Nikka Costa - Everybody Got Their Something (2001)

Kleine meisjes worden groot! Kindsterretje Nikka Costa heeft een erg lekker album afgeleverd! Hou je van funk en/of rock muziek zoals Lenny Kravitz, Leela James, Joss Stone en Prince, dan zal de muziek van deze dame je zeker plezieren! Met deze cd laat ze ook zien dat ze een erg goeie singer/songwriter is, mooie teksten!
Hoogtepunt is Like a Feather

Erg funky album van deze dame. Volgens mij kende ik nummer 1 wel ergens van. De rest was mij totaal onbekend en is in goede aard gevallen.

Hmm deze was bij mij al in de vergetelheid geraakt..

Like a feather was toendertijd echt een hele lekkere hit! Eens even zien of ik het album ergens op kan speuren

Geheel onverwachts deed iemand mij dit aanraden omdat ik de cd van Shea Seger zocht.
Ik heb m toen meegenomen en heb er aandachtig naar zitten luisteren.

Dit had ik nooit verwacht! Ik had nog nooit van haar gehoord. Maanden later kwam Like a Feather uit in NL.

Mijn favo is Push & Pull en So Have I For You.
Mede door deze cd ben ik door een bepaalde fase van mijn leven doorgekomen.

Push & Pull: GEWELDIG!!!

Naar aanleiding van de fijne single Like a Feather verwachte ik een funky album. Helaas, er staan hier voornamelijk veel saaie en lang uitgesponnen ballads op.
Toch is dat niet heel verkeerd, want Nikka heeft een fijne zwoele stem, vandaar dat ik toch nog op twee en een halve ster uitkom.

Je stopt wat R&B, pop, funk, soul, blues en rock in een blender, wat krijg je dan? Simpel: ‘Everybody got their own’. Een erg fijn album voor zo nu en dan met een aantal erg fijne nummers. ‘Like a feather’ was mijn eerst kennismaking met deze dame, ik kan me de videoclip nog herrineren en ik vond het een erg fijn nummer destijds (had zelfs het singletje) – helaas werd het geen succes hier in Nederland maar het nummer ontving hier en daar wel wat airplay.

Behalve ‘Like a feather’ staan er nog een aantal andere mooie nummers op waar ‘Tug of war’ (met een rustig begin maar halverwege knalt het nummer uit je speakers!), ‘Everybody got their own’ en ‘Hope it felt good’ prima voorbeelden van zijn. De echte hoogtepunten worden pas bereikt op het einde van het album: ‘Just because’ en ‘Push & pull’… deze nummers hebben zo’n onwijs relaxte sfeer en zijn om sommige punten echt bluesy. De afsluiter , een nummer van ruim tien minuten (!), lijkt misschien ietwat aan de lange kant, maar het nummer duurt in werkelijkheid maar iets van vijf (?) minuten ofzo, daarna krijg je vijf minuten stilte om even bij te komen van het album, denk ik dan zo.

Dit album is een aardige mix tussen diverse genres waarbij -op alle nummers- de stem van Nikka Costa centraal staat. Ik kan op dit album geen enkel nummer vinden dat de hele tijd in mijn hoofd blijft zitten, maar bij een album als deze hoeft dat ook niet. Kwaliteit is verkozen boven prefab top40 nummers en dat pakt bij Nikka erg goed uit. Alle nummers hebben wel iets fijns over zich waardoor je je niet genoodzaakt voelt om één nummer (of twee) over te slaan.

O!!! Wat een goddelijk album!! Het kabbelt heerlijk voort!!! Lekkere stem heeft Nikka toch!!! Goeie nummers. Gewoon heerlijk!

De eerste nummers zijn heerlijk, dan zakt het wat in om aan het eind weer te herstellen. Een ritmesectie met Pino Palladino en ?uestlove kan ook niet heel slecht zijn natuurlijk. Daarnaast ook de hand van Mark Ronson die de fijne productie verklaart.
Prima plaatje.