Avantasia - Here Be Dragons (2025)

Prachtige albumcover. Eerste single Creepshow belooft veel goeds. Heb er zin in.
Album besteld op oranje vinyl.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de instrumentale versie (CD 3 op Spotify) lekkerder vind wegluisteren dan de versie met de zang.

Vandaag op vinyl binnengekregen en inmiddels al een aantal keren beluisterd.

Het eerste nummer"creepshow' is een beetje een vreemde eend in de bijt, maar nadat ik die de afgelopen weken al een paar keer op Youtube heb geluisterd kan ik hem wel aardig waarderen

Het tweede nummer waarbij Geoff Tate meezingt vind ik ook een goed nummer.

Bij het derde nummer zingt mijn meest favoriete zanger van de wereld mee (Kiske) en dit nummer is een nummer waarbij zijn zang uistekend tot zijn recht komt. Voor mij is het derde nummer echt een topsong.

Het vierde nummer is met de huidige zanger van Kamelot (Tommy Karevik) en is alweer een uitstekend nummer.

Daarna volgen er voor mij persoonlijk een aantal iets mindere nummers met nog enkele topnummers tussendoor.

Al bij al ben ik aardig tevreden over dit album en waardeer ik hem met een 8.

4*

Mijn review op Zware Metalen:

Sinds het debuut in 2001 heeft Tobias Sammet met zijn project Avantasia een indrukwekkende discografie opgebouwd. De beide Metal Opera-albums leunden nog zwaar op de powermetaltraditie die is gestart door Helloween, maar gaandeweg werden de albums pompeuzer, orkestraler en verdween de powermetal naar de achtergrond. Wat op elk album bleef, is de indrukwekkende line-up aan gastzangers. Ook op het tiende album Here Be Dragons trekt Tobias weer een blik met geweldige vocalisten open. De meeste daarvan hebben we al eerder op albums van Avantasia gehoord. Nieuwkomers zijn Tommy Karevik (Kamelot), Kenny Leckremo (H.E.A.T.) en Adrienne Cowan (Seven Spires, zong al wel live bij Avantasia).

Opener Creepshow is kort maar krachtig, laat een – voor Avantasia-begrippen – directer en minder bombastisch geluid horen en lijkt een knipoog naar de hairbands uit de jaren ’80. Het directe en wat drogere geluid van dit nummer zet de toon voor het hele album, dat in vergelijking met recente albums behoorlijk minder opgezwollen klinkt.

Na het kortste nummer volgt in het titelnummer met negen minuten het langste nummer van de plaat. Hierop laat Geoff Tate als gastzanger horen nog steeds over een stel prima stembanden te beschikken. Natuurlijk heeft hij niet meer de kracht van zijn topjaren, maar hij heeft zeker niet aan zeggingskracht ingeboet. Here Be Dragons is een heerlijk gedragen midtemponummer en een van de betere van het album.

Vanaf het navolgende The Moorlands At Twilight begint het album helaas een beetje als een kleurplaat te voelen. De schetsen van de nummers hebben we al zo vaak gehoord, alleen worden er nu andere kleuren gebruikt. Op The Moorlands At Twilight doet Tobias de tijden van The Metal Opera enigszins herleven en wie vraag je om een powermetalnummer met rollende dubbelbassdrums in te zingen? Natuurlijk maakt Michael Kiske hier zijn opwachting. Tommy Karevik kan het belegen klinkende The Witch niet redden en het energiek klinkende Phantasmagoria recycled stiekem toch wel veel eerdere ideeën uit het repertoire van Avantasia.

Op kant B revancheert Sammet zich enigszins. Het retro klinkende Bring On The Night doet erg aan het werk van Jim Steinman (o.a. Meat Loaf) denken en klinkt dankzij het toetsenwerk en gitaargeluid als een tijdreis terug naar de jaren ’80. Op dit album voelt dit nummer als een frisse wind, na wat mindere nummers. Ook de heerlijke openingsriff van de energieke Unleash The Kraken houdt de luisteraar bij de les. Wat een lekkere headbanger is dit!

Helaas voltrekt de keerzijde van dit album zich op vergelijkbare wijze als het eerste deel, al vallen de zangprestaties van Kenny Leckremo op Against The Wind en Roy Khan in het afsluitende nummer in positieve zin op. Helaas kunnen ze niet voorkomen dat de nummers wel erg inwisselbaar klinken.

Ondanks de minpunten van dit album denk ik dat Avantasia-fans zich aan Here Be Dragons zeker geen buil zullen vallen. Daarvoor levert Sammet genoeg kwaliteit.

Avantasia is nooit slecht. Maar hij lijdt ook aan het 'Axel Rudi Pell' syndroom. Het is nooit vernieuwend of verassend maar altijd dezelfde goede consistente kwaliteit.aarchetnivo van de eerste 2 albums wordt nergens gehaald. Mede omdat Henjo Richter niet meedoen. Die maakte het verschil...
De hoed vind ik spuuglelijk. Net van een beginnend jaren 80 metal bandje. Goedkoop en zo cliche...
Jammer, ik had stiekem op meer gehoopt.

Aanvankelijk vond ik deze plaat niet heel bijzonder. Het klinkt als Avantasia in zowel de langere, uitgesponnere epen als in de kortere power metal knallers en met zangers als Geoff Tate, Michael Kiske en Bob Catley in de gelederen klinkt het gewoon vertrouwd. Met meerdere luisterbeurten weten de songs echter wel goed te landen en vind ik deze met gemak een trapje sterker dan de vorige plaat, die ook al wat 'gewoon' klonk op het eerste gezicht. Avantasia is klaar met verrassen lijkt het, maar gelukkig is het gebodene nog altijd meer dan de moeite waard.

Toffe hoes wel. Zoals het in de jaren 80 gebruikelijk was bij de minder bedeelde artiesten uit de metalhoek.

Avantasia ben ik na beide Metal Opera's alweer snel uit het oor verloren. Misschien ga ik dit nog wel eens luisteren. Als het net als Edguy nog meer op Helloween lijkt dan Helloween zelf, zal het vast wel weer snor zitten. Je moet er alleen zin in hebben.

Edit: even aangezet op Spotify. Na twee nummers weer afgezet. Wat een gezapige meuk. Niet te hachelen. Misschien probeer ik het later nog eens.

Nee, Avantasia klinkt al jaren niet meer als Helloween/Edguy. Het is meer naar melodieuze hardrock gaan nijgen, beetje glam, beetje Meat Loaf op zijn tijd. Behalve dan bij de gebruikelijke snelle Kiske-track die er op ieder album staat, in dit geval The Moorland at Twilight.