedmooi is, staat als een paal boven water. En oh ja, ik vind dit oevre trouwens geweldig, ik heb namelijk praktisch alles van deze japanse toetsenist.

@ Joy: Je hebt gedeeltelijk gelijk hij heeft aardige maar ook slechte albums gemaakt.

@ CorvisChristi: Je slaat de spijker op z'n kop maar neemt niet weg dat het voor mij maar een gemiddelde muzikant is een dikke middemoter.

Daar sluit ik mij bij aan. Heb je niet iets met een genre hou dan je mond er over en ga het niet zitten afkraken of zo. Wees eerlijk. Als ik op deze site ga beweren verstand te hebben van hardrock, dan is er iets goed mis met me. Gun mensen hun plezier en geef ze de ruimte, iets afzeiken is zo gedaan, maar wees voor jezelf ook kritisch.

Kijk het blijft een beluisterbaar album maar het is er geen die ik dagelijks zou opzetten daar vind ik deze muziek te matig voor. Slecht in de zin van niet te pruimen zou ik nooit zeggen want dan zou ik er zeker niet op reageren. Vindt Kitaro gewoon een middelmatige componist die best aardige dingen heeft gedaan. Maar ja smaken verschillen nu eenmaal en op een normale manier is dat gezond.

eeuwige eindeloze discussie

als je negatief bent mag je eigenlijk geen berichten plaatsen,dat doe ik dus - hoe ongenuanceerd ook - wel, al is het maar om die steeds terugkerende ' fictieve' regel te overtreden

je mag je eigenlijk alleen postief uitlaten over muziek, en als je dat niet doet moet je maar elders gaan posten

wat is dat toch voor iets raars

ik geef mijn mening en ik ben het met je eens, die was niet al te subtiel, doch wel helder

ik kan overigens van eenzelfde repliek dienen door te zeggen:

als berichten je niet bevallen, lees ze dan niet

in de kern komt het er natuurlijk op neer dat men zich persoonlijk aangesproken voelt als iemand een negatief bericht plaatst over een album dat jij wel ok vind

simpelweg niet meer doen dus

verder blijf ik berichten posten zoal ik gedaan heb, al is het maar om nu en dan knuppel in hoenderhok te gooien en tegen gezeur van medeforumleden mbt een negatieve mening over een plaat tegen te gaan

dus ja, ik blijf bij mijn reactie, ik vind het zeikmuziek

het reutelt maar door, het is nergens echt boeiend,nu en dan denk je, ja nu komt er wat spannends, maar nee, je blijft achter met die illusie

ik zou dit nog niet eens opzetten tijdens het stofzuigen

heb ik niks met dit soort muziek, jawel hoor,een ambient of meditatiealbum komt regelmatig uit mijn speakers, van een hoger niveau dan dit

Een mening is een mening daar is niets mis mee, alleen het had in mijn ogen ook gekund in de zin ik vind dit een slecht album niet mijn ding klinkt iets beter.

sjah, ieder heeft zijn eigen taalgebruik, ik het mijne jij het jouwe

Over dat laatste heb je natuurlijk simpelweg gelijk.
Maar om 'm middelmatig te noemen...tja.

Luister bijvoorbeeld naar z'n volgende albums, (tevens mijn persoonlijke Kitaro-top 5):

1.) Cirque Ingenieux
2.) Mandala
3.) Kojiki
4.) Silk Road II
5.) Ten Kai

Het moet wel gezegd dat een wat minder aspect van hem is, dat erg veel albums verschrikkelijk veel op elkaar lijken. Misschien dat je hem daarom middelmatig vind.
Plus het feit dat z'n muziek vaak erg New Age aandoet, en ik kan me voorstellen dat velen daar wat slaperig van kunnen worden, in de negatieve zin van het woord dan weliswaar.
Maar saai, nee, daar vind ik de muziek domweg te mooi voor.
Het oosterse ondertoontje in zijn muziek, is ook een reden waarom ik het over het algemeen goed vind.

Wat ik tot nu toe van Kitaro heb gehoord doet het mij wat denken aan het principe wat Status Quo hanteert in de rockmuziek. Er is een bepaalde sfeer gevonden en daarvan wordt nauwelijks afgeweken. Niet dat dat erg is, maar het is een feit. Volgens mij zond Teleac in de jaren tachtig van de vorige eeuw een serie uit over de Zijde Route waar deze muziek prima bij paste.

Ja, en dan de muziek alleen is prima om op te zetten na een drukke dag. De schoenen onder de bank en de krant opzij en dan vervolgens het knopje om met de gedachte dat er niets meer hoeft. Langzaam doemt met de ogen dicht een beeld op van het Verre Oosten In gedachte wordt daar gewerkt zonder dat daarbij een grammetje stress maar door het lichaam stroomt. Alles vindt plaats in een zekere rust en harmonie die wij in het Westen niet meer kennen. Voordat een kop thee is gezet heeft er een ritueel plaats gevonden waardoor zoiets simpels tot een belevenis wordt verheven.

Door een dergelijke sfeer raak je het gevoel voor tijd kwijt, waardoor het einde van het album een tikje abrupt overkomt en je dus te snel terug bent in het heden. Een mooi album dus dit Tunhuang van Kitaro, maar wel eentje om met beleid mee om te gaan, dan blijf het goed, omdat iets in mijn gevoel zegt dat de composities, hoe mooi dan ook, niet al te sterk zijn.

Silk Road drie / Tun-Huang is een innemende, sfeervolle plaat. Maar als zogenaamd deel III in de reeks voegt hij ook niets nieuws meer toe.

Toegegeven, er staan prachtnummers op als Lord of the Sand en Mandala, maar het wordt wel 'steeds meer van hetzelfde'. Dat laatste hoeft natuurlijk geen probleem te zijn als het niveau van het gebodene maar hoog genoeg is. En dat is bij dit album soms wel, en soms weer niet. Die dingen gaan zo.

Silk road IV, niet op deze site te vinden, is gemakkelijk de minste. Album komt over als tamelijk routineus. Slechts een nummer als Caravansary roept even de magie van de eerdere delen ter herinnering, maar die dooft al snel weer uit.

Heb mijn ster waardering wat verhoogd - deel III is toch een volwaardig album, zowel op zichzelf staand, als onderdeel van een mooie serie.

Ook nummer 4 verdient meer pluimen dan ik oorspronkelijk suggereerde - bij deze dus, & waarvan acte.