Sacred Dawn - Dismal Swamp (2023)

Metal is een genre met vele, véle subgenres. De vierde van Sacred Dawn uit Chicago heet Dismal Swamp en zou ik willen omschrijven als 'very very metal'. Daarmee bedoel ik een basis van beukende jaren '80 (New wave of British) heavy metal en U.S. metal. Door dit explosieve brouwsel zijn de nodige vleugjes thrash en doom gegoten, waarbij Lothar Kellers zangstijl clean en krachtig is, in de finale van A Dream Within zelfs op z'n Bruce Dickinsons. In deze groep speelt hij ook gitaar, leadgitarist is John Vitale. De riffs zijn messcherp danwel log-beukend, terwijl bassist Joey Vega en drummer Mike Mousel (net als Keller eveneens actief in Divinity Compromised) de perfecte basis leggen.
En dan zijn er gastmusici: tweemaal springt toetsenist Paul Rau van Spillage bij, zangeres Rena Keller (echtgenote, zus, dochter van Lothar?) zingt in het slotlied, waar Mike Lepond van Symphony X de bassolo doet.

De Duitse wortels van Keller klinken door in de titel van de instrumentale opener van een dikke twee-en-een-halve minuut Das Chaos Beginnt (krom Duits maar dat mag) en dan duurt het met Unintended Consequences nog eens 2'50" voordat de frontman zijn microfoon gebruikt. In de tussentijd werd een massieve instrumentale basis gelegd, die met elke draaibeurt beter bevalt. Die groeiende waardering is er voor het gehele album.
Wat verrassend is, is dat in de melodielijnen en koortjes soms verwijzingen zitten naar het Uriah Heep met David Byron, zij het over een zeer heavy fundament. Bij One More Day ben ik zelfs op zoek gegaan naar het Heepalbum waar dat nummer op staat; in het boekje had ik kunnen zien dat het een eigen compositie van Sacred Dawn is. In slotlied klinken sitar en akoestische gitaren, het achtste sterke nummer op rij.

Ook fijn: Dismal Swamps duurt drie kwartier. Vind ik een heerlijke duur, uitnodigend om keer op keer de playknop (ik heb 'm op cd) in te drukken, want geen moment verflauwt de spanning. Uitgebracht bij het Wezepse No Dust, is dit bij nader inzien mijn #1-metalalbum van 2023. Maar goed, qua jaarlijstjes zijn we inmiddels een jaar verder...
Als ik nog steeds vijftien jaar jong was, gaf ik vijf sterren. En aangezien die innerlijke tiener zojuist naar mij schreeuwde dat ik mijn voorzichtigheid moet laten varen, doe ik dat gewoon. Want dit is metal die mij ráákt.