Nikka Costa - Everybody Got Their Something (2001)

Je stopt wat R&B, pop, funk, soul, blues en rock in een blender, wat krijg je dan? Simpel: ‘Everybody got their own’. Een erg fijn album voor zo nu en dan met een aantal erg fijne nummers. ‘Like a feather’ was mijn eerst kennismaking met deze dame, ik kan me de videoclip nog herrineren en ik vond het een erg fijn nummer destijds (had zelfs het singletje) – helaas werd het geen succes hier in Nederland maar het nummer ontving hier en daar wel wat airplay.

Behalve ‘Like a feather’ staan er nog een aantal andere mooie nummers op waar ‘Tug of war’ (met een rustig begin maar halverwege knalt het nummer uit je speakers!), ‘Everybody got their own’ en ‘Hope it felt good’ prima voorbeelden van zijn. De echte hoogtepunten worden pas bereikt op het einde van het album: ‘Just because’ en ‘Push & pull’… deze nummers hebben zo’n onwijs relaxte sfeer en zijn om sommige punten echt bluesy. De afsluiter , een nummer van ruim tien minuten (!), lijkt misschien ietwat aan de lange kant, maar het nummer duurt in werkelijkheid maar iets van vijf (?) minuten ofzo, daarna krijg je vijf minuten stilte om even bij te komen van het album, denk ik dan zo.

Dit album is een aardige mix tussen diverse genres waarbij -op alle nummers- de stem van Nikka Costa centraal staat. Ik kan op dit album geen enkel nummer vinden dat de hele tijd in mijn hoofd blijft zitten, maar bij een album als deze hoeft dat ook niet. Kwaliteit is verkozen boven prefab top40 nummers en dat pakt bij Nikka erg goed uit. Alle nummers hebben wel iets fijns over zich waardoor je je niet genoodzaakt voelt om één nummer (of twee) over te slaan.